Waarom ik geen woord heb gesproken met kerst (deel 3)

Waarom is het hier zo vreselijk warm? Ik draai me om en ga op mijn buik liggen. Hopelijk val ik nu wel in slaap want om 04.00 uur staat die gast hier voor de deur met zijn gong waar hij genadeloos een aantal keer op slaat. De gong is absoluut geen naar geluid om mee wakker te worden zoals dat doordringende klotegeluid van een westerse wekker dat zichzelf constant herhaald met veel te korte tussenpozen. Het is alleen dat 04.00 uur opstaan vrijwel niet voorkomt in de milieus waar ik me doorgaans in begeef. Die gast met die gong kan trouwens gewoon het gebouw en zelfs de kamer waar ik slaap binnenkomen want de kamerdeuren gaan hier niet op slot. Sterker nog, er zit niet eens een slot op. Iedere gast met of zonder gong kan in principe dus even langs komen.

Dr. Jekyll & Mr. Hyde

Ik trek het heerlijk zachte donzen dekbed een stuk omhoog zodat mijn voeten bloot komen te liggen. Dit doe ik thuis ook altijd om af te koelen als ik het heet heb in bed maar niet zonder deken wil slapen. Ik denk aan thuis en aan mijn gezin. Aan de ene kant mis ik ze voor geen meter en ben ik blij om even van al die taken en verantwoordelijkheden en het eeuwige geregel met boodschappen, avondeten, voetbal, school, huishouden en bedtijd af te zijn. Aan de andere kant mis ik ze ontzettend en heb ik behoefte om bij ze te zijn. Hoezo Dokter Jekyll en Mister Hyde?

Ik blijf precies hier

Spaanse Deerne mompelt voor de zoveelste keer iets in haar slaap. Het is onverstaanbaar. Maar dat kan ook komen doordat ik geen Spaans versta. Dit is al de tweede nacht achtereen dat ze zo onrustig slaapt en uitgebreide monologen houdt met mij als publiek. En dit is al de tweede nacht achtereen dat ik uren wakker lig. Mijn blaas geeft aan geleegd te willen worden. Ik besluit om het signaal te negeren want ik blijf liever slapeloos liggen in deze bloedhete setting dan dat ik nu naar de w.c. ga. Dat zou namelijk betekenen dat ik het trapje van het stapelbed af moet klimmen, mijn badjas aan moet doen en de gang over moet lopen om bij de w.c. te komen. Met als risico dat ik iemand tegen kan komen. Aangezien er in deze accommodatie zowel mannen als vrouwen verblijven kan ik dus zowel een man als een vrouw tegen komen. Of iemand of iets anders… Helemaal geen zin in. Bovendien voel ik dat ik mezelf bang ga maken bij de gedachte dat ik dan in een donkere toiletruimte kom en daar het licht moet aandoen en voorbij twee spiegels moet lopen. Wat als ik een eng persoon zie zodra ik het licht aandoe? Of wat als ik in de spiegel kijk en ik zie iets engs naast mijn spiegelbeeld? En wat als ik een van de toiletdeuren open doe en er verschuilt zich daar een eng figuur? Nohhhhh, ik blijf precies hier liggen.

Pleepot horror

Ik weet dat ik doordraaf met mijn lugubere fantasieën maar ik kan het niet helpen, het gaat vanzelf. Wat zijn dit voor rare onrealistische gedachten? Dit is vast de reden dat normale mensen ’s nachts slapen. Als ik uiteindelijk misselijk word van de drang om te wateren, kan ik niet anders dan naar de w.c. gaan. Onvermijdelijk met die zwakke blaas van mij. Maar goed ook want ik vind dat ik mijn zelfgecreëerde angstsituatie van horror rondom de pleepot niet uit de weg moet gaan, maar moet opzoeken. Ik ben namelijk niet bang voor dat verrekte zogenaamd enge pleebezoek maar ik ben bang dat ik bang word in de pleeruimte. En die bangheid is dus gebaseerd op complete bullshit. Ik ga zo snel als ik kan naar de w.c. en zie op de klok in de gang dat het 01.35 uur is. O nee, zo laat al? Dat wordt wat straks met de ochtendmeditatie! Natuurlijk gebeurt er tijdens mijn toiletbezoek helemaal niks engs en zie ik behalve mijn eigen vermoeide kop met donkere kringen onder mijn ogen geen andere enge personen of dingen in de spiegel.

Selfies & zeevruchten

De daaropvolgende nachten droom ik over de meest vreemde dingen. Ik word bedreigd met een mes op mijn keel door iemand die zeer dicht bij me staat, ik maak selfies met mijn man boven een bak verse zeevruchten die hij heeft bereid bij een marktkraam en ik trap tot bloedens toe een vrouw in elkaar omdat ze gemeen tegen me doet. Ook heb ik nachtelijke ervaringen waarvan ik eigenlijk niet weet of het dromen zijn, gedachten of realiteit. Ik weet niet of ik wakker ben of slaap maar ik weet in ieder geval wel dat het gaat om confrontaties met soortgelijke figuren als uit mijn zelfgecreëerde angstsituatie van horror rondom de pleepot. Alleen ben ik nu helemaal niet bang en ben ik ze de baas door ze weg te denken en door te bidden tot God. Ik bid trouwens elke dag en vind dat ik mijn geloof in God en het mediteren met elkaar kan combineren zonder dat het een het ander bijt. Menig christen zal hier waarschijnlijk anders over denken maar ik probeer zo veel mogelijk mijn gevoel te volgen en erop te vertrouwen dat ik de juiste keuzes maak.

Banaan in bed

Tijdens de cursus doe ik geen dingen waar ik me niet goed bij voel. Zo zeg ik onze leraar Roger niet na wanneer we hem in het Pali moeten nazeggen tijdens een soort gelofte waarbij je om toestemming vraagt om te mogen mediteren. Sowieso zeg ik vrijwel niets na wat ik niet kan verstaan. Zelfs geen ‘sadhu sadhu sadhu’

Aan buigen doe ik niet. Niet wanneer ik de meditatieruimte betreed, niet voordat ik met mijn dikke reet ga zitten op mijn dunne mintgroene kussentje en niet nadat de meditatie is afgelopen.

Zo eet ik op de laatste dag ook niet mee wanneer er een maaltijd is bereid door de familieleden van een op die dag overleden persoon (ik weet nog steeds niet wie de overledene is en wat de relatie is van de overledene tot het meditatiecentrum). In het Boeddhisme gelooft men in reïncarnatie en wordt het overlijden van een persoon gevierd met een feestmaaltijd waarvan iedereen mag genieten. Nee dank je, ik sla de feestmaaltijd over en eet lekker rustig in bed een banaan terwijl iedereen in de eetruimte zich tegoed doet aan het feestmaal.

Ja, ik weet het, ik ben een party pooper. Maar wel een party pooper die nergens spijt van heeft tijdens haar boeddhistische bedevaart. Een bedevaart gehuld in de meest lelijke kledingcombinaties ever trouwens. Want denk maar niet dat je plaats kan nemen op je meditatiekussentje in je doorzichtige legging uitsparingen aan de zijkant en strak V-halsje met laag decolleté want er zijn kledingvoorschriften. Je bedekt je lichaam en strakke kleding is verboden. Say no more want voor zo’n gelegenheid haal ik de meest afschuwelijke baggy maar zeer comfortabele kledingitems tevoorschijn. Of ze nou bij elkaar passen of niet.

The Party Pooper Way

Het mediteren vind ik fijn om te doen en ook al dwalen mijn gedachten vaak af, het gaat steeds beter. Geheel tegen mijn verwachtingen in heb ik geen moeite met de duur van de meditaties, ‘noble silence’ of het leven in een community. Heerlijk om alleen met jezelf bezig te zijn zonder gekakel om je heen en heel veel dutjes te doen. I can get used to this! Waar ik wel moeite mee heb, is de lichaamshouding tijdens het mediteren. Het lukt mij gewoon niet om met gekruiste benen te blijven zitten zonder het uitvallen van de functies bij tweederde van mijn ledematen. Dus doe ik het lekker op de party pooper manier: benen gestrekt, rug tegen de muur.

Tussen de meditaties door vul ik de minuten met eten, slapen, laagdrempelige fitnessoefeningen en een luchtje scheppen. Het lijkt soms net een scene uit een zombieserie wanneer er een stuk of 20 cursisten buiten zijn en rondjes lopen om de pagode (ieder in eigen tempo), aandachtig flora en fauna bestuderen of gewoon stilstaan zonder ook maar een woord te wisselen.

Het absolute hoogtepunt van deze experience wat voor een emotie eter zoals ik met kop en schouders uitsteekt boven de innerlijke rust, de stilte en de vele dutjes is: HET ETEN. Ik heb me voorbereid op een sobere calorie inname voorzien van precies voldoende nutriënten om te kunnen functioneren en vooral om te kunnen mediteren. Ik had namelijk gelezen dat er slechts 2 maaltijden gegeten werden; het ontbijt en de lunch en behalve fruit en thee om 17.00 uur verder niets. Ik weet nog dat ik dacht misschien wel af te vallen tijdens mijn verblijf in het meditatiecentrum. Nou, als Siddharta Gautama (Boeddha voor intimi) net zo veel en zulk lekker eten kreeg voorgeschoteld als mijn stille bondgenoten en ik dan begrijp ik wel waarom hij eruit ziet als een knakker met een bierbuik die niet aan balansdagen doet. Er is eten in overvloed en zelfs om 17.00 uur word er nog soep, salade en brood op tafel gezet. Het eten is voortreffelijk en bij elke hap proef je de liefde, zorgvuldigheid en oprechtheid waarmee de maaltijden zijn bereid. Alleen al daarom is een donatie van £ 250 het dubbel en dwars waard!

Nu moet ik overigens mijn homeboy Sid wel even verdedigen hoor. Hij was helemaal niet dik, integendeel juist. De verwarring is ontstaan doordat er een ándere knakker genaamd Budai, die dus wel zo’n derde trimester zwangerschapsbuik had, bij Sid in de boeddhistische leer was en als bijnaam de lachende Boeddha kreeg.

Zonnige kerst

Het is eerste kerstdag maar dat doet er niet toe. Ik voel me gelukzalig. Zodra ik na de ochtendmeditatie naar buiten loop tijdens de pauze snuif ik direct de heerlijke frisse buitenlucht op. Man, wat voelt dat goed zeg. Het is prachtig weer, de zon schijnt en het is zo goed als windstil. Niet koud maar toch aangenaam fris. Ik loop een stukje door de tuin. Normaalgesproken loop ik door totdat ik bij het beschutte paadje naast het bamboegewas kom en doe ik daar mijn rek- en strekoefeningen. Heel soms doe ik er wat push ups en front kicks bij met behulp van een oude vermolmde houten stoel die ooit wit was. Uiteraard gebeurt alles uit het zicht van eventueel voorbij wandelende zombies die ook zo nodig daar waar ik ben moeten zijn.

Vandaag kan het me niet schelen of de zombies mij zien of niet. Ik blijf staan op een open plek in de tuin zodat de zon mij met al haar intensiteit kan raken en stap uit mijn slippers zodat ik op blote voeten sta en het vochtige gras tussen mijn tenen voel kriebelen. Ik slaak een zucht van verlichting en kan wel huilen van blijdschap. De zonnestralen dalen neer op mijn gezicht en ik voel me warm worden en overlopen van liefde. ‘Zon, ik hou zoveel van je’, zeg ik in mijn hoofd. Ik sluit mijn ogen en hoor de vogels tsjilpen. Ik ben een met de natuur en de natuur is een met mij. Dit moment is ongelofelijk mooi. Ik weet niet of ik hier al 4 of 14 minuten sta maar het lijkt net of mijn lichaam overvloeit in de verzengende energie van de zon, de zompige aarde onder mijn blote voeten en de klanken van de vogels die over en weer kwetteren. Who needs uit de directe zon blijven en zonnebrandcrème factor 50 ter bescherming van je gezicht als je zojuist verenigd bent met de natuur?

Volgende week dinsdag verschijnt deel 4 van deze blog (het laatste deel). Hierin vertel ik wat ik van de retraite heb geleerd en of het daadwerkelijk voor meer innerlijke rust en inzicht heeft gezorgd. Wordt vervolgd!

In de vorige blog kon je lezen waarom ik naar een 10 dagen stilte meditatie retraite ga en wat eraan vooraf is gegaan.

Busy Season Lifestyle is speciaal bedoeld voor vrouwelijke accountants die hulp nodig hebben bij het vergroten van hun stressbestendigheid. Het programma begeleidt jou naar een gezonde lifestyle switch en maximaal presteren op zakelijk, persoonlijk en lichamelijk vlak. Zelfs tijdens Busy Season!

Volg De Hartslag!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.