Wendy Bent, Accountant en Coach bij BENT

Elke maand zet De Hartslag een vrouwelijke accountant in the spotlight in de rubriek ‘Hoe doet zij dat dan?’ Deze keer het woord aan Wendy Bent, accountant, executive coach en oprichter van BENT. Wendy beantwoordt een aantal vragen over haar leven als vrouwelijke accountant en sluit af met tips.

Accountant, coach én trainer; deze is het allemaal! Ze werkt al sinds 1994 met en voor ondernemers. Haar ervaring en opleiding als coach (MSc) en accountant (AA) zorgen voor een brede en professionele blik op het ondernemerschap.

Wendy werkt zoveel mogelijk vanuit haar passie want dan is ze op haar best. Enkele van haar passies zijn: mensen, ondernemerschap en creativiteit. Verder doet ze aan yoga, aikido en kookt ze uitgebreide maaltijden waarbij ze alleen verse ingrediënten gebruikt. Wij zijn erg benieuwd naar deze ondernemende vakvrouw en naar ‘hoe zij dat doet’.

Wat is je naam en wat is je functie?
Wendy Bent, ik ben executive coach en accountant in business. Tot 2 jaar terug had ik mijn eigen mkb-accountantskantoor.

Wat is je leeftijd?
Ik ben 48 jaar.

Wat is je gezinssamenstelling?
Ik ben samenwonend.

Hoeveel uur werk je per week?
Gemiddeld is dat redelijk fulltime, het aantal uren wisselt per week, soms meer dan fulltime en soms met veel vrije tijd. Ik stem mijn werkuren af op het werkaanbod. Waarbij ik goed gedij bij even wat minder werkaanbod. Ik streef niet naar veel werken, maar goed werken voor de klanten die ik leuk vind.

Ervaar je weleens spanning op de werkvloer en zo ja: in welke situatie(s)? 
Ik werk als zzp-er, dus spanning op de werkvloer zou mijn eigen spanning betekenen. Ja, die ervaar ik wel. Alleen werken betekent ook dat je in je eigen gedachten/denkwijzen vast kunt komen te zitten. Als ik lang genoeg in zo’n situatie van ‘vastzitten’ verkeer ga ik spanning ervaren. Dit merk ik dan omdat ik wat ‘geprikkelder’ reageer op mensen in mijn omgeving, maar ook aan signalen in mijn lichaam. Er is zo’n plekje in mijn onderrug dat telkens opspeelt als ik dingen aan het doen ben die niet goed voor me zijn.

Hoe ga je daar dan mee om?
Ik doe dan twee dingen. Allereerst luister ik naar mijn lichaam en zorg ik dat ik voldoende en de juiste beweging krijg. Dit is voor mij wandelen, yoga en aikido. Wandelen helpt me gedachten te ordenen zodat ik duidelijk krijg wat er aan de hand is en wat ik ermee zou kunnen doen. Yoga doe ik omdat het me ontspanning geeft in mijn lichaam en dan met speciale oefeningen voor de plekken waar mijn lichaam begint te ‘piepen’. Aikido helpt me naast de fysieke beweging in die sport om denklijnen uit de filosofie van aikido te gebruiken die me weer verder helpen in mijn ‘vastzitten’.

Ten tweede zoek ik contact met belangrijke mensen om mij heen. Het kunnen delen van mijn verhaal, het krijgen van feedback op de situatie en een goede spiegel krijgen helpt me om weer stappen te kunnen zetten. Zonder het contact van belangrijke mensen om me heen is het lastig om andere perspectieven te zien.

Vind jij jezelf stressbestendig?
Ja, eigenlijk wel. Ik ben gewend aan stresssituaties om me heen. In de loop der jaren heb ik geleerd om ‘in’ de stresssituatie te stappen in plaats van ‘ervan weg te gaan’. Dat levert me op dat het opgelost kan worden. Deze eigenschap is ook één van de redenen dat ik een switch heb gemaakt van accountant naar coach. Ik zie veel mensen ‘weg bewegen’ van een probleem om daar vervolgens in vast te komen zitten. Ik dacht, dat kan anders en ik kan daar iets in betekenen. De ondernemer in me zag business, dus aan de slag ermee. 

Wat doe je om stressbestendig te zijn?
Naast bovenstaande, ‘in’ de stresssituatie stappen als deze zich voordoet, zorg ik voor een goede basisgezondheid. Als mijn basis goed is, ben ik ook in staat om te dealen met stress.
Naast voldoende sporten en bewegen is goed eten ook belangrijk voor me. Ik ben gek op koken, hier gaat niets uit een pakje in de pan. In de weekenden vind je me dan ook met een heerlijk muziekje in de keuken, met het liefst een aantal grote pannen op het vuur met een aanrecht vol verse ingrediënten en potjes vol kruiden. Met als bonus in de avond met vrienden genieten van de maaltijd, een flesje wijn en goede gesprekken. En ik kook wel zoveel dat er gedurende de werkweek weinig gekookt hoeft te worden, want de diepvries ligt vol met heerlijke maaltijden. 

Wat doe je om te ontspannen?
Yoga is voor mij ontspanning, mijn moment van nieuwe energie opdoen. Dat is trouwens helemaal geen ingewikkelde yoga hoor. Een kwartiertje rustig op de grond zitten, niets doen, beetje rekken en strekken en diep ademen is al voldoende voor een fitter gevoel.
Daarnaast is lezen ontspanning voor me. Soms heb je van die boeken die je even helemaal uit je wereld kunnen halen en ik merk dat ik dat af en toe nodig heb. De Harry Potter boeken doen dat bijvoorbeeld voor me. 

Heb je het gevoel dat je leeft of wordt geleefd?
Absoluut dat ik leef! Ik ben me erg bewust van het ‘fijne leven’ dat ik heb. Samen met mijn vriend hebben we het daar ook regelmatig over. Neemt niet weg dat het ook ‘hard werken’ kan zijn om dat leven te behouden. Het betekent namelijk dat ik de keuzes moet maken die goed voor mij zijn en dat is niet altijd in overeenstemming met wat mijn omgeving van me verwacht. Dat zijn vaak de momenten dat er spanning kan ontstaan. 

Wat zijn jouw tips tegen hoge werkdruk die je vrouwelijke collega’s wil meegeven?
Blijf te allen tijde goed voor jezelf zorgen. Denk daarbij aan het zuurstofmasker in vliegtuigen. Je zet eerst je eigen masker op en dan pas die van je kind. Anders kan het wel eens te laat zijn.

De volgende tip is speciaal voor vrouwen in een mannenwereld. Blijf doen waar jij goed in bent en dat betekent ook ‘vrouwelijk gedrag’ laten zien. Ik heb te vaak gezien dat vrouwen proberen zich aan te passen aan de mannen om hun heen. Ik heb dat in het verleden ook bij mezelf zien gebeuren. En ik heb dat nog nergens zien werken, sterker nog er is een grote behoefte aan vrouwelijke invloeden in de mannenwereld. 

De Hartslag bedankt Wendy voor haar bijdrage aan deze rubriek. Inmiddels is het stokje doorgegeven aan een collega. Benieuwd wie dat is? Klik hier om niets te missen. Wil je graag meewerken aan de rubriek ‘Hoe doet zij dat dan?’ of wil je een vrouwelijke accountant voordragen? Meld je aan of stuur een mail naar info@dehartslag.nl

Accountantskamer voor dummies

Een bezoek aan de Accountantskamer lijkt sommige mensen misschien slaapverwekkend en ver van hun bed. Maar mij niet. Allereerst deel ik het bed met een accountant. Ten tweede is op dit moment al het accountant gerelateerde veldonderzoek wat binnen handbereik is, relevant voor mij. Ik richt me namelijk op vrouwelijke accountants, ik help ze met het vergroten van hun stressbestendigheid middels lifestyleprogramma’s bestaande uit training, voeding, mindset coaching en herstel.

Veldonderzoek

Mijn accountant gerelateerde veldonderzoek loopt uiteen van mezelf abonneren op diverse digitale nieuwsbrieven van platforms in de accountancy tot een belletje naar de NBA voor het exacte aantal vrouwelijke accountants dat er staat ingeschreven (dat zijn er 4.879 in 2019). Vandaag bestaat mijn veldonderzoek dus uit een bezoek aan de Accountantskamer. Al is het alleen maar om het kleine beetje vakjargon wat ik ken nu eindelijk eens in de juiste context te kunnen plaatsen.

Nooit gedacht dat ik hier vrijwillig zou zitten. Niemand heeft me gedwongen, het is pure interesse in de wereld die accountancy heet. Want jongens, wat is het toch een prachtig vak! Als accountant ben je een vertrouwenspersoon, werk je met verschillende mensen, ben je aan het puzzelen met cijfers, maak je -als het even meezit- leuke reisjes naar het buitenland en dan is er natuurlijk ook nog het risico dat je voor de tuchtrechter kan worden gesleept. Wacht even, TUCHTRECHTER?! Voor een ‘dummie’ zoals ik klinkt dat nogal intens, doodseng eigenlijk als je het mij vraagt. In de spotlights staan omdat je geleverde werk van A tot Z onder de loep wordt genomen met als mogelijke afloop een waarschuwing, berisping, geldboete of zelfs doorhaling van je accountantstitel bij de NBA!

Hak zetten?

Als je moet voorkomen bij de Accountantskamer kan dat zijn omdat de klager vindt dat je je werk niet naar behoren gedaan hebt. Maar kan het ook zijn dat je moet voorkomen omdat een ordinaire plebejer jou een hak wil zetten? Dat de Accountantskamer voor hem of haar op dat moment een plek is om persoonlijke vetes, wraakacties, vergeldingen en misschien zelfs crimes passionels onder de aandacht te brengen? Die gedachte schiet door mijn hoofd als ik een snelle blik werp op de uitspraken van januari 2020 op de website van Accountant.nl. Zaken met samenvattende titels als: ‘Dossiers verdwenen in de cloud’, ‘Toezicht op medewerkster onvoldoende’ en ‘Doel heiligt niet de middelen bij vriendendienst’ maken dat ik mijn cijferinzicht loze wenkbrauwen frons. Huh? Dit heeft toch niet direct iets te maken met de wijze waarop accountants werkzaamheden uitvoeren? Waarom moeten ze dan terechtstaan? Als het zo moet, dan blijf ik liever sportjuffrouw. Niet dat ik ooit ambities heb gehad voor de accountancy hoor, maar toch. Hoef ik tenminste niet verder terug te tellen dan vanaf 8 en mijn verantwoordelijkheid reikt niet verder dan het geven van instructies zoals ‘links’, ‘rechts’, ‘omhoog’, ‘omlaag’ en ‘sneller’.

Partij van de Poortwachters

Als ik de uitspraken verder lees dan alleen de titel begrijp ik dat de scheidingslijn tussen ‘je werk goed uitvoeren als accountant’ en ‘het uithangen van Sherlock Holmes tot de zevende macht van de Partij van de Poortwachters’ soms erg dun is. Als je een valse verklaring inlevert bij de bank omdat je graag een lening voor een nieuwe auto wil omdat je last hebt van een midlife crisis is dat voor mij heel duidelijk. Dat mag niet en daar hangen consequenties aan. Als je een onjuiste aangifte doet waarbij een post afschrijvingen bedrijfsgebouwen en bedrijfsterreinen van € 5.010.583 wordt opgegeven terwijl de afschrijvingen niks noppes nada dus nihil waren, is dat voor mij ook heel duidelijk. Dat mag niet en daar hangen consequenties aan. Maar sommige kwesties zijn voor mij onduidelijk. Zoals een accountant die extra onderzoek doet nadat hij is gewezen op mogelijke fraude maar dat er moet worden beoordeeld door de Accountantskamer of dit wel genoeg was. Ik weet dat de verantwoordelijkheden van de accountant met betrekking tot fraude haarfijn staan beschreven in de NV COS 240 maar aan het einde van de dag ben ik nog steeds een dummie en denk ik: oké, maar hoe ver moet je dan gaan als accountant? Laat die spreadsheet samoerais gewoon lekker eindejaar controles doen, managementletters opstellen en het benodigde aantal PE-punten halen.

Stank voor dank

Het lijkt me vreselijk als je als accountant moet meemaken dat je moet terechtstaan voor de Accountantskamer. Ongegronde klacht of niet; weg reputatie, weg credibility, weg carrière en hello twijfel aan jezelf! Terwijl je gewoon bezig was je verdraaide werk te doen. Stank voor dank. Dat zou ik denken als ik moest voorkomen bij de Accountantskamer en het niet had zien aankomen omdat ik geen kwaad in de zin had. Het merendeel van de accountants heeft hun bezoekje aan de Accountantskamer namelijk niet zien aankomen. En dan heb ik het dus niet over een bezoekje waarbij je plaats neemt als belangstellende, zoals ik vandaag. Nee, dan heb ik het over een bezoekje met een plek in de beklaagdenbank. Ook al hadden ze geen kwaad in de zin.

Beetje saai

Het is vrijdagochtend 10.42 uur en ik woon een zitting bij van een accountant die ervan wordt beticht frauderisicofactoren over het hoofd te hebben gezien vanwege onvoldoende onderzoek. Vanuit mijn plekje bij het gedeelte wat is gereserveerd voor de pers kijk ik recht tegen de leden van de Accountantskamer aan en ik ben aangenaam verrast. Van de 6 leden van de Accountantskamer zijn er maar liefst 5 van het vrouwelijke geslacht! Leuk om te zien dat de mannen nu eens een keer in de minderheid zijn.

Michiel Satink, een gerenommeerde rechtbankverslaggever die op het water woont, is ook aanwezig. Zo-even voordat we de zittingszaal in liepen hebben we kennis gemaakt met elkaar, een aardige man. Hij is verwoed aan het tikken op zijn laptop en het valt me op dat die gast best lange nagels heeft voor iemand die zoveel moet tikken in rap tempo. Buiten Michiel Satink, een andere journalist, een verdwaalde geïnteresseerde accountant en mezelf zijn er geen andere belangstellenden. Dat snap ik ook wel want het verloop van de zitting is erg langdradig en een beetje saai. Een klein beetje maar.

Er hangt een schilderij van Willem aan de muur en de airco staat op standje -27 want het is erg koud in de zittingszaal. Ik raad daarom ook alle vrouwelijke accountants die moeten voorkomen bij de Accountantskamer af dunne bloesjes aan te doen i.v.m. nippelgate (wees niet bang ik was degelijk en warm gekleed, zie foto). De dresscode hier is ’50 shades of grey maar dan met een vleugje saai’. Mevrouw de voorzitter heeft dit thema zelfs doorgevoerd naar haar nagellak en dat getuigt van oog voor detail wat ik persoonlijk erg kan waarderen. Ze hadden de dresscode trouwens wel even vooraf duidelijk mogen communiceren maken want ik voel me een beetje buiten de boot vallen in mijn rode colbert met schotse ruit.

De brillensabbelaar

Geïnspireerd door Michiel Satink begin ik enthousiast te tikken op mijn laptop, alles moet vastgelegd worden zodat ik het later nog een keer kan nalezen mocht ik iets niet begrijpen. Ik noem in deze blog trouwens geen namen van personen en organisaties voordat ik met mijn dummiehoofd in de digitale strop kom omdat ik ergens kwaad bloed zet.

Er is een klacht ingediend bij de Accountantskamer omdat de klager (toentertijd directeur van organisatie X) vindt dat de accountant beter had moeten controleren want er was mogelijk sprake van fraude bij organisatie X. Volgens de klager heeft de accountant bepaalde risicofactoren over het hoofd gezien omdat hij onvoldoende onderzoek heeft gedaan. Yes! Tot zover kan ik alles nog volgen. Ik kijk tussen het tikken door naar de klager, hij sabbelt aan de pootjes van zijn bril en dit gaat zo door voor de rest van de zitting. Gatver! Hij is volgens mij nogal vol van zichzelf en zijn beklag en de argumenten die hij aanvoert. Ik vind hem maar stom.

Team accountant

Ik heb hem naderhand nog even gegoogled en het blijkt dat deze klager niet alleen klaagt over de desbetreffende accountant. Zo heeft de klager integriteitsbeschuldigingen aan het adres van zijn collega-directeur gedaan welke overigens geheel ongegrond zijn gebleken door de organisatie zelf. Saillant detail: de organisatie had eerder de beëindiging van de arbeidsverhouding tussen de organisatie en beide directeuren gevorderd waarbij alleen het ontslag van onze brillensabbelaar door de rechter werd ingewilligd. Tja, ik kan me voorstellen dat je daar niet vrolijk van wordt en misschien wel op alle mogelijke manieren vergelding zoekt…

Mocht het nog niet duidelijk zijn: ik ben voor team accountant omdat de beste man zijn werk gewoon goed heeft gedaan. Als er iets was wat hij beter moest uitzoeken dan heeft hij dat absoluut niet met voorbedachten rade nagelaten om de organisatie te schaden. Waarop ik mijn oordeel baseer? Mensenkennis, mijn onderbuikgevoel en gezond verstand. Logisch toch? Of kan ik me met zo’n uitspraak liever bezig houden met hetgeen waarvoor ik ‘in de accountancy’ ben gekomen; het coachen van vrouwen met het vergroten van stressbestendigheid? Want zeg nou zelf, als je terecht moet staan voor de Accountantskamer kun je spreken van een extreem grote externe stressor.

Busy Season Lifestyle is speciaal bedoeld voor vrouwelijke accountants die hulp nodig hebben bij het vergroten van hun stressbestendigheid. Het programma begeleidt jou naar een gezonde lifestyle switch en maximaal presteren op zakelijk, persoonlijk en lichamelijk vlak. Zelfs tijdens Busy Season!

 

Waarom ik geen woord heb gesproken met kerst (deel 4)

Ik kijk naar de klok. Wauw, er zijn pas 20 minuten voorbij sinds we zijn begonnen met mediteren. Net als gisteren en eergisteren moeten we tijdens de meditatie onze ademhaling observeren. Je moet je voorstellen dat we per dag zo’n 10 uur mediteren en als je aandacht dan alleen moet uitgaan naar het plekje waar je de ademhaling kunt waarnemen, tussen de neusgaten en bovenlip, kan ik met zekerheid zeggen dat ik er nu eigenlijk wel klaar mee ben. Het is potverdorie pas 13.20 uur en ik ben al sinds 04.00 uur bezig en dit duurt nog tot 21.00 uur.

Wat DOE ik hier eigenlijk? En waarom kan ik mijn aandacht niet eens 1 minuut bij die verrekte plek tussen mijn stomme neusgaten en bovenlip houden?! Ik wil toch zo graag in het hier en nu zijn? Waarom lukt het dan niet? Misschien omdat het zo FOKKING SAAI IS OM DIT DE HELE DAG TE DOEN!! Ik wil opstaan en tegen alle wijven in de meditatieruimte schreeuwen. Dat ik er geen reet van geloof dat ze aan het mediteren zijn in plaats van slapen of fantaseren over wilde seks. Dat ze zich niet moeten uitsloven door de hele meditatie in kleermakerszit te blijven zonder vrijwel te bewegen. En dat ze vooral niet moeten doen alsof ze niet constant worden afgeleid en zich daardoor aan zichzelf ergeren.

Harde windjes

Vandaag eet ik tijdens de lunch een groot bord vol met kikkererwten, pompoen, wortel, peulvruchten, een stuk versgebakken brood met Franse kaas en linzensoep. Al het eten is hier trouwens vegetarisch, wel zo mindful voor de kippen, runderen en vissen natuurlijk. Note to self: uitzoeken op welke groente (of combinatie van groentes) mijn buik slecht reageert bij inname van een grote hoeveelheid. Vrij kort na de lunch doet Circus Renz namelijk een spectaculair gastoptreden luchtacrobatiek in mijn buik en ze gaan helemaal los. OMG, hoe ga ik dit doen? Ik moet ontzettend veel harde windjes laten maar overal zijn mensen! Als ik naar de w.c. ga kan ik niet rustig knetteren met of zonder toegift want de w.c. hokjes zijn aan de onder- en bovenkant open en ik wil niet dat iemand de geluiden uit mijn aars hoort. Laat staan ruikt. De kans dat ik helemaal alleen ben in de toiletruimte is klein. Dus neem ik de buikkrampen voor lief.

Geknetter

Oké, ik heb het! Ik ga een sigaret roken achter de accommodatie, zo ver mogelijk weg van iedereen als maar kan. Daar kan ik ongestoord en veilig scheten laten. Het aroma uit mijn aars zal zich dan vermengen met de nicotinedampen en uiteindelijk oplossen in de buitenlucht en dan zal niemand er ooit achter komen dat ik hier heb lopen ruften.
Er is geen enkele reden om geschokt te zijn omdat je net gelezen hebt dat ik weleens een sigaret rook. En er is ook geen enkele reden om geschokt te zijn omdat ik mijn pufproces tijdens deze verlichtende doch stilzwijgende get together in geuren en kleuren beschrijf. Ehh, gelukkig niet in geuren.

Ik heb andersom wel een keer geknetter uit een dame haar aars gehoord terwijl ik stond te wachten tot er een toilet vrijkwam. Toen ze uit het hokje kwam deden we allebei alsof er in geen velden of wegen geknetter te horen was geweest en al helemaal geen geknetter afkomstig uit een aars. Want dat is de code die je er op na houdt als je in een community leeft. Je incasseert geluiden en aroma’s uit andermans aars en gaat verder met je leven.

Me so funny

Op de een na laatste dag mogen we weer praten en krijgen we onze telefoon terug. Talloze appberichten, notificaties, instagramberichten, e-mails en weet ik veel wat stromen binnen wanneer ik mijn telefoon aan doe. Oh ja, ik ben weer terug in de wereld van online data, social media en snelle communicatie. In een oogopslag zie ik dat er niets dringends bij zit. Ik bel De Man en kom ineens op het geniale idee om een grap met hem uit te halen. Tja, ik ben altijd al lekker spontaan geweest maar zodra ik zijn stem hoor word ik emotioneel en krijg ik een brok in mijn keel. Zijn zware sexy stem die ik zo goed ken en waar ik zo erg naar heb verlangd om te horen…. Het zout van de tranen die naar beneden rollen prikt in mijn wangen en ik veeg mijn gezicht droog met de mouw van mijn verwassen sweater die totaal niet past bij de broek die ik aan heb. De Man en ik begroeten elkaar timide maar nieuwsgierig, alsof we elkaar opnieuw voor het eerst ontdekken. Dan herinner ik me ineens wat me te doen staat en verman ik me.

Ik: Ik moet je iets vertellen.
Hij: Oh?
Ik: Ja man.
Hij:
Ik: Ik weet niet zo goed hoe ik het moet zeggen maar ik ga het maar gewoon zeggen.
Hij:
Ik: De afgelopen dagen dat ik hier was heb ik heel veel nagedacht en ehh…
Hij:
Ik: Nou, ehh, ik vertrek morgen met een groep cursisten vanuit hier naar Nepal voor een maand.
Hij: NEPAL????!!!
Ik: Ja Nepal.
Hij:

Het blijft zeker 3 seconden doodstil aan de andere kant van de lijn en dan hou ik het niet meer. Ik barst in lachen uit en zeg: nee joh schatje, ik maak een fatoe! De Man reageert achteloos maar hij en ik weten allebei heel goed dat hij zich een hoedje schrok omdat hij serieus dacht dat ik mijn hoofd had kaal geschoren, afstand had gedaan van mijn bezittingen en voortaan als monnik door het leven wilde gaan.

Mindfulness Mami

Nu ik weer thuis ben in mijn eigen omgeving mediteer ik ongeveer 3 x per week zo’n 20 minuten, kan ik nog steeds stressen maar voel ik me wonderbaarlijk kalm en rustiger in mijn hoofd. Ik weet heel goed wat ik wel en vooral niet wil en sta daar ook pontificaal voor. Of achter, het is maar net hoe je het bekijkt.

Op oudejaarsavond, nog voordat 2020 haar intrede doet, gebeurt er iets waarbij menig stresskipje een compleet 18-delig servies had gebroken, autobanden had lek gestoken of nog veel erger. Ik niet. Amper 24 uur ben ik terug van mijn boeddhisten sleepover en ik word nu al op de proef gesteld. Er heerst een vreemd soort nuchtere sereniteit over mij en ik verbaas me over hoe down to earth ik ben. Alle lotushoudingen nog aan toe, ik ben getransformeerd naar de Mindfulness Mami herself! Uit privacy overwegingen kan ik de situatie niet verduidelijken, maar neem maar van mij aan dat op een schaal van 1-10 qua ’ how to get away with murder’ deze situatie maar liefst een 43 scoorde.

Nu wil je natuurlijk weten hoe ik mijn 10 dagen Vipassana stilte meditatie retraite heb ervaren. Voordat we daarmee verder gaan eerst even dit:

  1. Het is geen sekte
  2. Het is absoluut de ‘doneren is niet verplicht maar we bevelen een betaling aan van £ 250’ waard
  3. Het is geen wondermiddel waarmee al je probleem worden opgelost
  4. Het is niet de ultieme weg en het enige pad naar verlichting

Maar wat is het dan wel?

Vipassana meditatie stilte retraite is een geweldige ervaring om je geest en alle waanzin aan gedachten die daar de revue passeert objectief te observeren. Door het urenlange mediteren word je geconfronteerd met de talloze ontsnappingspogingen die je geest doet om verlichting te brengen wanneer je je ongemakkelijk voelt. Omdat je pijn in je linkerknie hebt bijvoorbeeld, of omdat je ineens boosheid ervaart. Het is juist helemaal niet erg om verdriet, woede, zorgen, pijn en lijden te voelen want gevoelens komen en gaan. Niets is permanent in het leven en ook gevoelens zoals plezier, vreugde en opwinding zijn van beperkte duur. Onze leraar Roger doet hierover een zeer wijze uitspraak tijdens een evaluatiegesprek waar ik zo hard om moet lachen, dat ik de meditatieruimte uit loop. The only thing that doesn’t change is change. Juist ja.

27 fantasiescenario’s

Voor het eerst in mijn leven ben ik langere tijd onafgebroken en zonder afleiding zo intensief bezig met mijn geest. Ongeacht mijn religie of levensopvatting kan ik het mediteren heel goed inzetten om in het heden te leven. Door het scannen van mijn lichaam en het observeren ervan (in plaats van erop te reageren) kan ik mijn geest beter beheersen. In plaats van mijn tijd te verdoen met obsessieve theorieën over gebeurtenissen uit het verleden of het afspelen van alle 27 fantasiescenario’s van de ‘What if’ editie in de toekomst beleef ik het heden in mijn geest.

Wat heb ik over mezelf geleerd?

  1. Ik ben mentaal sterker dan ik dacht (ik heb het 10 dagen volgehouden)
  2. Ik ben een ijverig typje (naast de vele dutjes heb ik heel veel rondjes gelopen, heel veel front kicks in de lucht gemaakt en vrijwillige corveekarweitjes gedaan)
  3. Ik hou HEEL erg veel van stilte en op mezelf zijn (ik heb van elke seconde stilte genoten)
  4. Het is oké om dingen op mijn manier aan te pakken ( b.v. mediteren met je rug tegen de muur en gestrekte benen met een deken als cape over je heen geslagen)

Zoals je kunt lezen zijn het geen schrikwekkende openbaringen die mijn leven 180 graden omgooien. Het zijn eerder dingen die ik al lang wist maar ondergesneeuwd waren in mijn bewustzijn.

Ik ben blij dat ik zo’n waardevolle ervaring als Vipassana heb mogen meemaken. Ik heb geen hemelse ervaringen opgedaan en ik heb geen hels lijden ervaren. Soms was het saai en soms was het sensationeel. Ik sluit niet uit dat ik het wellicht nog een keer zal doen. Iedereen die ervoor open staat, raad ik zeker aan om aan de cursus deel te nemen. Met mediteren kun je het vermogen vergroten om je te focussen, te concentreren en het oh zo populaire ‘hier en nu’ bewust te beleven.

Heb jij alle 4 delen gelezen van ‘Waarom ik geen woord heb gesproken met kerst’ over mijn zoektocht naar mindfulness? Leuk dat je me hebt gevolgd! Volg me dan ook bij deze opdracht: loop naar buiten en snuif de buitenlucht op. Adem rustig in en uit en kijk omhoog naar de lucht. Blijf goed kijken en geniet van de lucht die je nu op dit moment ziet. De lucht zal nooit meer hetzelfde zijn maar voortdurend veranderen, net als gevoelens. 

Heb je de voorgaande delen van deze blogreeks nog niet gelezen? In de vorige blogs kon je lezen waarom ik naar een 10 dagen stilte meditatie retraite ben gegaan en wat eraan vooraf is gegaan.

Busy Season Lifestyle is speciaal bedoeld voor vrouwelijke accountants die hulp nodig hebben bij het vergroten van hun stressbestendigheid. Het programma begeleidt jou naar een gezonde lifestyle switch en maximaal presteren op zakelijk, persoonlijk en lichamelijk vlak. Zelfs tijdens Busy Season!

Waarom ik geen woord heb gesproken met kerst (deel 3)

Waarom is het hier zo vreselijk warm? Ik draai me om en ga op mijn buik liggen. Hopelijk val ik nu wel in slaap want om 04.00 uur staat die gast hier voor de deur met zijn gong waar hij genadeloos een aantal keer op slaat. De gong is absoluut geen naar geluid om mee wakker te worden zoals dat doordringende klotegeluid van een westerse wekker dat zichzelf constant herhaald met veel te korte tussenpozen. Het is alleen dat 04.00 uur opstaan vrijwel niet voorkomt in de milieus waar ik me doorgaans in begeef. Die gast met die gong kan trouwens gewoon het gebouw en zelfs de kamer waar ik slaap binnenkomen want de kamerdeuren gaan hier niet op slot. Sterker nog, er zit niet eens een slot op. Iedere gast met of zonder gong kan in principe dus even langs komen.

Dr. Jekyll & Mr. Hyde

Ik trek het heerlijk zachte donzen dekbed een stuk omhoog zodat mijn voeten bloot komen te liggen. Dit doe ik thuis ook altijd om af te koelen als ik het heet heb in bed maar niet zonder deken wil slapen. Ik denk aan thuis en aan mijn gezin. Aan de ene kant mis ik ze voor geen meter en ben ik blij om even van al die taken en verantwoordelijkheden en het eeuwige geregel met boodschappen, avondeten, voetbal, school, huishouden en bedtijd af te zijn. Aan de andere kant mis ik ze ontzettend en heb ik behoefte om bij ze te zijn. Hoezo Dokter Jekyll en Mister Hyde?

Ik blijf precies hier

Spaanse Deerne mompelt voor de zoveelste keer iets in haar slaap. Het is onverstaanbaar. Maar dat kan ook komen doordat ik geen Spaans versta. Dit is al de tweede nacht achtereen dat ze zo onrustig slaapt en uitgebreide monologen houdt met mij als publiek. En dit is al de tweede nacht achtereen dat ik uren wakker lig. Mijn blaas geeft aan geleegd te willen worden. Ik besluit om het signaal te negeren want ik blijf liever slapeloos liggen in deze bloedhete setting dan dat ik nu naar de w.c. ga. Dat zou namelijk betekenen dat ik het trapje van het stapelbed af moet klimmen, mijn badjas aan moet doen en de gang over moet lopen om bij de w.c. te komen. Met als risico dat ik iemand tegen kan komen. Aangezien er in deze accommodatie zowel mannen als vrouwen verblijven kan ik dus zowel een man als een vrouw tegen komen. Of iemand of iets anders… Helemaal geen zin in. Bovendien voel ik dat ik mezelf bang ga maken bij de gedachte dat ik dan in een donkere toiletruimte kom en daar het licht moet aandoen en voorbij twee spiegels moet lopen. Wat als ik een eng persoon zie zodra ik het licht aandoe? Of wat als ik in de spiegel kijk en ik zie iets engs naast mijn spiegelbeeld? En wat als ik een van de toiletdeuren open doe en er verschuilt zich daar een eng figuur? Nohhhhh, ik blijf precies hier liggen.

Pleepot horror

Ik weet dat ik doordraaf met mijn lugubere fantasieën maar ik kan het niet helpen, het gaat vanzelf. Wat zijn dit voor rare onrealistische gedachten? Dit is vast de reden dat normale mensen ’s nachts slapen. Als ik uiteindelijk misselijk word van de drang om te wateren, kan ik niet anders dan naar de w.c. gaan. Onvermijdelijk met die zwakke blaas van mij. Maar goed ook want ik vind dat ik mijn zelfgecreëerde angstsituatie van horror rondom de pleepot niet uit de weg moet gaan, maar moet opzoeken. Ik ben namelijk niet bang voor dat verrekte zogenaamd enge pleebezoek maar ik ben bang dat ik bang word in de pleeruimte. En die bangheid is dus gebaseerd op complete bullshit. Ik ga zo snel als ik kan naar de w.c. en zie op de klok in de gang dat het 01.35 uur is. O nee, zo laat al? Dat wordt wat straks met de ochtendmeditatie! Natuurlijk gebeurt er tijdens mijn toiletbezoek helemaal niks engs en zie ik behalve mijn eigen vermoeide kop met donkere kringen onder mijn ogen geen andere enge personen of dingen in de spiegel.

Selfies & zeevruchten

De daaropvolgende nachten droom ik over de meest vreemde dingen. Ik word bedreigd met een mes op mijn keel door iemand die zeer dicht bij me staat, ik maak selfies met mijn man boven een bak verse zeevruchten die hij heeft bereid bij een marktkraam en ik trap tot bloedens toe een vrouw in elkaar omdat ze gemeen tegen me doet. Ook heb ik nachtelijke ervaringen waarvan ik eigenlijk niet weet of het dromen zijn, gedachten of realiteit. Ik weet niet of ik wakker ben of slaap maar ik weet in ieder geval wel dat het gaat om confrontaties met soortgelijke figuren als uit mijn zelfgecreëerde angstsituatie van horror rondom de pleepot. Alleen ben ik nu helemaal niet bang en ben ik ze de baas door ze weg te denken en door te bidden tot God. Ik bid trouwens elke dag en vind dat ik mijn geloof in God en het mediteren met elkaar kan combineren zonder dat het een het ander bijt. Menig christen zal hier waarschijnlijk anders over denken maar ik probeer zo veel mogelijk mijn gevoel te volgen en erop te vertrouwen dat ik de juiste keuzes maak.

Banaan in bed

Tijdens de cursus doe ik geen dingen waar ik me niet goed bij voel. Zo zeg ik onze leraar Roger niet na wanneer we hem in het Pali moeten nazeggen tijdens een soort gelofte waarbij je om toestemming vraagt om te mogen mediteren. Sowieso zeg ik vrijwel niets na wat ik niet kan verstaan. Zelfs geen ‘sadhu sadhu sadhu’

Aan buigen doe ik niet. Niet wanneer ik de meditatieruimte betreed, niet voordat ik met mijn dikke reet ga zitten op mijn dunne mintgroene kussentje en niet nadat de meditatie is afgelopen.

Zo eet ik op de laatste dag ook niet mee wanneer er een maaltijd is bereid door de familieleden van een op die dag overleden persoon (ik weet nog steeds niet wie de overledene is en wat de relatie is van de overledene tot het meditatiecentrum). In het Boeddhisme gelooft men in reïncarnatie en wordt het overlijden van een persoon gevierd met een feestmaaltijd waarvan iedereen mag genieten. Nee dank je, ik sla de feestmaaltijd over en eet lekker rustig in bed een banaan terwijl iedereen in de eetruimte zich tegoed doet aan het feestmaal.

Ja, ik weet het, ik ben een party pooper. Maar wel een party pooper die nergens spijt van heeft tijdens haar boeddhistische bedevaart. Een bedevaart gehuld in de meest lelijke kledingcombinaties ever trouwens. Want denk maar niet dat je plaats kan nemen op je meditatiekussentje in je doorzichtige legging uitsparingen aan de zijkant en strak V-halsje met laag decolleté want er zijn kledingvoorschriften. Je bedekt je lichaam en strakke kleding is verboden. Say no more want voor zo’n gelegenheid haal ik de meest afschuwelijke baggy maar zeer comfortabele kledingitems tevoorschijn. Of ze nou bij elkaar passen of niet.

The Party Pooper Way

Het mediteren vind ik fijn om te doen en ook al dwalen mijn gedachten vaak af, het gaat steeds beter. Geheel tegen mijn verwachtingen in heb ik geen moeite met de duur van de meditaties, ‘noble silence’ of het leven in een community. Heerlijk om alleen met jezelf bezig te zijn zonder gekakel om je heen en heel veel dutjes te doen. I can get used to this! Waar ik wel moeite mee heb, is de lichaamshouding tijdens het mediteren. Het lukt mij gewoon niet om met gekruiste benen te blijven zitten zonder het uitvallen van de functies bij tweederde van mijn ledematen. Dus doe ik het lekker op de party pooper manier: benen gestrekt, rug tegen de muur.

Tussen de meditaties door vul ik de minuten met eten, slapen, laagdrempelige fitnessoefeningen en een luchtje scheppen. Het lijkt soms net een scene uit een zombieserie wanneer er een stuk of 20 cursisten buiten zijn en rondjes lopen om de pagode (ieder in eigen tempo), aandachtig flora en fauna bestuderen of gewoon stilstaan zonder ook maar een woord te wisselen.

Het absolute hoogtepunt van deze experience wat voor een emotie eter zoals ik met kop en schouders uitsteekt boven de innerlijke rust, de stilte en de vele dutjes is: HET ETEN. Ik heb me voorbereid op een sobere calorie inname voorzien van precies voldoende nutriënten om te kunnen functioneren en vooral om te kunnen mediteren. Ik had namelijk gelezen dat er slechts 2 maaltijden gegeten werden; het ontbijt en de lunch en behalve fruit en thee om 17.00 uur verder niets. Ik weet nog dat ik dacht misschien wel af te vallen tijdens mijn verblijf in het meditatiecentrum. Nou, als Siddharta Gautama (Boeddha voor intimi) net zo veel en zulk lekker eten kreeg voorgeschoteld als mijn stille bondgenoten en ik dan begrijp ik wel waarom hij eruit ziet als een knakker met een bierbuik die niet aan balansdagen doet. Er is eten in overvloed en zelfs om 17.00 uur word er nog soep, salade en brood op tafel gezet. Het eten is voortreffelijk en bij elke hap proef je de liefde, zorgvuldigheid en oprechtheid waarmee de maaltijden zijn bereid. Alleen al daarom is een donatie van £ 250 het dubbel en dwars waard!

Nu moet ik overigens mijn homeboy Sid wel even verdedigen hoor. Hij was helemaal niet dik, integendeel juist. De verwarring is ontstaan doordat er een ándere knakker genaamd Budai, die dus wel zo’n derde trimester zwangerschapsbuik had, bij Sid in de boeddhistische leer was en als bijnaam de lachende Boeddha kreeg.

Zonnige kerst

Het is eerste kerstdag maar dat doet er niet toe. Ik voel me gelukzalig. Zodra ik na de ochtendmeditatie naar buiten loop tijdens de pauze snuif ik direct de heerlijke frisse buitenlucht op. Man, wat voelt dat goed zeg. Het is prachtig weer, de zon schijnt en het is zo goed als windstil. Niet koud maar toch aangenaam fris. Ik loop een stukje door de tuin. Normaalgesproken loop ik door totdat ik bij het beschutte paadje naast het bamboegewas kom en doe ik daar mijn rek- en strekoefeningen. Heel soms doe ik er wat push ups en front kicks bij met behulp van een oude vermolmde houten stoel die ooit wit was. Uiteraard gebeurt alles uit het zicht van eventueel voorbij wandelende zombies die ook zo nodig daar waar ik ben moeten zijn.

Vandaag kan het me niet schelen of de zombies mij zien of niet. Ik blijf staan op een open plek in de tuin zodat de zon mij met al haar intensiteit kan raken en stap uit mijn slippers zodat ik op blote voeten sta en het vochtige gras tussen mijn tenen voel kriebelen. Ik slaak een zucht van verlichting en kan wel huilen van blijdschap. De zonnestralen dalen neer op mijn gezicht en ik voel me warm worden en overlopen van liefde. ‘Zon, ik hou zoveel van je’, zeg ik in mijn hoofd. Ik sluit mijn ogen en hoor de vogels tsjilpen. Ik ben een met de natuur en de natuur is een met mij. Dit moment is ongelofelijk mooi. Ik weet niet of ik hier al 4 of 14 minuten sta maar het lijkt net of mijn lichaam overvloeit in de verzengende energie van de zon, de zompige aarde onder mijn blote voeten en de klanken van de vogels die over en weer kwetteren. Who needs uit de directe zon blijven en zonnebrandcrème factor 50 ter bescherming van je gezicht als je zojuist verenigd bent met de natuur?

Volgende week dinsdag verschijnt deel 4 van deze blog (het laatste deel). Hierin vertel ik wat ik van de retraite heb geleerd en of het daadwerkelijk voor meer innerlijke rust en inzicht heeft gezorgd. Wordt vervolgd!

In de vorige blog kon je lezen waarom ik naar een 10 dagen stilte meditatie retraite ga en wat eraan vooraf is gegaan.

Busy Season Lifestyle is speciaal bedoeld voor vrouwelijke accountants die hulp nodig hebben bij het vergroten van hun stressbestendigheid. Het programma begeleidt jou naar een gezonde lifestyle switch en maximaal presteren op zakelijk, persoonlijk en lichamelijk vlak. Zelfs tijdens Busy Season!

Mevrouw X – Auditor bij de Rijksoverheid

Van tijd tot tijd zet De Hartslag een vrouwelijke accountant in de spotlight in de rubriek ‘Hoe doet zij dat dan?’ Deze keer het woord aan een jongedame die vanwege haar functie bij de Rijksoverheid anoniem blijft. We noemen haar daarom mevrouw X. Ze beantwoordt een aantal vragen over haar leven als vrouwelijke accountant en sluit af met tips. 

Wat is je functie?
Ik ben werkzaam als auditor bij de Overheid. Het werkveld omvat de gehele Rijksoverheid, wij controleren de jaarrekeningen van de Ministeries. Daarnaast ben ik momenteel bezig met de post master opleiding registeraccountant. Ik ben bijna klaar met het theoretische gedeelte. Van de driejarige praktijkopleiding volg ik nu het eerste jaar.

Wat is je leeftijd?
Ik ben 33 jaar.

Wat is je gezinssamenstelling?
Ik ben alleenstaand.

Hoeveel uur werk je per week?
40 uur per week.

Ervaar je weleens spanning op de werkvloer?
Ik ervaar spanning wanneer ik aan meerdere projecten tegelijk werk en dit is wekelijks, soms dagelijks het geval. Het was natuurlijk geen verassing voor mij dat ik in deze functie met hoge werkdruk te maken zou krijgen. Er wordt open over gesproken en er worden ook afspraken over gemaakt op de werkvloer met de leidinggevende en de projectleiders.

Je spreekt af dat je in een bepaalde week aan een bepaald project gaat werken maar je bent altijd afhankelijk van informatie van de klant. Daarnaast is een controle nooit routinewerk, er kan altijd iets naar boven komen waardoor er prioriteiten door elkaar gaan lopen.

Hoe ga je daar dan mee om?
Ik probeer mijn werk zo goed mogelijk af te leveren. De kwaliteit van mijn werk mag er natuurlijk niet onder lijden omdat ik onder spanning sta.

Vind jij jezelf stressbestendig?
Ja.

Wat doe je om stressbestendig te zijn?
Ik accepteer dat ik niet teveel dingen tegelijk kan doen want dan gaat de kwaliteit van mijn werk eronder lijden. Ik laat mezelf niet gek maken, blijf rustig en inventariseer wat ik allemaal moet doen en hoeveel tijd de taken in beslag nemen. Vervolgens ga ik kijken in welke volgorde ik dingen ga behandelen en neem ik direct actie en ga ik aan de slag, taak voor taak. De uitdaging hierbij is dat er vaak geen urgentie gekoppeld kan worden aan een bepaalde werkzaamheid want het is allemaal even belangrijk.

Ik neem trouwens ook ALTIJD lunchpauze en breng deze nooit door op mijn werkplek. Ik probeer naar buiten te gaan en als dat niet lukt, ga ik naar de kantine.

Ook zorg ik ervoor dat ik naast het sporten elke dag beweeg. Zo loop ik ’s ochtends vaak naar mijn werk toe of maak ik een wandeling tijdens de lunchpauze. Oh, en natuurlijk voldoende slapen!

Wat doe je om te ontspannen?
Ik las regelmatig me-time in na mijn werk of in het weekend. Dan ga ik bijvoorbeeld met een vriendin gezellig koffie drinken of erop uit. Daarnaast doe ik vier keer per week aan fitness, daar word ik heel gelukkig van.

Heb je het gevoel dat je leeft of wordt geleefd?
Soms heb ik het gevoel dat ik word geleefd maar gelukkig heb ik merendeels zelf de controle in handen.

Wat zijn jouw tips tegen hoge werkdruk die je vrouwelijke collega’s wil meegeven?
Realistisch blijven en naar jezelf blijven luisteren ook al sta je onder druk van je omgeving. Blijf jezelf als hoogste prioriteit stellen want op die manier kun je het meeste geven. Dat heeft zich ook bewezen in de praktijk want ik heb dat heel vaak teruggekregen op de werkvloer. Als iedereen goed voor zichzelf zorgt dan krijg je het beste resultaat.

Doe naast je werk dingen waar je energie van krijgt. Zo doe ik bijvoorbeeld momenteel een cursus waarmee ik me ontwikkel op een vlak wat helemaal niets met accountancy heeft te maken.

Doe je aan mindfulness?
Ik denk dat ik er wel mee bezig ben, ik evalueer regelmatig hoe ik me voel. Ik doe alleen dingen die echt bij me passen en die goed voelen en dat maakt dat ik mijn grenzen goed kan afbakenen en daarnaar handel.

De Hartslag bedankt Mevrouw X voor haar bijdrage aan deze rubriek. Inmiddels is het stokje doorgegeven aan een collega. Benieuwd wie dat is? Klik hier om niets te missen. Wil je graag meewerken aan de rubriek ‘Hoe doet zij dat dan?’ of wil je een vrouwelijke accountant voordragen? Meld je aan of stuur een mail naar info@dehartslag.nl

Waarom ik geen woord heb gesproken met kerst (deel 2)

Het is zo goed als helemaal donker en we rijden op een verlaten weg met zeer weinig straatverlichting. Angstvallig hou ik zijn telefoon in de houder op het dashboard in de gaten om te controleren of hij de aangegeven route volgt die Google Maps toont. In een flits maak ik in mijn hoofd een schets van de situatie waarin ik mij momenteel bevind. Ik zit in een taxi in Engeland. De chauffeur is een man. Ik ga naar een stilte retraite van 10 dagen. Op de website wordt het een cursus genoemd. Ik weet niet waar in de fok we nu rijden. Hij is sterker dan ik. Als hij mij met één vinger aanraakt, mik ik op zijn hoofd en zijn ballen.

Slechte horrorfilm

Ik waan me in een scene van een slechte horrorfilm. Vanuit mijn ooghoeken kijk ik naar de taxichauffeur die rechts van mij zit en een salespraatje houdt om mij te paaien voor de terugrit. Naast zijn telefoon zie ik een pasfoto van een klein meisje, waarschijnlijk zijn dochter. Ze ziet er schattig uit. Vraag me niet waarom maar dat stelt me toch iets meer gerust.

Zen greetings

Een golf van opluchting gaat door mijn lichaam als we 30 minuten later een oprijlaan oprijden en aankomen bij een prachtig landgoed. Ik reken af met de taxichauffeur, geef hem een kleine fooi omdat hij me niet heeft vermoord en stap uit de auto. Er staan een aantal pittoresk uitziende accomodaties gerangschikt langs een klein rechthoekig stuk weiland van ongeveer een hectare met daaromheen een hek. Iets verder weg op het landgoed staat een soort huisje met goudkleurige torens dat versierd is met verlichting in allerlei kleuren. Het is alsof ik naar een ansichtkaart kijk waarop staat: ‘Zen greetings from het klooster’.

Tot over 10 dagen IPhone!

Ik zie allemaal mensen druk heen en weer lopen met koffers en tassen. De onrust tijdens de taxirit heeft plaats gemaakt voor aftasten want ik realiseer me dat deze mensen die ik nooit eerder heb gezien weldra deel uitmaken van de community waar ik ook onder val. Nadat ik me bij het kantoor heb aangemeld uiteraard. Ik forceer een zwak lachje naar de vrouw die voor me in de rij staat en naar mijn idee veel te vaak en veel te lang naar me omkijkt. Wanneer het mijn beurt is moet ik een formulier invullen; of ik medicatie neem, of ik verslaafd ben aan alcohol of verdovende middelen, wie er gebeld moet worden bij een noodgeval en dat ik akkoord ga met de regels. Ik zet mijn handtekening en laat mijn telefoon in de bruine envelop glijden die vervolgens wordt dichtgeplakt en met pen van mijn naam wordt voorzien. Tot over 10 dagen IPhone!

Mkay

Er wordt uitgelegd dat vanavond tijdens de eerste meditatie om 19.30 uur de ‘noble silence’ ingaat en dat mannen en vrouwen hier alles gescheiden van elkaar doen; dus ook zitten, eten en mediteren. Mkay. Dan wordt er gevraagd of ik nog iets ga doneren. Mkay, maar een donatie is toch niet verplicht? Zodat iedereen deel kan nemen aan deze cursus? Het ligt er wel heel dik bovenop dat er verwacht wordt dat je iets betaalt en vooral met de suggestie die wordt gegeven dat £ 250 een uitermate geschikt bedrag is. Ik bepaal zelf wel of dat een geschikt bedrag is, dank u! Eerst maar eens zien of deze kloostertrip mijn geld überhaupt waard is. Vrij targetgericht namelijk voor een organisatie die niet op winst belust is en volledig draait op vrijwilligers.

Fleece jack

Samen met een paar andere dames krijg ik een rondleiding van Rose. Ze draagt een sarong in pastelkleuren met daarboven een lichtpaars fleece jack. Ik zou zelf niet dood gevonden willen worden in fleece, zo lelijk vind ik het, maar het ziet er wel lekker warm uit. Haar grijze haren zijn bijeengebonden in een miniscule knot. Ze is niet veel langer dan ik, loopt met een gebogen rug en draagt een rond brilletje. Rose straalt warmte, betrouwbaarheid en de rechtschapenheid van een moeder met meerdere kinderen uit. Ik schat haar een jaar of 70. De meeste vrijwilligers in het meditatiecentrum zijn van deze leeftijd.

Ik scan de andere dames van de rondleiding onopvallend van top tot teen en ik weet zeker dat ze dat bij mij ook doen. Geen van ze ‘staat me aan’. Op een of andere manier stel ik me semi defensief en semi arrogant op. Het valt me op dat ik over iedereen wel wat te zeggen heb. In gedachten dan.

Spannende personages

De accommodatie ziet er goed verzorgd uit. Het heeft iets weg van een studentenhuis maar dan opgeruimd, hygiënisch en rustgevend. De kamer is ingericht met houten bedden en nachtkastjes en de muren, gordijnen en vloerbedekking bestaan uit warme gebroken wittinten. Dat kleurt heel goed met de oudroze dekens en spreien die op de bedden liggen.

Er zijn vier dames met wie ik de kamer deel. Over wie ik overigens ook heel wat te zeggen heb. Na een uitvoerige observatie van elke kamergenoot afzonderlijk heb ik spannende personages tot leven gebracht door ze bijnamen te geven. Aan de ene kant van de kamer slapen Sinead O’Connor en Spaanse Deerne in het stapelbed en daar tegenover staat het bed van Vreemde Vogel. Aan de andere kant van de kamer staat het bed van Spaanse Muis en tenslotte het stapelbed waar alleen ik bovenin slaap. Een goede bijnaam voor mij zou zijn ‘Caramel Godess’.

De laarzen van Caramel Godess

In de accommodatie waar een aantal vrouwen waaronder Caramel Godess verblijft, staan tientallen schoenen van de cursisten op de gang. Van Birkenstock slippers tot gympen en gevoerde klompen tot mijn laarzen van € 300. Ik dacht dat het een goed idee zou zijn om mijn lekkere warme laarzen mee te nemen. Blijkt dat suède laarzen tot net onder de knie zonder rits niet zo handig zijn als je verblijft in een meditatiecentrum waar je binnenshuis op pantoffels loopt en circa 6 tot 8 keer per dag naar buiten gaat. Gelukkig heb ik ook een paar sneakers meegenomen.

Oké kussentje

Aan de muur in de gang hangen ingelijste regels en informatie over de boeddhistische leer. De trap naar boven leidt naar de damesbadkamer en nog een trap naar boven leidt naar de herenafdeling. Als je de gang doorloopt kom je langs het washok annex toiletruimte en uiteindelijk in de meditatieruimte. Ik ben nog nooit van mijn leven in een meditatieruimte geweest. Wauw, wat is het hier rustgevend! Het raam geeft zicht op de Boeddhistische tempel genaamd ‘pagode’ die ik zonet al had gezien buiten toen ik uit de taxi stapte. Ik kijk rond in de ruimte en zie overal vierkante dunne mintgroene kussentjes liggen op de vloer waar papieren naamkaartjes bij liggen. Yes! Ik zie mijn naamkaartje liggen bij een kussentje wat vlak bij de verwarming en voor een wand ligt. Oké kussentje, de komende 10 dagen ga jij lekker dicht bij de verwarming en de wand die enigszins privacy creëert, heel wat uurtjes doorbrengen met mijn fat ass.

Op de cover van Happinez Magazine

De eerste meditatiesessie valt me reuze mee. Enthousiast als een jonge pup die naar buiten mag, volg ik braaf de aanwijzingen van onze leraar Roger. In- en uitademen met de focus op het gedeelte onder je neus en boven je bovenlip. Dit soort capriolen doe ik zelf ook wel eens tijdens de cooling down van groepslessen die ik geef op de sportschool dus het voelt allemaal natuurlijk aan. Mijn ogen zijn gesloten en ik ben tevreden. Ik heb mijn idee om hierheen te komen doorgezet en ervaar deze beleving tot nu toe als positief. Ik kan me vinden in de sfeer, de regels en de mensen en vooralsnog zijn er geen sekteleden naar me toegekomen om me te overtuigen van de andere zijde. I’m gonna be okay.

Ik hoor ineens een man kuchen en besef me dat er zich ook mannen bevinden in deze ruimte die van de vrouwen worden gescheiden door een wand. De wand loopt niet volledig door over de gehele lengte van de ruimte. Zodoende is er een centraal punt voor Roger gecreëerd zodat hij zowel de mannen als de vrouwen kan zien en toespreken maar de mannen en de vrouwen geen (oog)contact kunnen maken met elkaar of worden afgeleid door elkaar.

Ik kijk stiekem om me heen en observeer voor de verandering de vrouwen die ik zie. Spaanse Deerne zit rechts van mij met een kaarsrechte rug en perfect gekruiste benen. Wauw! Zo zijn er nog meer dames wiens houding perfect is en die direct de cover van Happinez Magazine kunnen sieren. Daarentegen heb ik met mijn bovenbeen-bilratio die niet in verhouding staat tot de rest van mijn lichaam moeite om met gekruiste benen te blijven zitten. Nu al! In de eerste meditatie! Maar ik laat me niet kennen en ook al verga ik van de pijn en voel ik driekwart van mijn tenen aan mijn linkervoet niet meer: IK BLIJF PRECIES ZO ZITTEN! Even later schrik ik wakker uit een dutje als ik de stem van Roger door de microfoon hoor die iets vertelt in het Pali wat erop duidt dat de meditatie is afgelopen.

Stom wijf

Het is nu 20.30 uur en om 21.00 uur is het bedtijd dus ik ga richting badkamer om me klaar te maken voor de nacht. Als ik aankom in de badkamer zijn beide toiletten bezet en ik wacht geduldig. De deur van het rechtertoilet gaat open en een mooie vrouw met donkerbruine lange haren stapt naar buiten. En loopt gewoon de badkamer uit. Zonder haar handen te wassen. SAY WHUUUUT? Theoretisch gezien zeg ik natuurlijk niets want ‘noble silence’ is al van kracht maar in mijn hoofd schreeuw ik WTF?! Ik begrijp werkelijk niet dat er anno (toen nog) 2019 nog vrouwen zijn die het gore lef hebben om na een pleebezoek hun handen niet te wassen?!! Hoe naïef en barbaars ben je dan? En vooral ook hoe egoïstisch ben je dan? Je leeft met ruim 70 mannen en vrouwen in een community en deelt alles met elkaar van deurknoppen tot kranen tot peper en zout stelletjes en bestek! Wat een ongelofelijk stom wijf.

Objectieve Olga is niet meer

Ik dacht altijd dat ik open minded was, dat ik als een Objectieve Olga door het leven ging zonder te oordelen en rechtvaardig en oprecht met mensen omging. Maar hier, tijdens deze kloostertrip wordt mij duidelijk dat dat helemaal niet zo is. Zoveel gedachten, zoveel vooroordelen en zoveel voorbarige conclusies gebaseerd op… op… ehh, gebaseerd op WAT eigenlijk?! Gebrek aan hygiëne? De manier waarop iemand kijkt? Het model schoenen dat iemand draagt? Wat een bullshit! Ik kan je in ieder geval alvast verklappen dat ik vind dat £ 250 bij lange na niet in de buurt komt voor het verblijf en het eten en de cursus. Dat is namelijk veel te weinig…

In deel 3 van deze blog kun je lezen hoe ik de retraite heb ervaren, wat ik ervan heb geleerd en of het daadwerkelijk voor meer innerlijke rust en inzicht heeft gezorgd. Wordt vervolgd! Nee, dit zijn geen cliffhangerpraktijken, ik had alleen niet verwacht dat ik zoveel te vertellen zou hebben over mijn avontuur waarbij ik 10 dagen lang mijn mond moest houden. Omdat het anders veel te lang wordt om in 1 blogpost te plaatsen, heb ik ervoor gekozen om mijn verhaal te verspreiden over meerdere blogposts. 

In de vorige blog kon je lezen waarom ik naar een 10 dagen stilte meditatie retraite ga en wat eraan vooraf is gegaan.

Busy Season Lifestyle is speciaal bedoeld voor vrouwelijke accountants die hulp nodig hebben bij het vergroten van hun stressbestendigheid. Het programma begeleidt jou naar een gezonde lifestyle switch en maximaal presteren op zakelijk, persoonlijk en lichamelijk vlak. Zelfs tijdens Busy Season!