Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, welk doe-het-zelf gezichtsmasker met slechts 1 ingrediënt is het meest ontspannend van het land?

Ja, ik weet het. Een van de grondregels voor het schrijven van een pakkende titel voor je blogartikel is: maak de titel niet te lang. FAIL. Ik vind het een mooie titel en wil verder geen tijd meer besteden aan het bedenken van een titel die geschikter is. It’s my blog and I write a longass title if I want to want ik moet namelijk een masker van mijn gezicht af spoelen dus if you’ll excuse me?

Verzorgingsmomentje
Tijdens Busy Season moet je alle momenten waarop je kunt ontspannen volledig benutten. Ze zijn namelijk schaars! Wat verlicht je stress beter dan een verzorgingsmomentje voor jezelf? Nu kan ik me voorstellen dat een hele dag hangen in de sauna compleet met facial, massage, pedicure en wijn niet haalbaar is, maar er zijn andere manieren om jezelf te trakteren op wat quality time. Wat dacht je bijvoorbeeld van een doe-het-zelf gezichtsmasker met slechts 1 ingrediënt wat supereasy en supersnel gemaakt kan worden?

Randvoorwaarden
Zelf vind ik het heerlijk om na een lange werkdag een masker op mijn gezicht aan te brengen. Het allerliefst een zelfgemaakte. Om vervolgens met een fris huidje zo zacht als babybilletjes met een heel gezond gevoel in slaap te vallen. Speciaal voor mijn vrouwelijke accountants die hard aan het werk zijn heb ik 3 eenvoudige doe-het-zelf-gezichtsmaskers geselecteerd met slechts 1 ingrediënt. Bij het ‘samenstellen’ van de maskers heb ik geselecteerd op een aantal randvoorwaarden:

  1. Het masker moet binnen 3 minuten gemaakt kunnen worden met spullen die ik meestal wel in huis heb (maskers met ingrediënten als natuurlijke klei kattenbakvulling, karnemelk en papaja vallen bij voorbaat af)
  2. Het masker maken moet niet teveel moeite kosten (lees: geen pleuriszooi in de keuken of badkamer veroorzaken)
  3. Het masker moet zodanig effectief zijn dat circa 10 minuten inwerken volstaat (in die 10 minuten kun je een douche nemen, een snack eten, je kleding klaar leggen voor morgen of gewoon even geen ene reet doen)
  4. Het masker moet te maken zijn met slechts 1 ingrediënt (ok vooruit, maximaal 2 ingrediënten dan)

Smeren maar!
Ingrediënten die je thuis al hebt staan zijn veilig, effectief en goedkoop voor het maken van een gezichtsmasker. Bovendien weet je zo precies wat erin zit. Een gezichtsmasker maken doe je, omdat het goed is voor je huid. Het laat je huid goed doorbloeden en geeft je een mooie, frisse teint. Maar het werkt ook ontspannend. Kies je favoriet en smeren maar!

Havermout masker
Dit masker werkt hydraterend, absorbeert overtollige vettigheid, en heeft een kalmerend effect op je huid. Meng een paar eetlepels havermout met kokendheet water en laat het eventjes staan zodat het wat dikker wordt en afkoelt. Om het masker beter te laten zitten kan je het vermengen met een eetlepel honing.

Komkommer masker
Komkommer hydrateert en is een ideale oppepper voor de droge of vermoeide huid. Rasp de komkommer of snijd hem in plakjes en breng direct aan. Op de foto bij deze blog heb ik ¼ stuk komkommer gebruikt wat ik zielig en verlaten aantrof in de groentela.

Bananen masker
Bananen bevatten het mineraal kalium wat vocht inbrengend werkt en goed helpt tegen een droge huid. Prak een rijpe banaan en breng het prakje direct aan op je gezicht.

How to
Zorg ervoor dat je huid schoon is voordat je het masker aanbrengt. Smeer het mengsel op je gezicht, hals en eventueel borst. Bij het aanbrengen van een masker op je gezicht werk je in een rechte lijn van beneden naar boven; begin bij je nek en eindig bij je voorhoofd. Beweeg vervolgens met beide handen tegelijk van je kin naar je oren en van je mondhoeken naar je oren. Tot slot verspreid je het masker over je voorhoofd door je handen richting je slapen te bewegen. Laat het 10-15 minuten inwerken en spoel daarna grondig af met lauw water. Gebruik geen reinigingsproducten, want hiermee loop je het risico dat je de ingrediënten uit het masker weer aan de huid onttrekt. Ook al zijn gezichtsmaskers heerlijk om te gebruiken, overmatig gebruik kan slecht zijn voor je huid. Gebruik daarom maximaal twee keer per week een masker.

Veel plezier met je ontspanningsmomentje!

Busy Season Lifestyle is speciaal bedoeld voor vrouwelijke accountants die hulp nodig hebben bij het vergroten van hun stressbestendigheid. Het programma begeleidt jou naar een gezonde lifestyle switch en maximaal presteren op zakelijk, persoonlijk en lichamelijk vlak. Zelfs tijdens Busy Season!

Waarom ik geen woord heb gesproken met kerst (deel 4)

Ik kijk naar de klok. Wauw, er zijn pas 20 minuten voorbij sinds we zijn begonnen met mediteren. Net als gisteren en eergisteren moeten we tijdens de meditatie onze ademhaling observeren. Je moet je voorstellen dat we per dag zo’n 10 uur mediteren en als je aandacht dan alleen moet uitgaan naar het plekje waar je de ademhaling kunt waarnemen, tussen de neusgaten en bovenlip, kan ik met zekerheid zeggen dat ik er nu eigenlijk wel klaar mee ben. Het is potverdorie pas 13.20 uur en ik ben al sinds 04.00 uur bezig en dit duurt nog tot 21.00 uur.

Wat DOE ik hier eigenlijk? En waarom kan ik mijn aandacht niet eens 1 minuut bij die verrekte plek tussen mijn stomme neusgaten en bovenlip houden?! Ik wil toch zo graag in het hier en nu zijn? Waarom lukt het dan niet? Misschien omdat het zo FOKKING SAAI IS OM DIT DE HELE DAG TE DOEN!! Ik wil opstaan en tegen alle wijven in de meditatieruimte schreeuwen. Dat ik er geen reet van geloof dat ze aan het mediteren zijn in plaats van slapen of fantaseren over wilde seks. Dat ze zich niet moeten uitsloven door de hele meditatie in kleermakerszit te blijven zonder vrijwel te bewegen. En dat ze vooral niet moeten doen alsof ze niet constant worden afgeleid en zich daardoor aan zichzelf ergeren.

Harde windjes

Vandaag eet ik tijdens de lunch een groot bord vol met kikkererwten, pompoen, wortel, peulvruchten, een stuk versgebakken brood met Franse kaas en linzensoep. Al het eten is hier trouwens vegetarisch, wel zo mindful voor de kippen, runderen en vissen natuurlijk. Note to self: uitzoeken op welke groente (of combinatie van groentes) mijn buik slecht reageert bij inname van een grote hoeveelheid. Vrij kort na de lunch doet Circus Renz namelijk een spectaculair gastoptreden luchtacrobatiek in mijn buik en ze gaan helemaal los. OMG, hoe ga ik dit doen? Ik moet ontzettend veel harde windjes laten maar overal zijn mensen! Als ik naar de w.c. ga kan ik niet rustig knetteren met of zonder toegift want de w.c. hokjes zijn aan de onder- en bovenkant open en ik wil niet dat iemand de geluiden uit mijn aars hoort. Laat staan ruikt. De kans dat ik helemaal alleen ben in de toiletruimte is klein. Dus neem ik de buikkrampen voor lief.

Geknetter

Oké, ik heb het! Ik ga een sigaret roken achter de accommodatie, zo ver mogelijk weg van iedereen als maar kan. Daar kan ik ongestoord en veilig scheten laten. Het aroma uit mijn aars zal zich dan vermengen met de nicotinedampen en uiteindelijk oplossen in de buitenlucht en dan zal niemand er ooit achter komen dat ik hier heb lopen ruften.
Er is geen enkele reden om geschokt te zijn omdat je net gelezen hebt dat ik weleens een sigaret rook. En er is ook geen enkele reden om geschokt te zijn omdat ik mijn pufproces tijdens deze verlichtende doch stilzwijgende get together in geuren en kleuren beschrijf. Ehh, gelukkig niet in geuren.

Ik heb andersom wel een keer geknetter uit een dame haar aars gehoord terwijl ik stond te wachten tot er een toilet vrijkwam. Toen ze uit het hokje kwam deden we allebei alsof er in geen velden of wegen geknetter te horen was geweest en al helemaal geen geknetter afkomstig uit een aars. Want dat is de code die je er op na houdt als je in een community leeft. Je incasseert geluiden en aroma’s uit andermans aars en gaat verder met je leven.

Me so funny

Op de een na laatste dag mogen we weer praten en krijgen we onze telefoon terug. Talloze appberichten, notificaties, instagramberichten, e-mails en weet ik veel wat stromen binnen wanneer ik mijn telefoon aan doe. Oh ja, ik ben weer terug in de wereld van online data, social media en snelle communicatie. In een oogopslag zie ik dat er niets dringends bij zit. Ik bel De Man en kom ineens op het geniale idee om een grap met hem uit te halen. Tja, ik ben altijd al lekker spontaan geweest maar zodra ik zijn stem hoor word ik emotioneel en krijg ik een brok in mijn keel. Zijn zware sexy stem die ik zo goed ken en waar ik zo erg naar heb verlangd om te horen…. Het zout van de tranen die naar beneden rollen prikt in mijn wangen en ik veeg mijn gezicht droog met de mouw van mijn verwassen sweater die totaal niet past bij de broek die ik aan heb. De Man en ik begroeten elkaar timide maar nieuwsgierig, alsof we elkaar opnieuw voor het eerst ontdekken. Dan herinner ik me ineens wat me te doen staat en verman ik me.

Ik: Ik moet je iets vertellen.
Hij: Oh?
Ik: Ja man.
Hij:
Ik: Ik weet niet zo goed hoe ik het moet zeggen maar ik ga het maar gewoon zeggen.
Hij:
Ik: De afgelopen dagen dat ik hier was heb ik heel veel nagedacht en ehh…
Hij:
Ik: Nou, ehh, ik vertrek morgen met een groep cursisten vanuit hier naar Nepal voor een maand.
Hij: NEPAL????!!!
Ik: Ja Nepal.
Hij:

Het blijft zeker 3 seconden doodstil aan de andere kant van de lijn en dan hou ik het niet meer. Ik barst in lachen uit en zeg: nee joh schatje, ik maak een fatoe! De Man reageert achteloos maar hij en ik weten allebei heel goed dat hij zich een hoedje schrok omdat hij serieus dacht dat ik mijn hoofd had kaal geschoren, afstand had gedaan van mijn bezittingen en voortaan als monnik door het leven wilde gaan.

Mindfulness Mami

Nu ik weer thuis ben in mijn eigen omgeving mediteer ik ongeveer 3 x per week zo’n 20 minuten, kan ik nog steeds stressen maar voel ik me wonderbaarlijk kalm en rustiger in mijn hoofd. Ik weet heel goed wat ik wel en vooral niet wil en sta daar ook pontificaal voor. Of achter, het is maar net hoe je het bekijkt.

Op oudejaarsavond, nog voordat 2020 haar intrede doet, gebeurt er iets waarbij menig stresskipje een compleet 18-delig servies had gebroken, autobanden had lek gestoken of nog veel erger. Ik niet. Amper 24 uur ben ik terug van mijn boeddhisten sleepover en ik word nu al op de proef gesteld. Er heerst een vreemd soort nuchtere sereniteit over mij en ik verbaas me over hoe down to earth ik ben. Alle lotushoudingen nog aan toe, ik ben getransformeerd naar de Mindfulness Mami herself! Uit privacy overwegingen kan ik de situatie niet verduidelijken, maar neem maar van mij aan dat op een schaal van 1-10 qua ’ how to get away with murder’ deze situatie maar liefst een 43 scoorde.

Nu wil je natuurlijk weten hoe ik mijn 10 dagen Vipassana stilte meditatie retraite heb ervaren. Voordat we daarmee verder gaan eerst even dit:

  1. Het is geen sekte
  2. Het is absoluut de ‘doneren is niet verplicht maar we bevelen een betaling aan van £ 250’ waard
  3. Het is geen wondermiddel waarmee al je probleem worden opgelost
  4. Het is niet de ultieme weg en het enige pad naar verlichting

Maar wat is het dan wel?

Vipassana meditatie stilte retraite is een geweldige ervaring om je geest en alle waanzin aan gedachten die daar de revue passeert objectief te observeren. Door het urenlange mediteren word je geconfronteerd met de talloze ontsnappingspogingen die je geest doet om verlichting te brengen wanneer je je ongemakkelijk voelt. Omdat je pijn in je linkerknie hebt bijvoorbeeld, of omdat je ineens boosheid ervaart. Het is juist helemaal niet erg om verdriet, woede, zorgen, pijn en lijden te voelen want gevoelens komen en gaan. Niets is permanent in het leven en ook gevoelens zoals plezier, vreugde en opwinding zijn van beperkte duur. Onze leraar Roger doet hierover een zeer wijze uitspraak tijdens een evaluatiegesprek waar ik zo hard om moet lachen, dat ik de meditatieruimte uit loop. The only thing that doesn’t change is change. Juist ja.

27 fantasiescenario’s

Voor het eerst in mijn leven ben ik langere tijd onafgebroken en zonder afleiding zo intensief bezig met mijn geest. Ongeacht mijn religie of levensopvatting kan ik het mediteren heel goed inzetten om in het heden te leven. Door het scannen van mijn lichaam en het observeren ervan (in plaats van erop te reageren) kan ik mijn geest beter beheersen. In plaats van mijn tijd te verdoen met obsessieve theorieën over gebeurtenissen uit het verleden of het afspelen van alle 27 fantasiescenario’s van de ‘What if’ editie in de toekomst beleef ik het heden in mijn geest.

Wat heb ik over mezelf geleerd?

  1. Ik ben mentaal sterker dan ik dacht (ik heb het 10 dagen volgehouden)
  2. Ik ben een ijverig typje (naast de vele dutjes heb ik heel veel rondjes gelopen, heel veel front kicks in de lucht gemaakt en vrijwillige corveekarweitjes gedaan)
  3. Ik hou HEEL erg veel van stilte en op mezelf zijn (ik heb van elke seconde stilte genoten)
  4. Het is oké om dingen op mijn manier aan te pakken ( b.v. mediteren met je rug tegen de muur en gestrekte benen met een deken als cape over je heen geslagen)

Zoals je kunt lezen zijn het geen schrikwekkende openbaringen die mijn leven 180 graden omgooien. Het zijn eerder dingen die ik al lang wist maar ondergesneeuwd waren in mijn bewustzijn.

Ik ben blij dat ik zo’n waardevolle ervaring als Vipassana heb mogen meemaken. Ik heb geen hemelse ervaringen opgedaan en ik heb geen hels lijden ervaren. Soms was het saai en soms was het sensationeel. Ik sluit niet uit dat ik het wellicht nog een keer zal doen. Iedereen die ervoor open staat, raad ik zeker aan om aan de cursus deel te nemen. Met mediteren kun je het vermogen vergroten om je te focussen, te concentreren en het oh zo populaire ‘hier en nu’ bewust te beleven.

Heb jij alle 4 delen gelezen van ‘Waarom ik geen woord heb gesproken met kerst’ over mijn zoektocht naar mindfulness? Leuk dat je me hebt gevolgd! Volg me dan ook bij deze opdracht: loop naar buiten en snuif de buitenlucht op. Adem rustig in en uit en kijk omhoog naar de lucht. Blijf goed kijken en geniet van de lucht die je nu op dit moment ziet. De lucht zal nooit meer hetzelfde zijn maar voortdurend veranderen, net als gevoelens. 

Heb je de voorgaande delen van deze blogreeks nog niet gelezen? In de vorige blogs kon je lezen waarom ik naar een 10 dagen stilte meditatie retraite ben gegaan en wat eraan vooraf is gegaan.

Busy Season Lifestyle is speciaal bedoeld voor vrouwelijke accountants die hulp nodig hebben bij het vergroten van hun stressbestendigheid. Het programma begeleidt jou naar een gezonde lifestyle switch en maximaal presteren op zakelijk, persoonlijk en lichamelijk vlak. Zelfs tijdens Busy Season!

Waarom ik geen woord heb gesproken met kerst (deel 3)

Waarom is het hier zo vreselijk warm? Ik draai me om en ga op mijn buik liggen. Hopelijk val ik nu wel in slaap want om 04.00 uur staat die gast hier voor de deur met zijn gong waar hij genadeloos een aantal keer op slaat. De gong is absoluut geen naar geluid om mee wakker te worden zoals dat doordringende klotegeluid van een westerse wekker dat zichzelf constant herhaald met veel te korte tussenpozen. Het is alleen dat 04.00 uur opstaan vrijwel niet voorkomt in de milieus waar ik me doorgaans in begeef. Die gast met die gong kan trouwens gewoon het gebouw en zelfs de kamer waar ik slaap binnenkomen want de kamerdeuren gaan hier niet op slot. Sterker nog, er zit niet eens een slot op. Iedere gast met of zonder gong kan in principe dus even langs komen.

Dr. Jekyll & Mr. Hyde

Ik trek het heerlijk zachte donzen dekbed een stuk omhoog zodat mijn voeten bloot komen te liggen. Dit doe ik thuis ook altijd om af te koelen als ik het heet heb in bed maar niet zonder deken wil slapen. Ik denk aan thuis en aan mijn gezin. Aan de ene kant mis ik ze voor geen meter en ben ik blij om even van al die taken en verantwoordelijkheden en het eeuwige geregel met boodschappen, avondeten, voetbal, school, huishouden en bedtijd af te zijn. Aan de andere kant mis ik ze ontzettend en heb ik behoefte om bij ze te zijn. Hoezo Dokter Jekyll en Mister Hyde?

Ik blijf precies hier

Spaanse Deerne mompelt voor de zoveelste keer iets in haar slaap. Het is onverstaanbaar. Maar dat kan ook komen doordat ik geen Spaans versta. Dit is al de tweede nacht achtereen dat ze zo onrustig slaapt en uitgebreide monologen houdt met mij als publiek. En dit is al de tweede nacht achtereen dat ik uren wakker lig. Mijn blaas geeft aan geleegd te willen worden. Ik besluit om het signaal te negeren want ik blijf liever slapeloos liggen in deze bloedhete setting dan dat ik nu naar de w.c. ga. Dat zou namelijk betekenen dat ik het trapje van het stapelbed af moet klimmen, mijn badjas aan moet doen en de gang over moet lopen om bij de w.c. te komen. Met als risico dat ik iemand tegen kan komen. Aangezien er in deze accommodatie zowel mannen als vrouwen verblijven kan ik dus zowel een man als een vrouw tegen komen. Of iemand of iets anders… Helemaal geen zin in. Bovendien voel ik dat ik mezelf bang ga maken bij de gedachte dat ik dan in een donkere toiletruimte kom en daar het licht moet aandoen en voorbij twee spiegels moet lopen. Wat als ik een eng persoon zie zodra ik het licht aandoe? Of wat als ik in de spiegel kijk en ik zie iets engs naast mijn spiegelbeeld? En wat als ik een van de toiletdeuren open doe en er verschuilt zich daar een eng figuur? Nohhhhh, ik blijf precies hier liggen.

Pleepot horror

Ik weet dat ik doordraaf met mijn lugubere fantasieën maar ik kan het niet helpen, het gaat vanzelf. Wat zijn dit voor rare onrealistische gedachten? Dit is vast de reden dat normale mensen ’s nachts slapen. Als ik uiteindelijk misselijk word van de drang om te wateren, kan ik niet anders dan naar de w.c. gaan. Onvermijdelijk met die zwakke blaas van mij. Maar goed ook want ik vind dat ik mijn zelfgecreëerde angstsituatie van horror rondom de pleepot niet uit de weg moet gaan, maar moet opzoeken. Ik ben namelijk niet bang voor dat verrekte zogenaamd enge pleebezoek maar ik ben bang dat ik bang word in de pleeruimte. En die bangheid is dus gebaseerd op complete bullshit. Ik ga zo snel als ik kan naar de w.c. en zie op de klok in de gang dat het 01.35 uur is. O nee, zo laat al? Dat wordt wat straks met de ochtendmeditatie! Natuurlijk gebeurt er tijdens mijn toiletbezoek helemaal niks engs en zie ik behalve mijn eigen vermoeide kop met donkere kringen onder mijn ogen geen andere enge personen of dingen in de spiegel.

Selfies & zeevruchten

De daaropvolgende nachten droom ik over de meest vreemde dingen. Ik word bedreigd met een mes op mijn keel door iemand die zeer dicht bij me staat, ik maak selfies met mijn man boven een bak verse zeevruchten die hij heeft bereid bij een marktkraam en ik trap tot bloedens toe een vrouw in elkaar omdat ze gemeen tegen me doet. Ook heb ik nachtelijke ervaringen waarvan ik eigenlijk niet weet of het dromen zijn, gedachten of realiteit. Ik weet niet of ik wakker ben of slaap maar ik weet in ieder geval wel dat het gaat om confrontaties met soortgelijke figuren als uit mijn zelfgecreëerde angstsituatie van horror rondom de pleepot. Alleen ben ik nu helemaal niet bang en ben ik ze de baas door ze weg te denken en door te bidden tot God. Ik bid trouwens elke dag en vind dat ik mijn geloof in God en het mediteren met elkaar kan combineren zonder dat het een het ander bijt. Menig christen zal hier waarschijnlijk anders over denken maar ik probeer zo veel mogelijk mijn gevoel te volgen en erop te vertrouwen dat ik de juiste keuzes maak.

Banaan in bed

Tijdens de cursus doe ik geen dingen waar ik me niet goed bij voel. Zo zeg ik onze leraar Roger niet na wanneer we hem in het Pali moeten nazeggen tijdens een soort gelofte waarbij je om toestemming vraagt om te mogen mediteren. Sowieso zeg ik vrijwel niets na wat ik niet kan verstaan. Zelfs geen ‘sadhu sadhu sadhu’

Aan buigen doe ik niet. Niet wanneer ik de meditatieruimte betreed, niet voordat ik met mijn dikke reet ga zitten op mijn dunne mintgroene kussentje en niet nadat de meditatie is afgelopen.

Zo eet ik op de laatste dag ook niet mee wanneer er een maaltijd is bereid door de familieleden van een op die dag overleden persoon (ik weet nog steeds niet wie de overledene is en wat de relatie is van de overledene tot het meditatiecentrum). In het Boeddhisme gelooft men in reïncarnatie en wordt het overlijden van een persoon gevierd met een feestmaaltijd waarvan iedereen mag genieten. Nee dank je, ik sla de feestmaaltijd over en eet lekker rustig in bed een banaan terwijl iedereen in de eetruimte zich tegoed doet aan het feestmaal.

Ja, ik weet het, ik ben een party pooper. Maar wel een party pooper die nergens spijt van heeft tijdens haar boeddhistische bedevaart. Een bedevaart gehuld in de meest lelijke kledingcombinaties ever trouwens. Want denk maar niet dat je plaats kan nemen op je meditatiekussentje in je doorzichtige legging uitsparingen aan de zijkant en strak V-halsje met laag decolleté want er zijn kledingvoorschriften. Je bedekt je lichaam en strakke kleding is verboden. Say no more want voor zo’n gelegenheid haal ik de meest afschuwelijke baggy maar zeer comfortabele kledingitems tevoorschijn. Of ze nou bij elkaar passen of niet.

The Party Pooper Way

Het mediteren vind ik fijn om te doen en ook al dwalen mijn gedachten vaak af, het gaat steeds beter. Geheel tegen mijn verwachtingen in heb ik geen moeite met de duur van de meditaties, ‘noble silence’ of het leven in een community. Heerlijk om alleen met jezelf bezig te zijn zonder gekakel om je heen en heel veel dutjes te doen. I can get used to this! Waar ik wel moeite mee heb, is de lichaamshouding tijdens het mediteren. Het lukt mij gewoon niet om met gekruiste benen te blijven zitten zonder het uitvallen van de functies bij tweederde van mijn ledematen. Dus doe ik het lekker op de party pooper manier: benen gestrekt, rug tegen de muur.

Tussen de meditaties door vul ik de minuten met eten, slapen, laagdrempelige fitnessoefeningen en een luchtje scheppen. Het lijkt soms net een scene uit een zombieserie wanneer er een stuk of 20 cursisten buiten zijn en rondjes lopen om de pagode (ieder in eigen tempo), aandachtig flora en fauna bestuderen of gewoon stilstaan zonder ook maar een woord te wisselen.

Het absolute hoogtepunt van deze experience wat voor een emotie eter zoals ik met kop en schouders uitsteekt boven de innerlijke rust, de stilte en de vele dutjes is: HET ETEN. Ik heb me voorbereid op een sobere calorie inname voorzien van precies voldoende nutriënten om te kunnen functioneren en vooral om te kunnen mediteren. Ik had namelijk gelezen dat er slechts 2 maaltijden gegeten werden; het ontbijt en de lunch en behalve fruit en thee om 17.00 uur verder niets. Ik weet nog dat ik dacht misschien wel af te vallen tijdens mijn verblijf in het meditatiecentrum. Nou, als Siddharta Gautama (Boeddha voor intimi) net zo veel en zulk lekker eten kreeg voorgeschoteld als mijn stille bondgenoten en ik dan begrijp ik wel waarom hij eruit ziet als een knakker met een bierbuik die niet aan balansdagen doet. Er is eten in overvloed en zelfs om 17.00 uur word er nog soep, salade en brood op tafel gezet. Het eten is voortreffelijk en bij elke hap proef je de liefde, zorgvuldigheid en oprechtheid waarmee de maaltijden zijn bereid. Alleen al daarom is een donatie van £ 250 het dubbel en dwars waard!

Nu moet ik overigens mijn homeboy Sid wel even verdedigen hoor. Hij was helemaal niet dik, integendeel juist. De verwarring is ontstaan doordat er een ándere knakker genaamd Budai, die dus wel zo’n derde trimester zwangerschapsbuik had, bij Sid in de boeddhistische leer was en als bijnaam de lachende Boeddha kreeg.

Zonnige kerst

Het is eerste kerstdag maar dat doet er niet toe. Ik voel me gelukzalig. Zodra ik na de ochtendmeditatie naar buiten loop tijdens de pauze snuif ik direct de heerlijke frisse buitenlucht op. Man, wat voelt dat goed zeg. Het is prachtig weer, de zon schijnt en het is zo goed als windstil. Niet koud maar toch aangenaam fris. Ik loop een stukje door de tuin. Normaalgesproken loop ik door totdat ik bij het beschutte paadje naast het bamboegewas kom en doe ik daar mijn rek- en strekoefeningen. Heel soms doe ik er wat push ups en front kicks bij met behulp van een oude vermolmde houten stoel die ooit wit was. Uiteraard gebeurt alles uit het zicht van eventueel voorbij wandelende zombies die ook zo nodig daar waar ik ben moeten zijn.

Vandaag kan het me niet schelen of de zombies mij zien of niet. Ik blijf staan op een open plek in de tuin zodat de zon mij met al haar intensiteit kan raken en stap uit mijn slippers zodat ik op blote voeten sta en het vochtige gras tussen mijn tenen voel kriebelen. Ik slaak een zucht van verlichting en kan wel huilen van blijdschap. De zonnestralen dalen neer op mijn gezicht en ik voel me warm worden en overlopen van liefde. ‘Zon, ik hou zoveel van je’, zeg ik in mijn hoofd. Ik sluit mijn ogen en hoor de vogels tsjilpen. Ik ben een met de natuur en de natuur is een met mij. Dit moment is ongelofelijk mooi. Ik weet niet of ik hier al 4 of 14 minuten sta maar het lijkt net of mijn lichaam overvloeit in de verzengende energie van de zon, de zompige aarde onder mijn blote voeten en de klanken van de vogels die over en weer kwetteren. Who needs uit de directe zon blijven en zonnebrandcrème factor 50 ter bescherming van je gezicht als je zojuist verenigd bent met de natuur?

Volgende week dinsdag verschijnt deel 4 van deze blog (het laatste deel). Hierin vertel ik wat ik van de retraite heb geleerd en of het daadwerkelijk voor meer innerlijke rust en inzicht heeft gezorgd. Wordt vervolgd!

In de vorige blog kon je lezen waarom ik naar een 10 dagen stilte meditatie retraite ga en wat eraan vooraf is gegaan.

Busy Season Lifestyle is speciaal bedoeld voor vrouwelijke accountants die hulp nodig hebben bij het vergroten van hun stressbestendigheid. Het programma begeleidt jou naar een gezonde lifestyle switch en maximaal presteren op zakelijk, persoonlijk en lichamelijk vlak. Zelfs tijdens Busy Season!

Mevrouw X – Auditor bij de Rijksoverheid

Van tijd tot tijd zet De Hartslag een vrouwelijke accountant in de spotlight in de rubriek ‘Hoe doet zij dat dan?’ Deze keer het woord aan een jongedame die vanwege haar functie bij de Rijksoverheid anoniem blijft. We noemen haar daarom mevrouw X. Ze beantwoordt een aantal vragen over haar leven als vrouwelijke accountant en sluit af met tips. 

Wat is je functie?
Ik ben werkzaam als auditor bij de Overheid. Het werkveld omvat de gehele Rijksoverheid, wij controleren de jaarrekeningen van de Ministeries. Daarnaast ben ik momenteel bezig met de post master opleiding registeraccountant. Ik ben bijna klaar met het theoretische gedeelte. Van de driejarige praktijkopleiding volg ik nu het eerste jaar.

Wat is je leeftijd?
Ik ben 33 jaar.

Wat is je gezinssamenstelling?
Ik ben alleenstaand.

Hoeveel uur werk je per week?
40 uur per week.

Ervaar je weleens spanning op de werkvloer?
Ik ervaar spanning wanneer ik aan meerdere projecten tegelijk werk en dit is wekelijks, soms dagelijks het geval. Het was natuurlijk geen verassing voor mij dat ik in deze functie met hoge werkdruk te maken zou krijgen. Er wordt open over gesproken en er worden ook afspraken over gemaakt op de werkvloer met de leidinggevende en de projectleiders.

Je spreekt af dat je in een bepaalde week aan een bepaald project gaat werken maar je bent altijd afhankelijk van informatie van de klant. Daarnaast is een controle nooit routinewerk, er kan altijd iets naar boven komen waardoor er prioriteiten door elkaar gaan lopen.

Hoe ga je daar dan mee om?
Ik probeer mijn werk zo goed mogelijk af te leveren. De kwaliteit van mijn werk mag er natuurlijk niet onder lijden omdat ik onder spanning sta.

Vind jij jezelf stressbestendig?
Ja.

Wat doe je om stressbestendig te zijn?
Ik accepteer dat ik niet teveel dingen tegelijk kan doen want dan gaat de kwaliteit van mijn werk eronder lijden. Ik laat mezelf niet gek maken, blijf rustig en inventariseer wat ik allemaal moet doen en hoeveel tijd de taken in beslag nemen. Vervolgens ga ik kijken in welke volgorde ik dingen ga behandelen en neem ik direct actie en ga ik aan de slag, taak voor taak. De uitdaging hierbij is dat er vaak geen urgentie gekoppeld kan worden aan een bepaalde werkzaamheid want het is allemaal even belangrijk.

Ik neem trouwens ook ALTIJD lunchpauze en breng deze nooit door op mijn werkplek. Ik probeer naar buiten te gaan en als dat niet lukt, ga ik naar de kantine.

Ook zorg ik ervoor dat ik naast het sporten elke dag beweeg. Zo loop ik ’s ochtends vaak naar mijn werk toe of maak ik een wandeling tijdens de lunchpauze. Oh, en natuurlijk voldoende slapen!

Wat doe je om te ontspannen?
Ik las regelmatig me-time in na mijn werk of in het weekend. Dan ga ik bijvoorbeeld met een vriendin gezellig koffie drinken of erop uit. Daarnaast doe ik vier keer per week aan fitness, daar word ik heel gelukkig van.

Heb je het gevoel dat je leeft of wordt geleefd?
Soms heb ik het gevoel dat ik word geleefd maar gelukkig heb ik merendeels zelf de controle in handen.

Wat zijn jouw tips tegen hoge werkdruk die je vrouwelijke collega’s wil meegeven?
Realistisch blijven en naar jezelf blijven luisteren ook al sta je onder druk van je omgeving. Blijf jezelf als hoogste prioriteit stellen want op die manier kun je het meeste geven. Dat heeft zich ook bewezen in de praktijk want ik heb dat heel vaak teruggekregen op de werkvloer. Als iedereen goed voor zichzelf zorgt dan krijg je het beste resultaat.

Doe naast je werk dingen waar je energie van krijgt. Zo doe ik bijvoorbeeld momenteel een cursus waarmee ik me ontwikkel op een vlak wat helemaal niets met accountancy heeft te maken.

Doe je aan mindfulness?
Ik denk dat ik er wel mee bezig ben, ik evalueer regelmatig hoe ik me voel. Ik doe alleen dingen die echt bij me passen en die goed voelen en dat maakt dat ik mijn grenzen goed kan afbakenen en daarnaar handel.

De Hartslag bedankt Mevrouw X voor haar bijdrage aan deze rubriek. Inmiddels is het stokje doorgegeven aan een collega. Benieuwd wie dat is? Klik hier om niets te missen. Wil je graag meewerken aan de rubriek ‘Hoe doet zij dat dan?’ of wil je een vrouwelijke accountant voordragen? Meld je aan of stuur een mail naar info@dehartslag.nl

Waarom ik geen woord heb gesproken met kerst (deel 2)

Het is zo goed als helemaal donker en we rijden op een verlaten weg met zeer weinig straatverlichting. Angstvallig hou ik zijn telefoon in de houder op het dashboard in de gaten om te controleren of hij de aangegeven route volgt die Google Maps toont. In een flits maak ik in mijn hoofd een schets van de situatie waarin ik mij momenteel bevind. Ik zit in een taxi in Engeland. De chauffeur is een man. Ik ga naar een stilte retraite van 10 dagen. Op de website wordt het een cursus genoemd. Ik weet niet waar in de fok we nu rijden. Hij is sterker dan ik. Als hij mij met één vinger aanraakt, mik ik op zijn hoofd en zijn ballen.

Slechte horrorfilm

Ik waan me in een scene van een slechte horrorfilm. Vanuit mijn ooghoeken kijk ik naar de taxichauffeur die rechts van mij zit en een salespraatje houdt om mij te paaien voor de terugrit. Naast zijn telefoon zie ik een pasfoto van een klein meisje, waarschijnlijk zijn dochter. Ze ziet er schattig uit. Vraag me niet waarom maar dat stelt me toch iets meer gerust.

Zen greetings

Een golf van opluchting gaat door mijn lichaam als we 30 minuten later een oprijlaan oprijden en aankomen bij een prachtig landgoed. Ik reken af met de taxichauffeur, geef hem een kleine fooi omdat hij me niet heeft vermoord en stap uit de auto. Er staan een aantal pittoresk uitziende accomodaties gerangschikt langs een klein rechthoekig stuk weiland van ongeveer een hectare met daaromheen een hek. Iets verder weg op het landgoed staat een soort huisje met goudkleurige torens dat versierd is met verlichting in allerlei kleuren. Het is alsof ik naar een ansichtkaart kijk waarop staat: ‘Zen greetings from het klooster’.

Tot over 10 dagen IPhone!

Ik zie allemaal mensen druk heen en weer lopen met koffers en tassen. De onrust tijdens de taxirit heeft plaats gemaakt voor aftasten want ik realiseer me dat deze mensen die ik nooit eerder heb gezien weldra deel uitmaken van de community waar ik ook onder val. Nadat ik me bij het kantoor heb aangemeld uiteraard. Ik forceer een zwak lachje naar de vrouw die voor me in de rij staat en naar mijn idee veel te vaak en veel te lang naar me omkijkt. Wanneer het mijn beurt is moet ik een formulier invullen; of ik medicatie neem, of ik verslaafd ben aan alcohol of verdovende middelen, wie er gebeld moet worden bij een noodgeval en dat ik akkoord ga met de regels. Ik zet mijn handtekening en laat mijn telefoon in de bruine envelop glijden die vervolgens wordt dichtgeplakt en met pen van mijn naam wordt voorzien. Tot over 10 dagen IPhone!

Mkay

Er wordt uitgelegd dat vanavond tijdens de eerste meditatie om 19.30 uur de ‘noble silence’ ingaat en dat mannen en vrouwen hier alles gescheiden van elkaar doen; dus ook zitten, eten en mediteren. Mkay. Dan wordt er gevraagd of ik nog iets ga doneren. Mkay, maar een donatie is toch niet verplicht? Zodat iedereen deel kan nemen aan deze cursus? Het ligt er wel heel dik bovenop dat er verwacht wordt dat je iets betaalt en vooral met de suggestie die wordt gegeven dat £ 250 een uitermate geschikt bedrag is. Ik bepaal zelf wel of dat een geschikt bedrag is, dank u! Eerst maar eens zien of deze kloostertrip mijn geld überhaupt waard is. Vrij targetgericht namelijk voor een organisatie die niet op winst belust is en volledig draait op vrijwilligers.

Fleece jack

Samen met een paar andere dames krijg ik een rondleiding van Rose. Ze draagt een sarong in pastelkleuren met daarboven een lichtpaars fleece jack. Ik zou zelf niet dood gevonden willen worden in fleece, zo lelijk vind ik het, maar het ziet er wel lekker warm uit. Haar grijze haren zijn bijeengebonden in een miniscule knot. Ze is niet veel langer dan ik, loopt met een gebogen rug en draagt een rond brilletje. Rose straalt warmte, betrouwbaarheid en de rechtschapenheid van een moeder met meerdere kinderen uit. Ik schat haar een jaar of 70. De meeste vrijwilligers in het meditatiecentrum zijn van deze leeftijd.

Ik scan de andere dames van de rondleiding onopvallend van top tot teen en ik weet zeker dat ze dat bij mij ook doen. Geen van ze ‘staat me aan’. Op een of andere manier stel ik me semi defensief en semi arrogant op. Het valt me op dat ik over iedereen wel wat te zeggen heb. In gedachten dan.

Spannende personages

De accommodatie ziet er goed verzorgd uit. Het heeft iets weg van een studentenhuis maar dan opgeruimd, hygiënisch en rustgevend. De kamer is ingericht met houten bedden en nachtkastjes en de muren, gordijnen en vloerbedekking bestaan uit warme gebroken wittinten. Dat kleurt heel goed met de oudroze dekens en spreien die op de bedden liggen.

Er zijn vier dames met wie ik de kamer deel. Over wie ik overigens ook heel wat te zeggen heb. Na een uitvoerige observatie van elke kamergenoot afzonderlijk heb ik spannende personages tot leven gebracht door ze bijnamen te geven. Aan de ene kant van de kamer slapen Sinead O’Connor en Spaanse Deerne in het stapelbed en daar tegenover staat het bed van Vreemde Vogel. Aan de andere kant van de kamer staat het bed van Spaanse Muis en tenslotte het stapelbed waar alleen ik bovenin slaap. Een goede bijnaam voor mij zou zijn ‘Caramel Godess’.

De laarzen van Caramel Godess

In de accommodatie waar een aantal vrouwen waaronder Caramel Godess verblijft, staan tientallen schoenen van de cursisten op de gang. Van Birkenstock slippers tot gympen en gevoerde klompen tot mijn laarzen van € 300. Ik dacht dat het een goed idee zou zijn om mijn lekkere warme laarzen mee te nemen. Blijkt dat suède laarzen tot net onder de knie zonder rits niet zo handig zijn als je verblijft in een meditatiecentrum waar je binnenshuis op pantoffels loopt en circa 6 tot 8 keer per dag naar buiten gaat. Gelukkig heb ik ook een paar sneakers meegenomen.

Oké kussentje

Aan de muur in de gang hangen ingelijste regels en informatie over de boeddhistische leer. De trap naar boven leidt naar de damesbadkamer en nog een trap naar boven leidt naar de herenafdeling. Als je de gang doorloopt kom je langs het washok annex toiletruimte en uiteindelijk in de meditatieruimte. Ik ben nog nooit van mijn leven in een meditatieruimte geweest. Wauw, wat is het hier rustgevend! Het raam geeft zicht op de Boeddhistische tempel genaamd ‘pagode’ die ik zonet al had gezien buiten toen ik uit de taxi stapte. Ik kijk rond in de ruimte en zie overal vierkante dunne mintgroene kussentjes liggen op de vloer waar papieren naamkaartjes bij liggen. Yes! Ik zie mijn naamkaartje liggen bij een kussentje wat vlak bij de verwarming en voor een wand ligt. Oké kussentje, de komende 10 dagen ga jij lekker dicht bij de verwarming en de wand die enigszins privacy creëert, heel wat uurtjes doorbrengen met mijn fat ass.

Op de cover van Happinez Magazine

De eerste meditatiesessie valt me reuze mee. Enthousiast als een jonge pup die naar buiten mag, volg ik braaf de aanwijzingen van onze leraar Roger. In- en uitademen met de focus op het gedeelte onder je neus en boven je bovenlip. Dit soort capriolen doe ik zelf ook wel eens tijdens de cooling down van groepslessen die ik geef op de sportschool dus het voelt allemaal natuurlijk aan. Mijn ogen zijn gesloten en ik ben tevreden. Ik heb mijn idee om hierheen te komen doorgezet en ervaar deze beleving tot nu toe als positief. Ik kan me vinden in de sfeer, de regels en de mensen en vooralsnog zijn er geen sekteleden naar me toegekomen om me te overtuigen van de andere zijde. I’m gonna be okay.

Ik hoor ineens een man kuchen en besef me dat er zich ook mannen bevinden in deze ruimte die van de vrouwen worden gescheiden door een wand. De wand loopt niet volledig door over de gehele lengte van de ruimte. Zodoende is er een centraal punt voor Roger gecreëerd zodat hij zowel de mannen als de vrouwen kan zien en toespreken maar de mannen en de vrouwen geen (oog)contact kunnen maken met elkaar of worden afgeleid door elkaar.

Ik kijk stiekem om me heen en observeer voor de verandering de vrouwen die ik zie. Spaanse Deerne zit rechts van mij met een kaarsrechte rug en perfect gekruiste benen. Wauw! Zo zijn er nog meer dames wiens houding perfect is en die direct de cover van Happinez Magazine kunnen sieren. Daarentegen heb ik met mijn bovenbeen-bilratio die niet in verhouding staat tot de rest van mijn lichaam moeite om met gekruiste benen te blijven zitten. Nu al! In de eerste meditatie! Maar ik laat me niet kennen en ook al verga ik van de pijn en voel ik driekwart van mijn tenen aan mijn linkervoet niet meer: IK BLIJF PRECIES ZO ZITTEN! Even later schrik ik wakker uit een dutje als ik de stem van Roger door de microfoon hoor die iets vertelt in het Pali wat erop duidt dat de meditatie is afgelopen.

Stom wijf

Het is nu 20.30 uur en om 21.00 uur is het bedtijd dus ik ga richting badkamer om me klaar te maken voor de nacht. Als ik aankom in de badkamer zijn beide toiletten bezet en ik wacht geduldig. De deur van het rechtertoilet gaat open en een mooie vrouw met donkerbruine lange haren stapt naar buiten. En loopt gewoon de badkamer uit. Zonder haar handen te wassen. SAY WHUUUUT? Theoretisch gezien zeg ik natuurlijk niets want ‘noble silence’ is al van kracht maar in mijn hoofd schreeuw ik WTF?! Ik begrijp werkelijk niet dat er anno (toen nog) 2019 nog vrouwen zijn die het gore lef hebben om na een pleebezoek hun handen niet te wassen?!! Hoe naïef en barbaars ben je dan? En vooral ook hoe egoïstisch ben je dan? Je leeft met ruim 70 mannen en vrouwen in een community en deelt alles met elkaar van deurknoppen tot kranen tot peper en zout stelletjes en bestek! Wat een ongelofelijk stom wijf.

Objectieve Olga is niet meer

Ik dacht altijd dat ik open minded was, dat ik als een Objectieve Olga door het leven ging zonder te oordelen en rechtvaardig en oprecht met mensen omging. Maar hier, tijdens deze kloostertrip wordt mij duidelijk dat dat helemaal niet zo is. Zoveel gedachten, zoveel vooroordelen en zoveel voorbarige conclusies gebaseerd op… op… ehh, gebaseerd op WAT eigenlijk?! Gebrek aan hygiëne? De manier waarop iemand kijkt? Het model schoenen dat iemand draagt? Wat een bullshit! Ik kan je in ieder geval alvast verklappen dat ik vind dat £ 250 bij lange na niet in de buurt komt voor het verblijf en het eten en de cursus. Dat is namelijk veel te weinig…

In deel 3 van deze blog kun je lezen hoe ik de retraite heb ervaren, wat ik ervan heb geleerd en of het daadwerkelijk voor meer innerlijke rust en inzicht heeft gezorgd. Wordt vervolgd! Nee, dit zijn geen cliffhangerpraktijken, ik had alleen niet verwacht dat ik zoveel te vertellen zou hebben over mijn avontuur waarbij ik 10 dagen lang mijn mond moest houden. Omdat het anders veel te lang wordt om in 1 blogpost te plaatsen, heb ik ervoor gekozen om mijn verhaal te verspreiden over meerdere blogposts. 

In de vorige blog kon je lezen waarom ik naar een 10 dagen stilte meditatie retraite ga en wat eraan vooraf is gegaan.

Busy Season Lifestyle is speciaal bedoeld voor vrouwelijke accountants die hulp nodig hebben bij het vergroten van hun stressbestendigheid. Het programma begeleidt jou naar een gezonde lifestyle switch en maximaal presteren op zakelijk, persoonlijk en lichamelijk vlak. Zelfs tijdens Busy Season!

 

Waarom ik geen woord heb gesproken met kerst (deel 1)

Daar zit ik dan, in de bus voor slechts 55 euro, veel te veel spullen bij me, op weg naar een stilte meditatie retraite in Engeland. Ik krijg er een kick van om zo goedkoop mogelijk te reizen en aangezien ik geen waarde hecht aan luxe of maximaal reiscomfort volstaat de 2 uur vertraagde bus met een rit van circa 9 uur inclusief oversteek met de ferry bij Calais om mij naar mijn bestemming te brengen.

Ik laat mijn gezin achter

Mijn man en kinderen laat ik 10 dagen lang (waaronder twee kerstdagen) achter om een nieuw avontuur aan te gaan. Voor mij dit jaar geen familiebezoekjes opgedoft in een nieuwe jurk met een bijpassende smokey eye, te veel eten en selfies maken met de kerstboom op de achtergrond. Nee, voor mij ligt er iets anders in het verschiet; leven als een monnik, inkeer en inzicht en de confrontatie met mezelf.

Een paar jaar geleden zou ik je vierkant uitgelachen hebben als je mij vertelde dat ik deel zou nemen aan een retraite van 10 dagen waarbij je niet mag praten en de hele dag mediteert. Ik associeerde mediteren met de veganistische langharige man die sokken in sandalen draagt, een pond bospeen koopt bij Ekoplaza en achter wie ik in de rij sta als mijn Weleda gezichtscrème op is.

Gelukkig ontwikkelen we onszelf, staan we open voor nieuwe dingen, maken oude achterhaalde opvattingen plaats voor nieuwe gedachten en leren we door te beleven en ervaren. Ik dus ook. 

Een beetje sekte?

Via een vriendin van mij kwam ik te weten over dit soort meditatieoorden waar je 10 dagen lang met wildvreemden je maaltijden eet, een kamer deelt, mediteert; kortom samenleeft in een community zonder ook maar 1 woord te wisselen… Zij zweert erbij en is al een aantal keer op retraite geweest. Ze is tot nieuwe inzichten gekomen nadat ze ‘eruit’ kwam en heeft grote en belangrijke maar vooral hele goede beslissingen genomen. Toen ze haar verhaal vertelde nam ik het allemaal met een paar korreltjes Keltisch zeezout en vond ik het een beetje naar sekte neigen maar verder ging het langs me heen. Ik vroeg me toen wel af waarom iemand dit zichzelf in vredesnaam zou aandoen? Ik kon wel iets leukers bedenken waarmee ik 10 dagen zoet zou zijn.

Maar goed, nu ben ik dus onderweg naar een cursus waar ik middels een meditatietechniek genaamd Vipassana een kalmere geest zou moeten krijgen. Daar moet je overigens wel het een en ander voor doen want je krijgt die kalmere geest niet cadeau. Allereerst dien je je tijdens je verblijf aan de gedragscodes te houden; niet praten, niet lezen, niet sporten, geen muziek luisteren en het volgen van het rooster. Als je echt moeite hebt met het dicht houden van je snuit is er nog altijd de mogelijkheid je op te geven voor corvee in de eetruimte zodat je een beetje aanspraak hebt bij de keukenploeg. Oh wacht even, ik vergeet een paar belangrijke gedragscodes; niet doden (ook geen spin of vliegje), niet stelen, niet liegen, geen seksueel wangedrag en geen alcohol of verdovende middelen. Die horen er ook nog bij.

Telefoon inleveren

Volgens het rooster sta je om 04.00 uur op om vervolgens zo’n 8 uur te mediteren, afgewisseld met (eet)pauzes, twee keer een voordracht van een Boeddhistisch verhaal en twee keer een kort evaluatiemoment waarbij de leraar vraagt hoe het met je gaat. En ja, tijdens dat korte evaluatiemoment mag je dus wél praten. Om 21.00 uur is het tijd om te rusten en gaat iedereen naar bed. Yep. Zo zien de dagen eruit wanneer je een stilte meditatie retraite doet. Hierdoor leer je om bewuster, evenwichtiger en rustiger te worden, zodat je beter met spanningen, uitdagingen en tegenslagen om kunt gaan. Dit gebeurt trouwens allemaal zonder telefoon want die lever je in zodra je aankomt. Zo kun je er zeker van zijn dat er niets is waardoor je wordt afgeleid en kun je je volledig op jezelf richten.

Beter met spanningen, uitdagingen en tegenslagen omgaan, dat lijkt me wel wat. Ik vind het soms moeilijk om bij mezelf te blijven. Je zou het niet zeggen van een fitness juf die bevelen schreeuwt en veel te vaak de volumeknop van de audio naar rechts draait, maar ik hou van rust en stilte. Bij mij thuis kan ik mezelf soms niet eens horen denken met drie kinderen, het huishouden, mijn eigen business en een ambitieuze man die zelfstandig ondernemer is. Ik voel me vaak gespannen. Daarnaast heb ik al een tijdje een aantal dingen in gedachten die ik op een rijtje moet zetten. In rust. En stilte. Zonder invloed of onderbrekingen van anderen. Geen opdrachten, geen klanten, geen kinderen, geen vent, geen familie, geen vriendinnen, geen social media, geen telefoon, geen deurbel, geen post. ALLEEN IK.

Zenuwachtig gevoel

Ik kijk naar de rode cijfers van de digitale klok die vooraan in de bus hangt. De tijd verspringt van 08.27 uur naar 08.28 uur. De bus rijdt inmiddels door de straten van London en er valt miezerregen uit de donkere lucht. De chauffeur roept om dat het niet lang meer duurt voordat we aankomen bij station Victoria Coach. Van daaruit moet ik een andere bus nemen en nog 3 uur reizen. Ik hoef pas om 17.00 uur bij het International Meditation Centre te zijn dus ik heb nog tijd zat om ergens rustig te ontbijten en wat werk af te maken en mailtjes te versturen op mijn laptop. Ineens bekruipt mij een zenuwachtig gevoel. Wat nou als ik het daar helemaal niks vind? Wat nou als ik naar huis wil? Wat nou als het inderdaad een sekte blijkt te zijn? Nou, dan ben ik voor Jan met de korte achternaam en Piet Snot afgereisd naar het land van de Earl Grey thee, witte bonen in tomatensaus als brekkie en rode dubbeldekker bussen. Ik besluit niets te doen waar ik me niet oké bij voel en als blijkt dat ik het niks vind, maak ik rechtsomkeert naar Capelle aan den IJssel.

Met spiritualiteit ben ik nooit bezig geweest en met meditatie al helemaal niet. Hetgeen wat het meest in de buurt komt is dat ik weleens een ochtendwandeling maak waarbij ik op de achtergrond luister naar wat meditatief gezwets via Spotify. Van huis uit ben ik christelijk opgevoed en heb ik meegekregen dat je niet aan meditatie moet doen omdat het gevaarlijk kan zijn want het is occult. Door mediteren verandert je bewustzijn waardoor je open kan komen te staan voor andere machten. Donkere machten. Demonische machten. Dit is geen horrorverhaal of een thriller maar ik schets voor jou als lezer een beeld waar ik vandaan kom en met welke opvattingen ik deel neem aan de 10 dagen stilte retraite. Niet iedereen vind het leuk dat ik daar naar toe ga en zeker niet iedereen begrijpt het. Hierdoor raak ik van streek en twijfel ik aan mezelf en deze absurde onderneming. Een dag voor vertrek sta ik zelfs op het punt om alles af te blazen. Gelukkig weerhoudt manlief mij daarvan and so it begins… 

In deel 2 van deze blog kun je lezen hoe ik de retraite heb ervaren, wat ik ervan heb geleerd en of het daadwerkelijk voor meer innerlijke rust en inzicht heeft gezorgd. Wordt vervolgd!

Busy Season Lifestyle is speciaal bedoeld voor vrouwelijke accountants die hulp nodig hebben bij het vergroten van hun stressbestendigheid. Het programma begeleidt jou naar een gezonde lifestyle switch en maximaal presteren op zakelijk, persoonlijk en lichamelijk vlak. Zelfs tijdens Busy Season!