Waarom ik geen woord heb gesproken met kerst (deel 3)

Waarom is het hier zo vreselijk warm? Ik draai me om en ga op mijn buik liggen. Hopelijk val ik nu wel in slaap want om 04.00 uur staat die gast hier voor de deur met zijn gong waar hij genadeloos een aantal keer op slaat. De gong is absoluut geen naar geluid om mee wakker te worden zoals dat doordringende klotegeluid van een westerse wekker dat zichzelf constant herhaald met veel te korte tussenpozen. Het is alleen dat 04.00 uur opstaan vrijwel niet voorkomt in de milieus waar ik me doorgaans in begeef. Die gast met die gong kan trouwens gewoon het gebouw en zelfs de kamer waar ik slaap binnenkomen want de kamerdeuren gaan hier niet op slot. Sterker nog, er zit niet eens een slot op. Iedere gast met of zonder gong kan in principe dus even langs komen.

Dr. Jekyll & Mr. Hyde

Ik trek het heerlijk zachte donzen dekbed een stuk omhoog zodat mijn voeten bloot komen te liggen. Dit doe ik thuis ook altijd om af te koelen als ik het heet heb in bed maar niet zonder deken wil slapen. Ik denk aan thuis en aan mijn gezin. Aan de ene kant mis ik ze voor geen meter en ben ik blij om even van al die taken en verantwoordelijkheden en het eeuwige geregel met boodschappen, avondeten, voetbal, school, huishouden en bedtijd af te zijn. Aan de andere kant mis ik ze ontzettend en heb ik behoefte om bij ze te zijn. Hoezo Dokter Jekyll en Mister Hyde?

Ik blijf precies hier

Spaanse Deerne mompelt voor de zoveelste keer iets in haar slaap. Het is onverstaanbaar. Maar dat kan ook komen doordat ik geen Spaans versta. Dit is al de tweede nacht achtereen dat ze zo onrustig slaapt en uitgebreide monologen houdt met mij als publiek. En dit is al de tweede nacht achtereen dat ik uren wakker lig. Mijn blaas geeft aan geleegd te willen worden. Ik besluit om het signaal te negeren want ik blijf liever slapeloos liggen in deze bloedhete setting dan dat ik nu naar de w.c. ga. Dat zou namelijk betekenen dat ik het trapje van het stapelbed af moet klimmen, mijn badjas aan moet doen en de gang over moet lopen om bij de w.c. te komen. Met als risico dat ik iemand tegen kan komen. Aangezien er in deze accommodatie zowel mannen als vrouwen verblijven kan ik dus zowel een man als een vrouw tegen komen. Of iemand of iets anders… Helemaal geen zin in. Bovendien voel ik dat ik mezelf bang ga maken bij de gedachte dat ik dan in een donkere toiletruimte kom en daar het licht moet aandoen en voorbij twee spiegels moet lopen. Wat als ik een eng persoon zie zodra ik het licht aandoe? Of wat als ik in de spiegel kijk en ik zie iets engs naast mijn spiegelbeeld? En wat als ik een van de toiletdeuren open doe en er verschuilt zich daar een eng figuur? Nohhhhh, ik blijf precies hier liggen.

Pleepot horror

Ik weet dat ik doordraaf met mijn lugubere fantasieën maar ik kan het niet helpen, het gaat vanzelf. Wat zijn dit voor rare onrealistische gedachten? Dit is vast de reden dat normale mensen ’s nachts slapen. Als ik uiteindelijk misselijk word van de drang om te wateren, kan ik niet anders dan naar de w.c. gaan. Onvermijdelijk met die zwakke blaas van mij. Maar goed ook want ik vind dat ik mijn zelfgecreëerde angstsituatie van horror rondom de pleepot niet uit de weg moet gaan, maar moet opzoeken. Ik ben namelijk niet bang voor dat verrekte zogenaamd enge pleebezoek maar ik ben bang dat ik bang word in de pleeruimte. En die bangheid is dus gebaseerd op complete bullshit. Ik ga zo snel als ik kan naar de w.c. en zie op de klok in de gang dat het 01.35 uur is. O nee, zo laat al? Dat wordt wat straks met de ochtendmeditatie! Natuurlijk gebeurt er tijdens mijn toiletbezoek helemaal niks engs en zie ik behalve mijn eigen vermoeide kop met donkere kringen onder mijn ogen geen andere enge personen of dingen in de spiegel.

Selfies & zeevruchten

De daaropvolgende nachten droom ik over de meest vreemde dingen. Ik word bedreigd met een mes op mijn keel door iemand die zeer dicht bij me staat, ik maak selfies met mijn man boven een bak verse zeevruchten die hij heeft bereid bij een marktkraam en ik trap tot bloedens toe een vrouw in elkaar omdat ze gemeen tegen me doet. Ook heb ik nachtelijke ervaringen waarvan ik eigenlijk niet weet of het dromen zijn, gedachten of realiteit. Ik weet niet of ik wakker ben of slaap maar ik weet in ieder geval wel dat het gaat om confrontaties met soortgelijke figuren als uit mijn zelfgecreëerde angstsituatie van horror rondom de pleepot. Alleen ben ik nu helemaal niet bang en ben ik ze de baas door ze weg te denken en door te bidden tot God. Ik bid trouwens elke dag en vind dat ik mijn geloof in God en het mediteren met elkaar kan combineren zonder dat het een het ander bijt. Menig christen zal hier waarschijnlijk anders over denken maar ik probeer zo veel mogelijk mijn gevoel te volgen en erop te vertrouwen dat ik de juiste keuzes maak.

Banaan in bed

Tijdens de cursus doe ik geen dingen waar ik me niet goed bij voel. Zo zeg ik onze leraar Roger niet na wanneer we hem in het Pali moeten nazeggen tijdens een soort gelofte waarbij je om toestemming vraagt om te mogen mediteren. Sowieso zeg ik vrijwel niets na wat ik niet kan verstaan. Zelfs geen ‘sadhu sadhu sadhu’

Aan buigen doe ik niet. Niet wanneer ik de meditatieruimte betreed, niet voordat ik met mijn dikke reet ga zitten op mijn dunne mintgroene kussentje en niet nadat de meditatie is afgelopen.

Zo eet ik op de laatste dag ook niet mee wanneer er een maaltijd is bereid door de familieleden van een op die dag overleden persoon (ik weet nog steeds niet wie de overledene is en wat de relatie is van de overledene tot het meditatiecentrum). In het Boeddhisme gelooft men in reïncarnatie en wordt het overlijden van een persoon gevierd met een feestmaaltijd waarvan iedereen mag genieten. Nee dank je, ik sla de feestmaaltijd over en eet lekker rustig in bed een banaan terwijl iedereen in de eetruimte zich tegoed doet aan het feestmaal.

Ja, ik weet het, ik ben een party pooper. Maar wel een party pooper die nergens spijt van heeft tijdens haar boeddhistische bedevaart. Een bedevaart gehuld in de meest lelijke kledingcombinaties ever trouwens. Want denk maar niet dat je plaats kan nemen op je meditatiekussentje in je doorzichtige legging uitsparingen aan de zijkant en strak V-halsje met laag decolleté want er zijn kledingvoorschriften. Je bedekt je lichaam en strakke kleding is verboden. Say no more want voor zo’n gelegenheid haal ik de meest afschuwelijke baggy maar zeer comfortabele kledingitems tevoorschijn. Of ze nou bij elkaar passen of niet.

The Party Pooper Way

Het mediteren vind ik fijn om te doen en ook al dwalen mijn gedachten vaak af, het gaat steeds beter. Geheel tegen mijn verwachtingen in heb ik geen moeite met de duur van de meditaties, ‘noble silence’ of het leven in een community. Heerlijk om alleen met jezelf bezig te zijn zonder gekakel om je heen en heel veel dutjes te doen. I can get used to this! Waar ik wel moeite mee heb, is de lichaamshouding tijdens het mediteren. Het lukt mij gewoon niet om met gekruiste benen te blijven zitten zonder het uitvallen van de functies bij tweederde van mijn ledematen. Dus doe ik het lekker op de party pooper manier: benen gestrekt, rug tegen de muur.

Tussen de meditaties door vul ik de minuten met eten, slapen, laagdrempelige fitnessoefeningen en een luchtje scheppen. Het lijkt soms net een scene uit een zombieserie wanneer er een stuk of 20 cursisten buiten zijn en rondjes lopen om de pagode (ieder in eigen tempo), aandachtig flora en fauna bestuderen of gewoon stilstaan zonder ook maar een woord te wisselen.

Het absolute hoogtepunt van deze experience wat voor een emotie eter zoals ik met kop en schouders uitsteekt boven de innerlijke rust, de stilte en de vele dutjes is: HET ETEN. Ik heb me voorbereid op een sobere calorie inname voorzien van precies voldoende nutriënten om te kunnen functioneren en vooral om te kunnen mediteren. Ik had namelijk gelezen dat er slechts 2 maaltijden gegeten werden; het ontbijt en de lunch en behalve fruit en thee om 17.00 uur verder niets. Ik weet nog dat ik dacht misschien wel af te vallen tijdens mijn verblijf in het meditatiecentrum. Nou, als Siddharta Gautama (Boeddha voor intimi) net zo veel en zulk lekker eten kreeg voorgeschoteld als mijn stille bondgenoten en ik dan begrijp ik wel waarom hij eruit ziet als een knakker met een bierbuik die niet aan balansdagen doet. Er is eten in overvloed en zelfs om 17.00 uur word er nog soep, salade en brood op tafel gezet. Het eten is voortreffelijk en bij elke hap proef je de liefde, zorgvuldigheid en oprechtheid waarmee de maaltijden zijn bereid. Alleen al daarom is een donatie van £ 250 het dubbel en dwars waard!

Nu moet ik overigens mijn homeboy Sid wel even verdedigen hoor. Hij was helemaal niet dik, integendeel juist. De verwarring is ontstaan doordat er een ándere knakker genaamd Budai, die dus wel zo’n derde trimester zwangerschapsbuik had, bij Sid in de boeddhistische leer was en als bijnaam de lachende Boeddha kreeg.

Zonnige kerst

Het is eerste kerstdag maar dat doet er niet toe. Ik voel me gelukzalig. Zodra ik na de ochtendmeditatie naar buiten loop tijdens de pauze snuif ik direct de heerlijke frisse buitenlucht op. Man, wat voelt dat goed zeg. Het is prachtig weer, de zon schijnt en het is zo goed als windstil. Niet koud maar toch aangenaam fris. Ik loop een stukje door de tuin. Normaalgesproken loop ik door totdat ik bij het beschutte paadje naast het bamboegewas kom en doe ik daar mijn rek- en strekoefeningen. Heel soms doe ik er wat push ups en front kicks bij met behulp van een oude vermolmde houten stoel die ooit wit was. Uiteraard gebeurt alles uit het zicht van eventueel voorbij wandelende zombies die ook zo nodig daar waar ik ben moeten zijn.

Vandaag kan het me niet schelen of de zombies mij zien of niet. Ik blijf staan op een open plek in de tuin zodat de zon mij met al haar intensiteit kan raken en stap uit mijn slippers zodat ik op blote voeten sta en het vochtige gras tussen mijn tenen voel kriebelen. Ik slaak een zucht van verlichting en kan wel huilen van blijdschap. De zonnestralen dalen neer op mijn gezicht en ik voel me warm worden en overlopen van liefde. ‘Zon, ik hou zoveel van je’, zeg ik in mijn hoofd. Ik sluit mijn ogen en hoor de vogels tsjilpen. Ik ben een met de natuur en de natuur is een met mij. Dit moment is ongelofelijk mooi. Ik weet niet of ik hier al 4 of 14 minuten sta maar het lijkt net of mijn lichaam overvloeit in de verzengende energie van de zon, de zompige aarde onder mijn blote voeten en de klanken van de vogels die over en weer kwetteren. Who needs uit de directe zon blijven en zonnebrandcrème factor 50 ter bescherming van je gezicht als je zojuist verenigd bent met de natuur?

Volgende week dinsdag verschijnt deel 4 van deze blog (het laatste deel). Hierin vertel ik wat ik van de retraite heb geleerd en of het daadwerkelijk voor meer innerlijke rust en inzicht heeft gezorgd. Wordt vervolgd!

In de vorige blog kon je lezen waarom ik naar een 10 dagen stilte meditatie retraite ga en wat eraan vooraf is gegaan.

Busy Season Lifestyle is speciaal bedoeld voor vrouwelijke accountants die hulp nodig hebben bij het vergroten van hun stressbestendigheid. Het programma begeleidt jou naar een gezonde lifestyle switch en maximaal presteren op zakelijk, persoonlijk en lichamelijk vlak. Zelfs tijdens Busy Season!

Waarom ik geen woord heb gesproken met kerst (deel 2)

Het is zo goed als helemaal donker en we rijden op een verlaten weg met zeer weinig straatverlichting. Angstvallig hou ik zijn telefoon in de houder op het dashboard in de gaten om te controleren of hij de aangegeven route volgt die Google Maps toont. In een flits maak ik in mijn hoofd een schets van de situatie waarin ik mij momenteel bevind. Ik zit in een taxi in Engeland. De chauffeur is een man. Ik ga naar een stilte retraite van 10 dagen. Op de website wordt het een cursus genoemd. Ik weet niet waar in de fok we nu rijden. Hij is sterker dan ik. Als hij mij met één vinger aanraakt, mik ik op zijn hoofd en zijn ballen.

Slechte horrorfilm

Ik waan me in een scene van een slechte horrorfilm. Vanuit mijn ooghoeken kijk ik naar de taxichauffeur die rechts van mij zit en een salespraatje houdt om mij te paaien voor de terugrit. Naast zijn telefoon zie ik een pasfoto van een klein meisje, waarschijnlijk zijn dochter. Ze ziet er schattig uit. Vraag me niet waarom maar dat stelt me toch iets meer gerust.

Zen greetings

Een golf van opluchting gaat door mijn lichaam als we 30 minuten later een oprijlaan oprijden en aankomen bij een prachtig landgoed. Ik reken af met de taxichauffeur, geef hem een kleine fooi omdat hij me niet heeft vermoord en stap uit de auto. Er staan een aantal pittoresk uitziende accomodaties gerangschikt langs een klein rechthoekig stuk weiland van ongeveer een hectare met daaromheen een hek. Iets verder weg op het landgoed staat een soort huisje met goudkleurige torens dat versierd is met verlichting in allerlei kleuren. Het is alsof ik naar een ansichtkaart kijk waarop staat: ‘Zen greetings from het klooster’.

Tot over 10 dagen IPhone!

Ik zie allemaal mensen druk heen en weer lopen met koffers en tassen. De onrust tijdens de taxirit heeft plaats gemaakt voor aftasten want ik realiseer me dat deze mensen die ik nooit eerder heb gezien weldra deel uitmaken van de community waar ik ook onder val. Nadat ik me bij het kantoor heb aangemeld uiteraard. Ik forceer een zwak lachje naar de vrouw die voor me in de rij staat en naar mijn idee veel te vaak en veel te lang naar me omkijkt. Wanneer het mijn beurt is moet ik een formulier invullen; of ik medicatie neem, of ik verslaafd ben aan alcohol of verdovende middelen, wie er gebeld moet worden bij een noodgeval en dat ik akkoord ga met de regels. Ik zet mijn handtekening en laat mijn telefoon in de bruine envelop glijden die vervolgens wordt dichtgeplakt en met pen van mijn naam wordt voorzien. Tot over 10 dagen IPhone!

Mkay

Er wordt uitgelegd dat vanavond tijdens de eerste meditatie om 19.30 uur de ‘noble silence’ ingaat en dat mannen en vrouwen hier alles gescheiden van elkaar doen; dus ook zitten, eten en mediteren. Mkay. Dan wordt er gevraagd of ik nog iets ga doneren. Mkay, maar een donatie is toch niet verplicht? Zodat iedereen deel kan nemen aan deze cursus? Het ligt er wel heel dik bovenop dat er verwacht wordt dat je iets betaalt en vooral met de suggestie die wordt gegeven dat £ 250 een uitermate geschikt bedrag is. Ik bepaal zelf wel of dat een geschikt bedrag is, dank u! Eerst maar eens zien of deze kloostertrip mijn geld überhaupt waard is. Vrij targetgericht namelijk voor een organisatie die niet op winst belust is en volledig draait op vrijwilligers.

Fleece jack

Samen met een paar andere dames krijg ik een rondleiding van Rose. Ze draagt een sarong in pastelkleuren met daarboven een lichtpaars fleece jack. Ik zou zelf niet dood gevonden willen worden in fleece, zo lelijk vind ik het, maar het ziet er wel lekker warm uit. Haar grijze haren zijn bijeengebonden in een miniscule knot. Ze is niet veel langer dan ik, loopt met een gebogen rug en draagt een rond brilletje. Rose straalt warmte, betrouwbaarheid en de rechtschapenheid van een moeder met meerdere kinderen uit. Ik schat haar een jaar of 70. De meeste vrijwilligers in het meditatiecentrum zijn van deze leeftijd.

Ik scan de andere dames van de rondleiding onopvallend van top tot teen en ik weet zeker dat ze dat bij mij ook doen. Geen van ze ‘staat me aan’. Op een of andere manier stel ik me semi defensief en semi arrogant op. Het valt me op dat ik over iedereen wel wat te zeggen heb. In gedachten dan.

Spannende personages

De accommodatie ziet er goed verzorgd uit. Het heeft iets weg van een studentenhuis maar dan opgeruimd, hygiënisch en rustgevend. De kamer is ingericht met houten bedden en nachtkastjes en de muren, gordijnen en vloerbedekking bestaan uit warme gebroken wittinten. Dat kleurt heel goed met de oudroze dekens en spreien die op de bedden liggen.

Er zijn vier dames met wie ik de kamer deel. Over wie ik overigens ook heel wat te zeggen heb. Na een uitvoerige observatie van elke kamergenoot afzonderlijk heb ik spannende personages tot leven gebracht door ze bijnamen te geven. Aan de ene kant van de kamer slapen Sinead O’Connor en Spaanse Deerne in het stapelbed en daar tegenover staat het bed van Vreemde Vogel. Aan de andere kant van de kamer staat het bed van Spaanse Muis en tenslotte het stapelbed waar alleen ik bovenin slaap. Een goede bijnaam voor mij zou zijn ‘Caramel Godess’.

De laarzen van Caramel Godess

In de accommodatie waar een aantal vrouwen waaronder Caramel Godess verblijft, staan tientallen schoenen van de cursisten op de gang. Van Birkenstock slippers tot gympen en gevoerde klompen tot mijn laarzen van € 300. Ik dacht dat het een goed idee zou zijn om mijn lekkere warme laarzen mee te nemen. Blijkt dat suède laarzen tot net onder de knie zonder rits niet zo handig zijn als je verblijft in een meditatiecentrum waar je binnenshuis op pantoffels loopt en circa 6 tot 8 keer per dag naar buiten gaat. Gelukkig heb ik ook een paar sneakers meegenomen.

Oké kussentje

Aan de muur in de gang hangen ingelijste regels en informatie over de boeddhistische leer. De trap naar boven leidt naar de damesbadkamer en nog een trap naar boven leidt naar de herenafdeling. Als je de gang doorloopt kom je langs het washok annex toiletruimte en uiteindelijk in de meditatieruimte. Ik ben nog nooit van mijn leven in een meditatieruimte geweest. Wauw, wat is het hier rustgevend! Het raam geeft zicht op de Boeddhistische tempel genaamd ‘pagode’ die ik zonet al had gezien buiten toen ik uit de taxi stapte. Ik kijk rond in de ruimte en zie overal vierkante dunne mintgroene kussentjes liggen op de vloer waar papieren naamkaartjes bij liggen. Yes! Ik zie mijn naamkaartje liggen bij een kussentje wat vlak bij de verwarming en voor een wand ligt. Oké kussentje, de komende 10 dagen ga jij lekker dicht bij de verwarming en de wand die enigszins privacy creëert, heel wat uurtjes doorbrengen met mijn fat ass.

Op de cover van Happinez Magazine

De eerste meditatiesessie valt me reuze mee. Enthousiast als een jonge pup die naar buiten mag, volg ik braaf de aanwijzingen van onze leraar Roger. In- en uitademen met de focus op het gedeelte onder je neus en boven je bovenlip. Dit soort capriolen doe ik zelf ook wel eens tijdens de cooling down van groepslessen die ik geef op de sportschool dus het voelt allemaal natuurlijk aan. Mijn ogen zijn gesloten en ik ben tevreden. Ik heb mijn idee om hierheen te komen doorgezet en ervaar deze beleving tot nu toe als positief. Ik kan me vinden in de sfeer, de regels en de mensen en vooralsnog zijn er geen sekteleden naar me toegekomen om me te overtuigen van de andere zijde. I’m gonna be okay.

Ik hoor ineens een man kuchen en besef me dat er zich ook mannen bevinden in deze ruimte die van de vrouwen worden gescheiden door een wand. De wand loopt niet volledig door over de gehele lengte van de ruimte. Zodoende is er een centraal punt voor Roger gecreëerd zodat hij zowel de mannen als de vrouwen kan zien en toespreken maar de mannen en de vrouwen geen (oog)contact kunnen maken met elkaar of worden afgeleid door elkaar.

Ik kijk stiekem om me heen en observeer voor de verandering de vrouwen die ik zie. Spaanse Deerne zit rechts van mij met een kaarsrechte rug en perfect gekruiste benen. Wauw! Zo zijn er nog meer dames wiens houding perfect is en die direct de cover van Happinez Magazine kunnen sieren. Daarentegen heb ik met mijn bovenbeen-bilratio die niet in verhouding staat tot de rest van mijn lichaam moeite om met gekruiste benen te blijven zitten. Nu al! In de eerste meditatie! Maar ik laat me niet kennen en ook al verga ik van de pijn en voel ik driekwart van mijn tenen aan mijn linkervoet niet meer: IK BLIJF PRECIES ZO ZITTEN! Even later schrik ik wakker uit een dutje als ik de stem van Roger door de microfoon hoor die iets vertelt in het Pali wat erop duidt dat de meditatie is afgelopen.

Stom wijf

Het is nu 20.30 uur en om 21.00 uur is het bedtijd dus ik ga richting badkamer om me klaar te maken voor de nacht. Als ik aankom in de badkamer zijn beide toiletten bezet en ik wacht geduldig. De deur van het rechtertoilet gaat open en een mooie vrouw met donkerbruine lange haren stapt naar buiten. En loopt gewoon de badkamer uit. Zonder haar handen te wassen. SAY WHUUUUT? Theoretisch gezien zeg ik natuurlijk niets want ‘noble silence’ is al van kracht maar in mijn hoofd schreeuw ik WTF?! Ik begrijp werkelijk niet dat er anno (toen nog) 2019 nog vrouwen zijn die het gore lef hebben om na een pleebezoek hun handen niet te wassen?!! Hoe naïef en barbaars ben je dan? En vooral ook hoe egoïstisch ben je dan? Je leeft met ruim 70 mannen en vrouwen in een community en deelt alles met elkaar van deurknoppen tot kranen tot peper en zout stelletjes en bestek! Wat een ongelofelijk stom wijf.

Objectieve Olga is niet meer

Ik dacht altijd dat ik open minded was, dat ik als een Objectieve Olga door het leven ging zonder te oordelen en rechtvaardig en oprecht met mensen omging. Maar hier, tijdens deze kloostertrip wordt mij duidelijk dat dat helemaal niet zo is. Zoveel gedachten, zoveel vooroordelen en zoveel voorbarige conclusies gebaseerd op… op… ehh, gebaseerd op WAT eigenlijk?! Gebrek aan hygiëne? De manier waarop iemand kijkt? Het model schoenen dat iemand draagt? Wat een bullshit! Ik kan je in ieder geval alvast verklappen dat ik vind dat £ 250 bij lange na niet in de buurt komt voor het verblijf en het eten en de cursus. Dat is namelijk veel te weinig…

In deel 3 van deze blog kun je lezen hoe ik de retraite heb ervaren, wat ik ervan heb geleerd en of het daadwerkelijk voor meer innerlijke rust en inzicht heeft gezorgd. Wordt vervolgd! Nee, dit zijn geen cliffhangerpraktijken, ik had alleen niet verwacht dat ik zoveel te vertellen zou hebben over mijn avontuur waarbij ik 10 dagen lang mijn mond moest houden. Omdat het anders veel te lang wordt om in 1 blogpost te plaatsen, heb ik ervoor gekozen om mijn verhaal te verspreiden over meerdere blogposts. 

In de vorige blog kon je lezen waarom ik naar een 10 dagen stilte meditatie retraite ga en wat eraan vooraf is gegaan.

Busy Season Lifestyle is speciaal bedoeld voor vrouwelijke accountants die hulp nodig hebben bij het vergroten van hun stressbestendigheid. Het programma begeleidt jou naar een gezonde lifestyle switch en maximaal presteren op zakelijk, persoonlijk en lichamelijk vlak. Zelfs tijdens Busy Season!