Wolfje en de berg

FullSizeRender (1)
Voorlopig staak ik de blogreeks ‘Fit voor het podium’ omdat ik nog geen nieuwe wedstrijddatum heb uitgekozen nadat ik erachter kwam dat ik niet mee kan doen aan de Ironman & Ironmaiden. Wél schrijf ik elke week een blog waarin ik opschep over hoe fit ik ben (niet per se podium gerelateerd), dus blijf me volgen!

Er was eens een wolf. Het was een hele mooie, knappe, lieve en vooral gespierde wolf. De wolf wilde dolgraag bovenop een berg staan flexen in een bikini terwijl alle wolven naar haar keken. Ze besloot om de tocht naar het topje van de berg te maken. Toen de wolf de berg opklom viel ze naar beneden. Ze probeerde het nog een keer en viel weer. De wolf slaakte een diepe zucht en vervolgde haar klim skills. Ze had de smaak goed te pakken en was halverwege, het topje van de berg kon ze al zien. Ze was zo opgewonden waardoor ze niet goed oplette en op een steen stapte die los zat. Haar pootje gleed weg waardoor ze van de berg naar beneden viel en hard neer kwam op de grond. De wolf had veel pijn en jammerde en blèrde alles bij elkaar. Ze had helemaal geen zin meer om de berg te beklimmen, want het was zo verdraaid moeilijk. Toch gaf de wolf niet op en begon ze haar tocht nogmaals…

e94f836c32f974167520d269795289c9a2cf6e70590eba799ce3b18940dbbcdb

Lieve reacties

Die wolf dat ben ik. De berg staat voor de bodybuildwedstrijd die ik wil doen en de klimtocht is de weg naar het podium. Ik vond deze metafoor zeer toepasselijk voor de blog van deze week. Daarnaast hou ik van verhalen vertellen, ik vertel mijn kinderen vaak verhaaltjes voordat ze gaan slapen. Misschien had ik het niveau van mijn metafoor wat kunnen aanpassen aan de doelgroep die mijn blog leest. Oh well.  Na mijn vorige blog waarin ik vertelde over mijn afgewezen dispensatie waardoor ik niet kan meedoen aan Ironman & Ironmaiden heb ik veel lieve reacties gehad. Fijn om te weten dat er mensen zijn die met me meeleven, het wordt enorm gewaardeerd. Dat er überhaupt mensen zijn die mijn blogs lezen is ook fijn. Na Het Nieuws was mijn motivatie verdwenen en heb ik zeven dagen niet getraind. Dat is voor mij net zo erg als zeven dagen m’n reet niet wassen. Verschrikkelijk dus.

Hofnar van het squatrek

Mijn motivatie was overal behalve aanwezig. Ik was doodmoe. Niet alleen lichamelijk, maar vooral geestelijk. Moe van al mijn gedachtes met betrekking tot de wedstrijd, maar ook met betrekking tot het non-bodybuildersleven. Want het heeft me wel aan het denken gezet. Gooi ik de handdoek in de ring? Of zet ik door en steek ik heel veel energie en tijd in het verder bewandelen van het pad op die hoge en oh zo onvoorspelbare berg? Met als gevolg dat ik continu op scherp moet staan wat betreft voeding, training en rust maar ook wat betreft werk- en thuissituatie. En nog veel scherper staan als het aankomt op het combineren van dit alles. Dat zou betekenen dat ik nog meer als voorheen de focus erin moet houden. Ik moet knopen doorhakken en prioriteiten stellen en hiernaar handelen. Ik moet mijn grenzen afbakenen en beschermen. Dat vind ik best moeilijk. Ook al ben ik de hofnar van het squatrek, ik heb ook een serieuze kant. Dat mag ook wel als je de 40 bijna nadert.

Finish what you started!

Ik heb mijn doelstellingen bijgeschaafd en ga door waarmee ik bezig was. Voor mijn part ga ik op die berg staan twerken, ik moet en zal dit bodyfitnessklasse avontuur voltooien zodat ik het van mijn bucketlist kan wegstrepen. Verder met trainen, eetschema’s, droger worden en een mooie C-wedstrijd uitzoeken dus! Of dat nog in 2016 gaat gebeuren weet ik niet, ik hou alles open en sluit niets uit. Inmiddels heb ik mezelf hervonden en huppel ik weer als vanouds als een gymunicorn met een dikke laag lipgloss op en een bos ongetemde krullen van kabelmachine naar dumbellrack en weer terug. Ik zou niet anders willen.

I love Bodybuilding

FullSizeRender

Ik vergeet nooit hoe ik na het zien van mijn eerste fitnesswedstrijd verbouwereerd naar buiten liep. Knipperend met mijn ogen tegen het felle daglicht hapte ik naar zuurstof en zag ik de ene na de andere spiergroep in flex voorbij komen op mijn netvlies. Ik moest mezelf zien te neutraliseren…

Want je zal er maar van houden. Van bijna obsessief bezig zijn met voeding, zware trainingen voorzien van hard gekreun en daarna het gevoel dat bus 38 over je heen is gereden. De een houdt van salsa en taarten bakken, een ander van partnerruil en Justin Bieber. En ik? Ik hou van bodybuilding! Dat wil trouwens niet zeggen dat ik geen Belieber ben hoor, ik vind Bodybuilding gewoon leuker.

Het begon allemaal in 2006. De sportschool waar ik destijds werkte, Woman’s World, organiseerde een amateur fitnesswedstrijd waaraan ik meedeed. Desiree Dumpel was onze coach, geen onbekende uit de bodybuildingwereld (google maar). Zij maakte voor alle deelnemers een trainings- en een voedingsschema en zorgde ervoor dat we van bikini’s en poseerlessen werden voorzien. Het was in deze periode dat ik kennis maakte met een vreemde doch enerverende sensatie die door mijn lijf gierde. Het smaakte naar meer.

Maar zoals circa 71% van de dingen in mijn leven, liep het anders. Ik werd zwanger, verzwolg in mijn moederrol en in mijn werk en besteedde verder geen aandacht meer aan de bodybuilding. Totdat ik de King Size champignon die boven mijn broek uitstak zat was. Ik wilde afvallen en terug naar het lichaam voordat ik een kind had geworpen. Als stok achter de deur besloot ik om mee te doen aan een professionele fitnesswedstrijd en ik schakelde mijn good old coach weer in.

Afvallen is me gelukt. En meedoen aan een fitnesswedstrijd is me uiteindelijk ook gelukt. En ik kan met trots zeggen: NAILED IT! Er staat namelijk een big ass beker bij mij thuis omdat ik de eerste plaats heb behaald in de bikiniklasse 35+ van de Flexcup 2014 (nu bekend als SAP Cup). Inmiddels heb ik 3 keer op het podium gestaan, ben ik naar aardig wat wedstrijden geweest en wil ik dit jaar het podium weer op in de Bodyfitness klasse (groter en breder dan de bikinidames).

De meeste mensen knikken beleefd en luisteren aandachtig als ik vertel over bodybuilding, maar ik krijg soms het idee dat ze me niet begrijpen. Of ze begrijpen me juist heel goed, maar denken liever aan de geraspte kaas die nog gekocht moet worden voor de spaghetti Bolognese vanavond.

Dat sommige mensen mij niet begrijpen, maakt mij niets uit. Als ik het maar begrijp. En ik begrijp die kriebels in mijn buik wanneer ik nieuwe lijnen ontdek op mijn benen. Ik begrijp de opkomende tranen die ik moet tegenhouden wanneer mijn geplande training op het spel komt te staan omdat er iets tussen komt (ja, ik ben een huilebalk, laat me). Of als ik om 06.45 uur koolvis sta te bakken met een origami kop omdat ik gisteren niet heb geprept. Ik begrijp het maar al te goed want I love bodybuilding and bodybuilding loves me.