Waarom ik geen woord heb gesproken met kerst (deel 4)

Ik kijk naar de klok. Wauw, er zijn pas 20 minuten voorbij sinds we zijn begonnen met mediteren. Net als gisteren en eergisteren moeten we tijdens de meditatie onze ademhaling observeren. Je moet je voorstellen dat we per dag zo’n 10 uur mediteren en als je aandacht dan alleen moet uitgaan naar het plekje waar je de ademhaling kunt waarnemen, tussen de neusgaten en bovenlip, kan ik met zekerheid zeggen dat ik er nu eigenlijk wel klaar mee ben. Het is potverdorie pas 13.20 uur en ik ben al sinds 04.00 uur bezig en dit duurt nog tot 21.00 uur.

Wat DOE ik hier eigenlijk? En waarom kan ik mijn aandacht niet eens 1 minuut bij die verrekte plek tussen mijn stomme neusgaten en bovenlip houden?! Ik wil toch zo graag in het hier en nu zijn? Waarom lukt het dan niet? Misschien omdat het zo FOKKING SAAI IS OM DIT DE HELE DAG TE DOEN!! Ik wil opstaan en tegen alle wijven in de meditatieruimte schreeuwen. Dat ik er geen reet van geloof dat ze aan het mediteren zijn in plaats van slapen of fantaseren over wilde seks. Dat ze zich niet moeten uitsloven door de hele meditatie in kleermakerszit te blijven zonder vrijwel te bewegen. En dat ze vooral niet moeten doen alsof ze niet constant worden afgeleid en zich daardoor aan zichzelf ergeren.

Harde windjes

Vandaag eet ik tijdens de lunch een groot bord vol met kikkererwten, pompoen, wortel, peulvruchten, een stuk versgebakken brood met Franse kaas en linzensoep. Al het eten is hier trouwens vegetarisch, wel zo mindful voor de kippen, runderen en vissen natuurlijk. Note to self: uitzoeken op welke groente (of combinatie van groentes) mijn buik slecht reageert bij inname van een grote hoeveelheid. Vrij kort na de lunch doet Circus Renz namelijk een spectaculair gastoptreden luchtacrobatiek in mijn buik en ze gaan helemaal los. OMG, hoe ga ik dit doen? Ik moet ontzettend veel harde windjes laten maar overal zijn mensen! Als ik naar de w.c. ga kan ik niet rustig knetteren met of zonder toegift want de w.c. hokjes zijn aan de onder- en bovenkant open en ik wil niet dat iemand de geluiden uit mijn aars hoort. Laat staan ruikt. De kans dat ik helemaal alleen ben in de toiletruimte is klein. Dus neem ik de buikkrampen voor lief.

Geknetter

Oké, ik heb het! Ik ga een sigaret roken achter de accommodatie, zo ver mogelijk weg van iedereen als maar kan. Daar kan ik ongestoord en veilig scheten laten. Het aroma uit mijn aars zal zich dan vermengen met de nicotinedampen en uiteindelijk oplossen in de buitenlucht en dan zal niemand er ooit achter komen dat ik hier heb lopen ruften.
Er is geen enkele reden om geschokt te zijn omdat je net gelezen hebt dat ik weleens een sigaret rook. En er is ook geen enkele reden om geschokt te zijn omdat ik mijn pufproces tijdens deze verlichtende doch stilzwijgende get together in geuren en kleuren beschrijf. Ehh, gelukkig niet in geuren.

Ik heb andersom wel een keer geknetter uit een dame haar aars gehoord terwijl ik stond te wachten tot er een toilet vrijkwam. Toen ze uit het hokje kwam deden we allebei alsof er in geen velden of wegen geknetter te horen was geweest en al helemaal geen geknetter afkomstig uit een aars. Want dat is de code die je er op na houdt als je in een community leeft. Je incasseert geluiden en aroma’s uit andermans aars en gaat verder met je leven.

Me so funny

Op de een na laatste dag mogen we weer praten en krijgen we onze telefoon terug. Talloze appberichten, notificaties, instagramberichten, e-mails en weet ik veel wat stromen binnen wanneer ik mijn telefoon aan doe. Oh ja, ik ben weer terug in de wereld van online data, social media en snelle communicatie. In een oogopslag zie ik dat er niets dringends bij zit. Ik bel De Man en kom ineens op het geniale idee om een grap met hem uit te halen. Tja, ik ben altijd al lekker spontaan geweest maar zodra ik zijn stem hoor word ik emotioneel en krijg ik een brok in mijn keel. Zijn zware sexy stem die ik zo goed ken en waar ik zo erg naar heb verlangd om te horen…. Het zout van de tranen die naar beneden rollen prikt in mijn wangen en ik veeg mijn gezicht droog met de mouw van mijn verwassen sweater die totaal niet past bij de broek die ik aan heb. De Man en ik begroeten elkaar timide maar nieuwsgierig, alsof we elkaar opnieuw voor het eerst ontdekken. Dan herinner ik me ineens wat me te doen staat en verman ik me.

Ik: Ik moet je iets vertellen.
Hij: Oh?
Ik: Ja man.
Hij:
Ik: Ik weet niet zo goed hoe ik het moet zeggen maar ik ga het maar gewoon zeggen.
Hij:
Ik: De afgelopen dagen dat ik hier was heb ik heel veel nagedacht en ehh…
Hij:
Ik: Nou, ehh, ik vertrek morgen met een groep cursisten vanuit hier naar Nepal voor een maand.
Hij: NEPAL????!!!
Ik: Ja Nepal.
Hij:

Het blijft zeker 3 seconden doodstil aan de andere kant van de lijn en dan hou ik het niet meer. Ik barst in lachen uit en zeg: nee joh schatje, ik maak een fatoe! De Man reageert achteloos maar hij en ik weten allebei heel goed dat hij zich een hoedje schrok omdat hij serieus dacht dat ik mijn hoofd had kaal geschoren, afstand had gedaan van mijn bezittingen en voortaan als monnik door het leven wilde gaan.

Mindfulness Mami

Nu ik weer thuis ben in mijn eigen omgeving mediteer ik ongeveer 3 x per week zo’n 20 minuten, kan ik nog steeds stressen maar voel ik me wonderbaarlijk kalm en rustiger in mijn hoofd. Ik weet heel goed wat ik wel en vooral niet wil en sta daar ook pontificaal voor. Of achter, het is maar net hoe je het bekijkt.

Op oudejaarsavond, nog voordat 2020 haar intrede doet, gebeurt er iets waarbij menig stresskipje een compleet 18-delig servies had gebroken, autobanden had lek gestoken of nog veel erger. Ik niet. Amper 24 uur ben ik terug van mijn boeddhisten sleepover en ik word nu al op de proef gesteld. Er heerst een vreemd soort nuchtere sereniteit over mij en ik verbaas me over hoe down to earth ik ben. Alle lotushoudingen nog aan toe, ik ben getransformeerd naar de Mindfulness Mami herself! Uit privacy overwegingen kan ik de situatie niet verduidelijken, maar neem maar van mij aan dat op een schaal van 1-10 qua ’ how to get away with murder’ deze situatie maar liefst een 43 scoorde.

Nu wil je natuurlijk weten hoe ik mijn 10 dagen Vipassana stilte meditatie retraite heb ervaren. Voordat we daarmee verder gaan eerst even dit:

  1. Het is geen sekte
  2. Het is absoluut de ‘doneren is niet verplicht maar we bevelen een betaling aan van £ 250’ waard
  3. Het is geen wondermiddel waarmee al je probleem worden opgelost
  4. Het is niet de ultieme weg en het enige pad naar verlichting

Maar wat is het dan wel?

Vipassana meditatie stilte retraite is een geweldige ervaring om je geest en alle waanzin aan gedachten die daar de revue passeert objectief te observeren. Door het urenlange mediteren word je geconfronteerd met de talloze ontsnappingspogingen die je geest doet om verlichting te brengen wanneer je je ongemakkelijk voelt. Omdat je pijn in je linkerknie hebt bijvoorbeeld, of omdat je ineens boosheid ervaart. Het is juist helemaal niet erg om verdriet, woede, zorgen, pijn en lijden te voelen want gevoelens komen en gaan. Niets is permanent in het leven en ook gevoelens zoals plezier, vreugde en opwinding zijn van beperkte duur. Onze leraar Roger doet hierover een zeer wijze uitspraak tijdens een evaluatiegesprek waar ik zo hard om moet lachen, dat ik de meditatieruimte uit loop. The only thing that doesn’t change is change. Juist ja.

27 fantasiescenario’s

Voor het eerst in mijn leven ben ik langere tijd onafgebroken en zonder afleiding zo intensief bezig met mijn geest. Ongeacht mijn religie of levensopvatting kan ik het mediteren heel goed inzetten om in het heden te leven. Door het scannen van mijn lichaam en het observeren ervan (in plaats van erop te reageren) kan ik mijn geest beter beheersen. In plaats van mijn tijd te verdoen met obsessieve theorieën over gebeurtenissen uit het verleden of het afspelen van alle 27 fantasiescenario’s van de ‘What if’ editie in de toekomst beleef ik het heden in mijn geest.

Wat heb ik over mezelf geleerd?

  1. Ik ben mentaal sterker dan ik dacht (ik heb het 10 dagen volgehouden)
  2. Ik ben een ijverig typje (naast de vele dutjes heb ik heel veel rondjes gelopen, heel veel front kicks in de lucht gemaakt en vrijwillige corveekarweitjes gedaan)
  3. Ik hou HEEL erg veel van stilte en op mezelf zijn (ik heb van elke seconde stilte genoten)
  4. Het is oké om dingen op mijn manier aan te pakken ( b.v. mediteren met je rug tegen de muur en gestrekte benen met een deken als cape over je heen geslagen)

Zoals je kunt lezen zijn het geen schrikwekkende openbaringen die mijn leven 180 graden omgooien. Het zijn eerder dingen die ik al lang wist maar ondergesneeuwd waren in mijn bewustzijn.

Ik ben blij dat ik zo’n waardevolle ervaring als Vipassana heb mogen meemaken. Ik heb geen hemelse ervaringen opgedaan en ik heb geen hels lijden ervaren. Soms was het saai en soms was het sensationeel. Ik sluit niet uit dat ik het wellicht nog een keer zal doen. Iedereen die ervoor open staat, raad ik zeker aan om aan de cursus deel te nemen. Met mediteren kun je het vermogen vergroten om je te focussen, te concentreren en het oh zo populaire ‘hier en nu’ bewust te beleven.

Heb jij alle 4 delen gelezen van ‘Waarom ik geen woord heb gesproken met kerst’ over mijn zoektocht naar mindfulness? Leuk dat je me hebt gevolgd! Volg me dan ook bij deze opdracht: loop naar buiten en snuif de buitenlucht op. Adem rustig in en uit en kijk omhoog naar de lucht. Blijf goed kijken en geniet van de lucht die je nu op dit moment ziet. De lucht zal nooit meer hetzelfde zijn maar voortdurend veranderen, net als gevoelens. 

Heb je de voorgaande delen van deze blogreeks nog niet gelezen? In de vorige blogs kon je lezen waarom ik naar een 10 dagen stilte meditatie retraite ben gegaan en wat eraan vooraf is gegaan.

Busy Season Lifestyle is speciaal bedoeld voor vrouwelijke accountants die hulp nodig hebben bij het vergroten van hun stressbestendigheid. Het programma begeleidt jou naar een gezonde lifestyle switch en maximaal presteren op zakelijk, persoonlijk en lichamelijk vlak. Zelfs tijdens Busy Season!

Waarom ik geen woord heb gesproken met kerst (deel 2)

Het is zo goed als helemaal donker en we rijden op een verlaten weg met zeer weinig straatverlichting. Angstvallig hou ik zijn telefoon in de houder op het dashboard in de gaten om te controleren of hij de aangegeven route volgt die Google Maps toont. In een flits maak ik in mijn hoofd een schets van de situatie waarin ik mij momenteel bevind. Ik zit in een taxi in Engeland. De chauffeur is een man. Ik ga naar een stilte retraite van 10 dagen. Op de website wordt het een cursus genoemd. Ik weet niet waar in de fok we nu rijden. Hij is sterker dan ik. Als hij mij met één vinger aanraakt, mik ik op zijn hoofd en zijn ballen.

Slechte horrorfilm

Ik waan me in een scene van een slechte horrorfilm. Vanuit mijn ooghoeken kijk ik naar de taxichauffeur die rechts van mij zit en een salespraatje houdt om mij te paaien voor de terugrit. Naast zijn telefoon zie ik een pasfoto van een klein meisje, waarschijnlijk zijn dochter. Ze ziet er schattig uit. Vraag me niet waarom maar dat stelt me toch iets meer gerust.

Zen greetings

Een golf van opluchting gaat door mijn lichaam als we 30 minuten later een oprijlaan oprijden en aankomen bij een prachtig landgoed. Ik reken af met de taxichauffeur, geef hem een kleine fooi omdat hij me niet heeft vermoord en stap uit de auto. Er staan een aantal pittoresk uitziende accomodaties gerangschikt langs een klein rechthoekig stuk weiland van ongeveer een hectare met daaromheen een hek. Iets verder weg op het landgoed staat een soort huisje met goudkleurige torens dat versierd is met verlichting in allerlei kleuren. Het is alsof ik naar een ansichtkaart kijk waarop staat: ‘Zen greetings from het klooster’.

Tot over 10 dagen IPhone!

Ik zie allemaal mensen druk heen en weer lopen met koffers en tassen. De onrust tijdens de taxirit heeft plaats gemaakt voor aftasten want ik realiseer me dat deze mensen die ik nooit eerder heb gezien weldra deel uitmaken van de community waar ik ook onder val. Nadat ik me bij het kantoor heb aangemeld uiteraard. Ik forceer een zwak lachje naar de vrouw die voor me in de rij staat en naar mijn idee veel te vaak en veel te lang naar me omkijkt. Wanneer het mijn beurt is moet ik een formulier invullen; of ik medicatie neem, of ik verslaafd ben aan alcohol of verdovende middelen, wie er gebeld moet worden bij een noodgeval en dat ik akkoord ga met de regels. Ik zet mijn handtekening en laat mijn telefoon in de bruine envelop glijden die vervolgens wordt dichtgeplakt en met pen van mijn naam wordt voorzien. Tot over 10 dagen IPhone!

Mkay

Er wordt uitgelegd dat vanavond tijdens de eerste meditatie om 19.30 uur de ‘noble silence’ ingaat en dat mannen en vrouwen hier alles gescheiden van elkaar doen; dus ook zitten, eten en mediteren. Mkay. Dan wordt er gevraagd of ik nog iets ga doneren. Mkay, maar een donatie is toch niet verplicht? Zodat iedereen deel kan nemen aan deze cursus? Het ligt er wel heel dik bovenop dat er verwacht wordt dat je iets betaalt en vooral met de suggestie die wordt gegeven dat £ 250 een uitermate geschikt bedrag is. Ik bepaal zelf wel of dat een geschikt bedrag is, dank u! Eerst maar eens zien of deze kloostertrip mijn geld überhaupt waard is. Vrij targetgericht namelijk voor een organisatie die niet op winst belust is en volledig draait op vrijwilligers.

Fleece jack

Samen met een paar andere dames krijg ik een rondleiding van Rose. Ze draagt een sarong in pastelkleuren met daarboven een lichtpaars fleece jack. Ik zou zelf niet dood gevonden willen worden in fleece, zo lelijk vind ik het, maar het ziet er wel lekker warm uit. Haar grijze haren zijn bijeengebonden in een miniscule knot. Ze is niet veel langer dan ik, loopt met een gebogen rug en draagt een rond brilletje. Rose straalt warmte, betrouwbaarheid en de rechtschapenheid van een moeder met meerdere kinderen uit. Ik schat haar een jaar of 70. De meeste vrijwilligers in het meditatiecentrum zijn van deze leeftijd.

Ik scan de andere dames van de rondleiding onopvallend van top tot teen en ik weet zeker dat ze dat bij mij ook doen. Geen van ze ‘staat me aan’. Op een of andere manier stel ik me semi defensief en semi arrogant op. Het valt me op dat ik over iedereen wel wat te zeggen heb. In gedachten dan.

Spannende personages

De accommodatie ziet er goed verzorgd uit. Het heeft iets weg van een studentenhuis maar dan opgeruimd, hygiënisch en rustgevend. De kamer is ingericht met houten bedden en nachtkastjes en de muren, gordijnen en vloerbedekking bestaan uit warme gebroken wittinten. Dat kleurt heel goed met de oudroze dekens en spreien die op de bedden liggen.

Er zijn vier dames met wie ik de kamer deel. Over wie ik overigens ook heel wat te zeggen heb. Na een uitvoerige observatie van elke kamergenoot afzonderlijk heb ik spannende personages tot leven gebracht door ze bijnamen te geven. Aan de ene kant van de kamer slapen Sinead O’Connor en Spaanse Deerne in het stapelbed en daar tegenover staat het bed van Vreemde Vogel. Aan de andere kant van de kamer staat het bed van Spaanse Muis en tenslotte het stapelbed waar alleen ik bovenin slaap. Een goede bijnaam voor mij zou zijn ‘Caramel Godess’.

De laarzen van Caramel Godess

In de accommodatie waar een aantal vrouwen waaronder Caramel Godess verblijft, staan tientallen schoenen van de cursisten op de gang. Van Birkenstock slippers tot gympen en gevoerde klompen tot mijn laarzen van € 300. Ik dacht dat het een goed idee zou zijn om mijn lekkere warme laarzen mee te nemen. Blijkt dat suède laarzen tot net onder de knie zonder rits niet zo handig zijn als je verblijft in een meditatiecentrum waar je binnenshuis op pantoffels loopt en circa 6 tot 8 keer per dag naar buiten gaat. Gelukkig heb ik ook een paar sneakers meegenomen.

Oké kussentje

Aan de muur in de gang hangen ingelijste regels en informatie over de boeddhistische leer. De trap naar boven leidt naar de damesbadkamer en nog een trap naar boven leidt naar de herenafdeling. Als je de gang doorloopt kom je langs het washok annex toiletruimte en uiteindelijk in de meditatieruimte. Ik ben nog nooit van mijn leven in een meditatieruimte geweest. Wauw, wat is het hier rustgevend! Het raam geeft zicht op de Boeddhistische tempel genaamd ‘pagode’ die ik zonet al had gezien buiten toen ik uit de taxi stapte. Ik kijk rond in de ruimte en zie overal vierkante dunne mintgroene kussentjes liggen op de vloer waar papieren naamkaartjes bij liggen. Yes! Ik zie mijn naamkaartje liggen bij een kussentje wat vlak bij de verwarming en voor een wand ligt. Oké kussentje, de komende 10 dagen ga jij lekker dicht bij de verwarming en de wand die enigszins privacy creëert, heel wat uurtjes doorbrengen met mijn fat ass.

Op de cover van Happinez Magazine

De eerste meditatiesessie valt me reuze mee. Enthousiast als een jonge pup die naar buiten mag, volg ik braaf de aanwijzingen van onze leraar Roger. In- en uitademen met de focus op het gedeelte onder je neus en boven je bovenlip. Dit soort capriolen doe ik zelf ook wel eens tijdens de cooling down van groepslessen die ik geef op de sportschool dus het voelt allemaal natuurlijk aan. Mijn ogen zijn gesloten en ik ben tevreden. Ik heb mijn idee om hierheen te komen doorgezet en ervaar deze beleving tot nu toe als positief. Ik kan me vinden in de sfeer, de regels en de mensen en vooralsnog zijn er geen sekteleden naar me toegekomen om me te overtuigen van de andere zijde. I’m gonna be okay.

Ik hoor ineens een man kuchen en besef me dat er zich ook mannen bevinden in deze ruimte die van de vrouwen worden gescheiden door een wand. De wand loopt niet volledig door over de gehele lengte van de ruimte. Zodoende is er een centraal punt voor Roger gecreëerd zodat hij zowel de mannen als de vrouwen kan zien en toespreken maar de mannen en de vrouwen geen (oog)contact kunnen maken met elkaar of worden afgeleid door elkaar.

Ik kijk stiekem om me heen en observeer voor de verandering de vrouwen die ik zie. Spaanse Deerne zit rechts van mij met een kaarsrechte rug en perfect gekruiste benen. Wauw! Zo zijn er nog meer dames wiens houding perfect is en die direct de cover van Happinez Magazine kunnen sieren. Daarentegen heb ik met mijn bovenbeen-bilratio die niet in verhouding staat tot de rest van mijn lichaam moeite om met gekruiste benen te blijven zitten. Nu al! In de eerste meditatie! Maar ik laat me niet kennen en ook al verga ik van de pijn en voel ik driekwart van mijn tenen aan mijn linkervoet niet meer: IK BLIJF PRECIES ZO ZITTEN! Even later schrik ik wakker uit een dutje als ik de stem van Roger door de microfoon hoor die iets vertelt in het Pali wat erop duidt dat de meditatie is afgelopen.

Stom wijf

Het is nu 20.30 uur en om 21.00 uur is het bedtijd dus ik ga richting badkamer om me klaar te maken voor de nacht. Als ik aankom in de badkamer zijn beide toiletten bezet en ik wacht geduldig. De deur van het rechtertoilet gaat open en een mooie vrouw met donkerbruine lange haren stapt naar buiten. En loopt gewoon de badkamer uit. Zonder haar handen te wassen. SAY WHUUUUT? Theoretisch gezien zeg ik natuurlijk niets want ‘noble silence’ is al van kracht maar in mijn hoofd schreeuw ik WTF?! Ik begrijp werkelijk niet dat er anno (toen nog) 2019 nog vrouwen zijn die het gore lef hebben om na een pleebezoek hun handen niet te wassen?!! Hoe naïef en barbaars ben je dan? En vooral ook hoe egoïstisch ben je dan? Je leeft met ruim 70 mannen en vrouwen in een community en deelt alles met elkaar van deurknoppen tot kranen tot peper en zout stelletjes en bestek! Wat een ongelofelijk stom wijf.

Objectieve Olga is niet meer

Ik dacht altijd dat ik open minded was, dat ik als een Objectieve Olga door het leven ging zonder te oordelen en rechtvaardig en oprecht met mensen omging. Maar hier, tijdens deze kloostertrip wordt mij duidelijk dat dat helemaal niet zo is. Zoveel gedachten, zoveel vooroordelen en zoveel voorbarige conclusies gebaseerd op… op… ehh, gebaseerd op WAT eigenlijk?! Gebrek aan hygiëne? De manier waarop iemand kijkt? Het model schoenen dat iemand draagt? Wat een bullshit! Ik kan je in ieder geval alvast verklappen dat ik vind dat £ 250 bij lange na niet in de buurt komt voor het verblijf en het eten en de cursus. Dat is namelijk veel te weinig…

In deel 3 van deze blog kun je lezen hoe ik de retraite heb ervaren, wat ik ervan heb geleerd en of het daadwerkelijk voor meer innerlijke rust en inzicht heeft gezorgd. Wordt vervolgd! Nee, dit zijn geen cliffhangerpraktijken, ik had alleen niet verwacht dat ik zoveel te vertellen zou hebben over mijn avontuur waarbij ik 10 dagen lang mijn mond moest houden. Omdat het anders veel te lang wordt om in 1 blogpost te plaatsen, heb ik ervoor gekozen om mijn verhaal te verspreiden over meerdere blogposts. 

In de vorige blog kon je lezen waarom ik naar een 10 dagen stilte meditatie retraite ga en wat eraan vooraf is gegaan.

Busy Season Lifestyle is speciaal bedoeld voor vrouwelijke accountants die hulp nodig hebben bij het vergroten van hun stressbestendigheid. Het programma begeleidt jou naar een gezonde lifestyle switch en maximaal presteren op zakelijk, persoonlijk en lichamelijk vlak. Zelfs tijdens Busy Season!

 

Waarom ik geen woord heb gesproken met kerst (deel 1)

Daar zit ik dan, in de bus voor slechts 55 euro, veel te veel spullen bij me, op weg naar een stilte meditatie retraite in Engeland. Ik krijg er een kick van om zo goedkoop mogelijk te reizen en aangezien ik geen waarde hecht aan luxe of maximaal reiscomfort volstaat de 2 uur vertraagde bus met een rit van circa 9 uur inclusief oversteek met de ferry bij Calais om mij naar mijn bestemming te brengen.

Ik laat mijn gezin achter

Mijn man en kinderen laat ik 10 dagen lang (waaronder twee kerstdagen) achter om een nieuw avontuur aan te gaan. Voor mij dit jaar geen familiebezoekjes opgedoft in een nieuwe jurk met een bijpassende smokey eye, te veel eten en selfies maken met de kerstboom op de achtergrond. Nee, voor mij ligt er iets anders in het verschiet; leven als een monnik, inkeer en inzicht en de confrontatie met mezelf.

Een paar jaar geleden zou ik je vierkant uitgelachen hebben als je mij vertelde dat ik deel zou nemen aan een retraite van 10 dagen waarbij je niet mag praten en de hele dag mediteert. Ik associeerde mediteren met de veganistische langharige man die sokken in sandalen draagt, een pond bospeen koopt bij Ekoplaza en achter wie ik in de rij sta als mijn Weleda gezichtscrème op is.

Gelukkig ontwikkelen we onszelf, staan we open voor nieuwe dingen, maken oude achterhaalde opvattingen plaats voor nieuwe gedachten en leren we door te beleven en ervaren. Ik dus ook. 

Een beetje sekte?

Via een vriendin van mij kwam ik te weten over dit soort meditatieoorden waar je 10 dagen lang met wildvreemden je maaltijden eet, een kamer deelt, mediteert; kortom samenleeft in een community zonder ook maar 1 woord te wisselen… Zij zweert erbij en is al een aantal keer op retraite geweest. Ze is tot nieuwe inzichten gekomen nadat ze ‘eruit’ kwam en heeft grote en belangrijke maar vooral hele goede beslissingen genomen. Toen ze haar verhaal vertelde nam ik het allemaal met een paar korreltjes Keltisch zeezout en vond ik het een beetje naar sekte neigen maar verder ging het langs me heen. Ik vroeg me toen wel af waarom iemand dit zichzelf in vredesnaam zou aandoen? Ik kon wel iets leukers bedenken waarmee ik 10 dagen zoet zou zijn.

Maar goed, nu ben ik dus onderweg naar een cursus waar ik middels een meditatietechniek genaamd Vipassana een kalmere geest zou moeten krijgen. Daar moet je overigens wel het een en ander voor doen want je krijgt die kalmere geest niet cadeau. Allereerst dien je je tijdens je verblijf aan de gedragscodes te houden; niet praten, niet lezen, niet sporten, geen muziek luisteren en het volgen van het rooster. Als je echt moeite hebt met het dicht houden van je snuit is er nog altijd de mogelijkheid je op te geven voor corvee in de eetruimte zodat je een beetje aanspraak hebt bij de keukenploeg. Oh wacht even, ik vergeet een paar belangrijke gedragscodes; niet doden (ook geen spin of vliegje), niet stelen, niet liegen, geen seksueel wangedrag en geen alcohol of verdovende middelen. Die horen er ook nog bij.

Telefoon inleveren

Volgens het rooster sta je om 04.00 uur op om vervolgens zo’n 8 uur te mediteren, afgewisseld met (eet)pauzes, twee keer een voordracht van een Boeddhistisch verhaal en twee keer een kort evaluatiemoment waarbij de leraar vraagt hoe het met je gaat. En ja, tijdens dat korte evaluatiemoment mag je dus wél praten. Om 21.00 uur is het tijd om te rusten en gaat iedereen naar bed. Yep. Zo zien de dagen eruit wanneer je een stilte meditatie retraite doet. Hierdoor leer je om bewuster, evenwichtiger en rustiger te worden, zodat je beter met spanningen, uitdagingen en tegenslagen om kunt gaan. Dit gebeurt trouwens allemaal zonder telefoon want die lever je in zodra je aankomt. Zo kun je er zeker van zijn dat er niets is waardoor je wordt afgeleid en kun je je volledig op jezelf richten.

Beter met spanningen, uitdagingen en tegenslagen omgaan, dat lijkt me wel wat. Ik vind het soms moeilijk om bij mezelf te blijven. Je zou het niet zeggen van een fitness juf die bevelen schreeuwt en veel te vaak de volumeknop van de audio naar rechts draait, maar ik hou van rust en stilte. Bij mij thuis kan ik mezelf soms niet eens horen denken met drie kinderen, het huishouden, mijn eigen business en een ambitieuze man die zelfstandig ondernemer is. Ik voel me vaak gespannen. Daarnaast heb ik al een tijdje een aantal dingen in gedachten die ik op een rijtje moet zetten. In rust. En stilte. Zonder invloed of onderbrekingen van anderen. Geen opdrachten, geen klanten, geen kinderen, geen vent, geen familie, geen vriendinnen, geen social media, geen telefoon, geen deurbel, geen post. ALLEEN IK.

Zenuwachtig gevoel

Ik kijk naar de rode cijfers van de digitale klok die vooraan in de bus hangt. De tijd verspringt van 08.27 uur naar 08.28 uur. De bus rijdt inmiddels door de straten van London en er valt miezerregen uit de donkere lucht. De chauffeur roept om dat het niet lang meer duurt voordat we aankomen bij station Victoria Coach. Van daaruit moet ik een andere bus nemen en nog 3 uur reizen. Ik hoef pas om 17.00 uur bij het International Meditation Centre te zijn dus ik heb nog tijd zat om ergens rustig te ontbijten en wat werk af te maken en mailtjes te versturen op mijn laptop. Ineens bekruipt mij een zenuwachtig gevoel. Wat nou als ik het daar helemaal niks vind? Wat nou als ik naar huis wil? Wat nou als het inderdaad een sekte blijkt te zijn? Nou, dan ben ik voor Jan met de korte achternaam en Piet Snot afgereisd naar het land van de Earl Grey thee, witte bonen in tomatensaus als brekkie en rode dubbeldekker bussen. Ik besluit niets te doen waar ik me niet oké bij voel en als blijkt dat ik het niks vind, maak ik rechtsomkeert naar Capelle aan den IJssel.

Met spiritualiteit ben ik nooit bezig geweest en met meditatie al helemaal niet. Hetgeen wat het meest in de buurt komt is dat ik weleens een ochtendwandeling maak waarbij ik op de achtergrond luister naar wat meditatief gezwets via Spotify. Van huis uit ben ik christelijk opgevoed en heb ik meegekregen dat je niet aan meditatie moet doen omdat het gevaarlijk kan zijn want het is occult. Door mediteren verandert je bewustzijn waardoor je open kan komen te staan voor andere machten. Donkere machten. Demonische machten. Dit is geen horrorverhaal of een thriller maar ik schets voor jou als lezer een beeld waar ik vandaan kom en met welke opvattingen ik deel neem aan de 10 dagen stilte retraite. Niet iedereen vind het leuk dat ik daar naar toe ga en zeker niet iedereen begrijpt het. Hierdoor raak ik van streek en twijfel ik aan mezelf en deze absurde onderneming. Een dag voor vertrek sta ik zelfs op het punt om alles af te blazen. Gelukkig weerhoudt manlief mij daarvan and so it begins… 

In deel 2 van deze blog kun je lezen hoe ik de retraite heb ervaren, wat ik ervan heb geleerd en of het daadwerkelijk voor meer innerlijke rust en inzicht heeft gezorgd. Wordt vervolgd!

Busy Season Lifestyle is speciaal bedoeld voor vrouwelijke accountants die hulp nodig hebben bij het vergroten van hun stressbestendigheid. Het programma begeleidt jou naar een gezonde lifestyle switch en maximaal presteren op zakelijk, persoonlijk en lichamelijk vlak. Zelfs tijdens Busy Season!