Wat eten we vandaag?

IMG_3043

“Mama, wat eten we vandaag?” Of: “Sammy, wat eten we vandaag?” De laatste vraag wordt door mijn 2 bonuskinderen gesteld die mij Sammy noemen. Maar of er nou mama of Sammy in de vraagstelling verwerkt zit; het is allebei even erg. Terwijl het toch echt een doodnormale vraag is: “Wat eten we vandaag?” Waarschijnlijk wordt het in elk naar behoren functionerend huishouden wel een paar keer per week gevraagd. En waarschijnlijk geeft de naar behoren functionerende persoon in kwestie liefdevol antwoord op die vraag. Dag in dag uit.

Bloedhekel

Maar waarom heb ik dan zo’n ongelofelijke bloedhekel aan die vraag? Functioneer ik wel naar behoren? Functioneer ik eigenlijk überhaupt wel? Als mij die vraag wordt gesteld wil ik namelijk het liefste uitroepen dat we helemaal NIKS gaan eten omdat ik geen zin heb om te koken! Dat ze zelf buiten eten moeten zoeken want ik ga de hele avond op de bank Netflixen met een zak chips en een doos Celebrations om te vieren dat ik niet ga koken. Maar dat doe ik natuurlijk niet. Ik antwoord gedwee wat er die avond geserveerd zal worden en begeef mij daarna schoorvoetend richting aanrecht. Of richting winkel. Om boodschappen te doen. In een goede week heb ik allang boodschappen gedaan en staat er voor vier of meer dagen avondeten in bakjes in de vriezer. In de ochtend haal ik er een bakje uit zodat het ontdooid is tegen etenstijd en dan hoef ik vaak alleen nog rijst of iets anders kleins te prepareren voordat er gegeten kan worden.

Wifey

In een minder goede week is het van dag tot dag overleven. In de ochtend scan en inventariseer ik  de koelkast, vriezer en voorraadkast op aanwezige levensmiddelen. Vervolgens maak ik een razendsnelle berekening in mijn hoofd waar en wanneer ik wat moet kopen en hoe lang dat gaat duren.Tussen 17.00 en 18.00 uur is de tijd dat ik het eten kook. Of opwarm. Of in elkaar flans. En laat ik mezelf nu geen tekort doen en de indruk wekken dat ik een lousy wifey ben die er niet voor zorgt dat er een goede maaltijd op tafel staat hoor. Ik ben namelijk een verdomd goede wifey. Alleen heb ik soms geen zin. En voel ik meestal alleen maar haat voor die telkens terugkerende vraag. Ik kan uiteraard een menukaart met tekst en afbeeldingen in A0 formaat ophangen in de keuken zodat zelfs de kleinste van ons nageslacht die nog niet kan lezen, kan zien wat we op welke dag gaan eten. Maar mag er tenminste nog IETS aan de verbeelding over gelaten worden in dit socio-economisch systeem waarin delen en collectief consumeren centraal staat?!

Wat gaan we eigenlijk eten morgen?

Daarnaast loop ik met zo’n open en heldere communicatie wat betreft het weekmenu natuurlijk ook weer het risico verantwoording te moeten afleggen als we vandaag b.v. bruine bonen eten in plaats van nasi met saté. Heb ik helemaal geen zin in. Sowieso krijg ik geheid commentaar van De Man als ik pontificaal een weekmenu ophang want hij heeft de woonkamer en keuken het liefst ingericht zoals een hotellobby. Strak en minimalistisch. Ik heb er dus helemaal geen behoefte aan om transparant te zijn over wat ik op tafel zet. Maar ik woon natuurlijk niet alleen en aangezien ik het merendeel van de consumpties in huis verzorg, is het dus logisch dat mij deze vraag dagelijks wordt gesteld. Ik ben trouwens niet de enige in huis die zelf-georiënteerd is hoor. Laatst hoorde ik namelijk de ge-upgrade narcistische versie van de gewraakte vraag. Die vraag was nota bene afkomstig van mijn zelf gebaarde kind! Het Kind vroeg: “Mama, wat ga ik eten?” Excuse me?! Vroeg hij nou net aan mij wat hij zou eten in plaats van wat we gaan eten? Alsof hij de enige is in dit huishouden die voorzien moet worden van voeding! In plaats van eten als een sociale aangelegenheid te beschouwen en de avondmaaltijd empathisch te vertalen naar een ieder in dit gezin, sloot hij zijn huisgenoten uit. Zucht. Oké, genoeg geklaagd. Nu maar eens bedenken wat we morgen gaan eten…

 

 

 

Daar sta je dan in je roze badjas…

IMG_1676

Hallo Lekkere Wijven,

Wanneer was de laatste keer dat je iets van me hebt gelezen? Anno 1948 of zo? Ik weet het niet precies meer, maar het was in ieder geval veel te lang geleden. Waar ik ben geweest en wat ik heb gedaan? Goeie vragen wel hoor!

Even de wasmachine leeghalen

Nou, je kon me voornamelijk thuis vinden waar ik in de keuken stond of aan het stofzuigen was. Ik was bezig met de kinderen, met mijn vent of met het bestuderen van de binnenkant van mijn oogleden. Op zich allemaal niet zo interessant, maar voor mij wel de dagelijkse gang van zaken. Maar hoe zit het dan met die ambitieuze badass entrepreneur babe in mij die duizend en een doelen had in haar leven en met haar bedrijf? Eh… daar kom ik zo op terug oké? Ik moet nu even de wasmachine leeghalen en de inhoud overhevelen naar de droger om vervolgens de wasmachine te vullen met een onderbroeken-en-sokkenwasje.

Uitdagingen

Ik blijf de combinatie carrière, vent, kinderen, sexy fitmom een uitdaging vinden. Ik blijf mezelf als hoogste prioriteit stellen een uitdaging vinden. En ik blijf ‘nee’ zeggen een verdomd moeilijke uitdaging vinden. Zucht. Basically vind ik mijn hele leven gewoon een uitdaging. De Mensen Met Pik (lees mijn blog over deze wezens) en de pragmatici van het sterke geslacht zullen waarschijnlijk zeggen: “Waar maak je je druk om? Het leven is simpel, jij maakt het zelf moeilijk”.

Eerste joint

Het is soms gewoon allemaal zo veel en het gaat ook veel te snel. Door het hoge tempo heb je niet eens door in wat voor situatie je bent beland. Het lijkt wel of je verdoofd bent en het leven willoos op je af laat komen. Als een tienermeisje dat een trekje van haar eerste joint heeft genomen waarvan ze nooit had gedacht dat het zo heftig zou zijn en daarom 50 minuten op de vloer blijft liggen met haar ogen dicht omdat ze bang is dat ze erin blijft. Sluimerend verstrijken de maanden, langzaam maar zeker word je ouder en sijpelen de onbenutte kansen door je vingers.

Achter in de keukenla

Het voornemen wat je had sinds je elfde om alles uit je leven te halen alsof je het je laatste dag is (carpe diem), ligt eenzaam en verlaten weg te kwijnen achter in de keukenla naast de spulletjes die sporadisch worden gebruikt. Naast de stamper, de trechter en de bloemensnijder dus (je weet wel, zo’n ding wat de steel schuin afsnijdt van een bloem). Op het moment dat je opschrikt van je dagelijkse routines en om je heen kijkt is iedereen weg. Daar sta je dan, moederziel alleen in je roze badjas op de zolderkamer met een dozijn gestreken overhemden en een zorgvuldig samengesteld gezinsweekmenu waarvoor je morgenochtend vroeg boodschappen gaat doen.

Konijnenkeutels en doelen

Herinneren jullie je misschien nog dat ik de ambitie had om voor mijn 40e nog een keer op het podium te staan van een fitnesswedstrijd? Nou, ik kan je vertellen dat mijn coach me heeft verlaten omdat ik de focus had van een konijnenkeutel. En ik geef haar geen ongelijk. Ik word in september 40 jaar en mijn doelen lijken verder weg van me te staan als nooit tevoren. Op zakelijk en fitnessgebied dan want in de liefde heb ik mijn doel behaald, ik ga trouwen! Oh, was trouwen an sich dan een doel voor mij? Jazeker! Ik loop al jaren met afbeeldingen in mijn telefoon van de trouwjurk, de trouwtaart, het trouwboeket, en het trouwkapsel voor op mijn huwelijksdag. Zelfs toen ik vrijgezel was. Geen. grap.

Ik ben bang

Maar goed, ik heb nog meer doelen staan naast living the glamlife als wifey met 3 kids dus het is de hoogste tijd om wakker te worden uit mijn berenwinterslaap. Ik krijg het Spaans benauwd als ik zie wat ik allemaal nog moet doen en wat ik de afgelopen periode (niet) heb gedaan. Eigenlijk ben ik gewoon hartstikke bang. Bang dat wanneer ik kassiewijle ben ik me in mijn graf omdraai en in huilen uitbarst omdat ik niet alles heb gedaan wat ik wilde doehoen snik snotter. Oh my god, heb ik misschien een midlife crisis? Zou dat het zijn?
Ik laat het antwoord op laatst gestelde vragen in het midden en ga wijselijk verder met de laatste alinea van deze blog want ik ga afronden. Afgelopen twee weken ben ik in ieder geval lekker bezig geweest, ik heb nieuwe projecten opgezet, ben samenwerkingen aangegaan en… ben weer aan het schrijven 🙂  Wil je weten waar ik me mee bezig hou? Check het hier en hou me in de gaten want ik ben weer wakker en er komt nog veel meer aan!