Waarom ik geen woord heb gesproken met kerst (deel 2)

Het is zo goed als helemaal donker en we rijden op een verlaten weg met zeer weinig straatverlichting. Angstvallig hou ik zijn telefoon in de houder op het dashboard in de gaten om te controleren of hij de aangegeven route volgt die Google Maps toont. In een flits maak ik in mijn hoofd een schets van de situatie waarin ik mij momenteel bevind. Ik zit in een taxi in Engeland. De chauffeur is een man. Ik ga naar een stilte retraite van 10 dagen. Op de website wordt het een cursus genoemd. Ik weet niet waar in de fok we nu rijden. Hij is sterker dan ik. Als hij mij met één vinger aanraakt, mik ik op zijn hoofd en zijn ballen.

Slechte horrorfilm

Ik waan me in een scene van een slechte horrorfilm. Vanuit mijn ooghoeken kijk ik naar de taxichauffeur die rechts van mij zit en een salespraatje houdt om mij te paaien voor de terugrit. Naast zijn telefoon zie ik een pasfoto van een klein meisje, waarschijnlijk zijn dochter. Ze ziet er schattig uit. Vraag me niet waarom maar dat stelt me toch iets meer gerust.

Zen greetings

Een golf van opluchting gaat door mijn lichaam als we 30 minuten later een oprijlaan oprijden en aankomen bij een prachtig landgoed. Ik reken af met de taxichauffeur, geef hem een kleine fooi omdat hij me niet heeft vermoord en stap uit de auto. Er staan een aantal pittoresk uitziende accomodaties gerangschikt langs een klein rechthoekig stuk weiland van ongeveer een hectare met daaromheen een hek. Iets verder weg op het landgoed staat een soort huisje met goudkleurige torens dat versierd is met verlichting in allerlei kleuren. Het is alsof ik naar een ansichtkaart kijk waarop staat: ‘Zen greetings from het klooster’.

Tot over 10 dagen IPhone!

Ik zie allemaal mensen druk heen en weer lopen met koffers en tassen. De onrust tijdens de taxirit heeft plaats gemaakt voor aftasten want ik realiseer me dat deze mensen die ik nooit eerder heb gezien weldra deel uitmaken van de community waar ik ook onder val. Nadat ik me bij het kantoor heb aangemeld uiteraard. Ik forceer een zwak lachje naar de vrouw die voor me in de rij staat en naar mijn idee veel te vaak en veel te lang naar me omkijkt. Wanneer het mijn beurt is moet ik een formulier invullen; of ik medicatie neem, of ik verslaafd ben aan alcohol of verdovende middelen, wie er gebeld moet worden bij een noodgeval en dat ik akkoord ga met de regels. Ik zet mijn handtekening en laat mijn telefoon in de bruine envelop glijden die vervolgens wordt dichtgeplakt en met pen van mijn naam wordt voorzien. Tot over 10 dagen IPhone!

Mkay

Er wordt uitgelegd dat vanavond tijdens de eerste meditatie om 19.30 uur de ‘noble silence’ ingaat en dat mannen en vrouwen hier alles gescheiden van elkaar doen; dus ook zitten, eten en mediteren. Mkay. Dan wordt er gevraagd of ik nog iets ga doneren. Mkay, maar een donatie is toch niet verplicht? Zodat iedereen deel kan nemen aan deze cursus? Het ligt er wel heel dik bovenop dat er verwacht wordt dat je iets betaalt en vooral met de suggestie die wordt gegeven dat £ 250 een uitermate geschikt bedrag is. Ik bepaal zelf wel of dat een geschikt bedrag is, dank u! Eerst maar eens zien of deze kloostertrip mijn geld überhaupt waard is. Vrij targetgericht namelijk voor een organisatie die niet op winst belust is en volledig draait op vrijwilligers.

Fleece jack

Samen met een paar andere dames krijg ik een rondleiding van Rose. Ze draagt een sarong in pastelkleuren met daarboven een lichtpaars fleece jack. Ik zou zelf niet dood gevonden willen worden in fleece, zo lelijk vind ik het, maar het ziet er wel lekker warm uit. Haar grijze haren zijn bijeengebonden in een miniscule knot. Ze is niet veel langer dan ik, loopt met een gebogen rug en draagt een rond brilletje. Rose straalt warmte, betrouwbaarheid en de rechtschapenheid van een moeder met meerdere kinderen uit. Ik schat haar een jaar of 70. De meeste vrijwilligers in het meditatiecentrum zijn van deze leeftijd.

Ik scan de andere dames van de rondleiding onopvallend van top tot teen en ik weet zeker dat ze dat bij mij ook doen. Geen van ze ‘staat me aan’. Op een of andere manier stel ik me semi defensief en semi arrogant op. Het valt me op dat ik over iedereen wel wat te zeggen heb. In gedachten dan.

Spannende personages

De accommodatie ziet er goed verzorgd uit. Het heeft iets weg van een studentenhuis maar dan opgeruimd, hygiënisch en rustgevend. De kamer is ingericht met houten bedden en nachtkastjes en de muren, gordijnen en vloerbedekking bestaan uit warme gebroken wittinten. Dat kleurt heel goed met de oudroze dekens en spreien die op de bedden liggen.

Er zijn vier dames met wie ik de kamer deel. Over wie ik overigens ook heel wat te zeggen heb. Na een uitvoerige observatie van elke kamergenoot afzonderlijk heb ik spannende personages tot leven gebracht door ze bijnamen te geven. Aan de ene kant van de kamer slapen Sinead O’Connor en Spaanse Deerne in het stapelbed en daar tegenover staat het bed van Vreemde Vogel. Aan de andere kant van de kamer staat het bed van Spaanse Muis en tenslotte het stapelbed waar alleen ik bovenin slaap. Een goede bijnaam voor mij zou zijn ‘Caramel Godess’.

De laarzen van Caramel Godess

In de accommodatie waar een aantal vrouwen waaronder Caramel Godess verblijft, staan tientallen schoenen van de cursisten op de gang. Van Birkenstock slippers tot gympen en gevoerde klompen tot mijn laarzen van € 300. Ik dacht dat het een goed idee zou zijn om mijn lekkere warme laarzen mee te nemen. Blijkt dat suède laarzen tot net onder de knie zonder rits niet zo handig zijn als je verblijft in een meditatiecentrum waar je binnenshuis op pantoffels loopt en circa 6 tot 8 keer per dag naar buiten gaat. Gelukkig heb ik ook een paar sneakers meegenomen.

Oké kussentje

Aan de muur in de gang hangen ingelijste regels en informatie over de boeddhistische leer. De trap naar boven leidt naar de damesbadkamer en nog een trap naar boven leidt naar de herenafdeling. Als je de gang doorloopt kom je langs het washok annex toiletruimte en uiteindelijk in de meditatieruimte. Ik ben nog nooit van mijn leven in een meditatieruimte geweest. Wauw, wat is het hier rustgevend! Het raam geeft zicht op de Boeddhistische tempel genaamd ‘pagode’ die ik zonet al had gezien buiten toen ik uit de taxi stapte. Ik kijk rond in de ruimte en zie overal vierkante dunne mintgroene kussentjes liggen op de vloer waar papieren naamkaartjes bij liggen. Yes! Ik zie mijn naamkaartje liggen bij een kussentje wat vlak bij de verwarming en voor een wand ligt. Oké kussentje, de komende 10 dagen ga jij lekker dicht bij de verwarming en de wand die enigszins privacy creëert, heel wat uurtjes doorbrengen met mijn fat ass.

Op de cover van Happinez Magazine

De eerste meditatiesessie valt me reuze mee. Enthousiast als een jonge pup die naar buiten mag, volg ik braaf de aanwijzingen van onze leraar Roger. In- en uitademen met de focus op het gedeelte onder je neus en boven je bovenlip. Dit soort capriolen doe ik zelf ook wel eens tijdens de cooling down van groepslessen die ik geef op de sportschool dus het voelt allemaal natuurlijk aan. Mijn ogen zijn gesloten en ik ben tevreden. Ik heb mijn idee om hierheen te komen doorgezet en ervaar deze beleving tot nu toe als positief. Ik kan me vinden in de sfeer, de regels en de mensen en vooralsnog zijn er geen sekteleden naar me toegekomen om me te overtuigen van de andere zijde. I’m gonna be okay.

Ik hoor ineens een man kuchen en besef me dat er zich ook mannen bevinden in deze ruimte die van de vrouwen worden gescheiden door een wand. De wand loopt niet volledig door over de gehele lengte van de ruimte. Zodoende is er een centraal punt voor Roger gecreëerd zodat hij zowel de mannen als de vrouwen kan zien en toespreken maar de mannen en de vrouwen geen (oog)contact kunnen maken met elkaar of worden afgeleid door elkaar.

Ik kijk stiekem om me heen en observeer voor de verandering de vrouwen die ik zie. Spaanse Deerne zit rechts van mij met een kaarsrechte rug en perfect gekruiste benen. Wauw! Zo zijn er nog meer dames wiens houding perfect is en die direct de cover van Happinez Magazine kunnen sieren. Daarentegen heb ik met mijn bovenbeen-bilratio die niet in verhouding staat tot de rest van mijn lichaam moeite om met gekruiste benen te blijven zitten. Nu al! In de eerste meditatie! Maar ik laat me niet kennen en ook al verga ik van de pijn en voel ik driekwart van mijn tenen aan mijn linkervoet niet meer: IK BLIJF PRECIES ZO ZITTEN! Even later schrik ik wakker uit een dutje als ik de stem van Roger door de microfoon hoor die iets vertelt in het Pali wat erop duidt dat de meditatie is afgelopen.

Stom wijf

Het is nu 20.30 uur en om 21.00 uur is het bedtijd dus ik ga richting badkamer om me klaar te maken voor de nacht. Als ik aankom in de badkamer zijn beide toiletten bezet en ik wacht geduldig. De deur van het rechtertoilet gaat open en een mooie vrouw met donkerbruine lange haren stapt naar buiten. En loopt gewoon de badkamer uit. Zonder haar handen te wassen. SAY WHUUUUT? Theoretisch gezien zeg ik natuurlijk niets want ‘noble silence’ is al van kracht maar in mijn hoofd schreeuw ik WTF?! Ik begrijp werkelijk niet dat er anno (toen nog) 2019 nog vrouwen zijn die het gore lef hebben om na een pleebezoek hun handen niet te wassen?!! Hoe naïef en barbaars ben je dan? En vooral ook hoe egoïstisch ben je dan? Je leeft met ruim 70 mannen en vrouwen in een community en deelt alles met elkaar van deurknoppen tot kranen tot peper en zout stelletjes en bestek! Wat een ongelofelijk stom wijf.

Objectieve Olga is niet meer

Ik dacht altijd dat ik open minded was, dat ik als een Objectieve Olga door het leven ging zonder te oordelen en rechtvaardig en oprecht met mensen omging. Maar hier, tijdens deze kloostertrip wordt mij duidelijk dat dat helemaal niet zo is. Zoveel gedachten, zoveel vooroordelen en zoveel voorbarige conclusies gebaseerd op… op… ehh, gebaseerd op WAT eigenlijk?! Gebrek aan hygiëne? De manier waarop iemand kijkt? Het model schoenen dat iemand draagt? Wat een bullshit! Ik kan je in ieder geval alvast verklappen dat ik vind dat £ 250 bij lange na niet in de buurt komt voor het verblijf en het eten en de cursus. Dat is namelijk veel te weinig…

In deel 3 van deze blog kun je lezen hoe ik de retraite heb ervaren, wat ik ervan heb geleerd en of het daadwerkelijk voor meer innerlijke rust en inzicht heeft gezorgd. Wordt vervolgd! Nee, dit zijn geen cliffhangerpraktijken, ik had alleen niet verwacht dat ik zoveel te vertellen zou hebben over mijn avontuur waarbij ik 10 dagen lang mijn mond moest houden. Omdat het anders veel te lang wordt om in 1 blogpost te plaatsen, heb ik ervoor gekozen om mijn verhaal te verspreiden over meerdere blogposts. 

In de vorige blog kon je lezen waarom ik naar een 10 dagen stilte meditatie retraite ga en wat eraan vooraf is gegaan.

Busy Season Lifestyle is speciaal bedoeld voor vrouwelijke accountants die hulp nodig hebben bij het vergroten van hun stressbestendigheid. Het programma begeleidt jou naar een gezonde lifestyle switch en maximaal presteren op zakelijk, persoonlijk en lichamelijk vlak. Zelfs tijdens Busy Season!

 

Volg De Hartslag!

3 thoughts on “Waarom ik geen woord heb gesproken met kerst (deel 2)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.