Wat eten we vandaag?

IMG_3043

“Mama, wat eten we vandaag?” Of: “Sammy, wat eten we vandaag?” De laatste vraag wordt door mijn 2 bonuskinderen gesteld die mij Sammy noemen. Maar of er nou mama of Sammy in de vraagstelling verwerkt zit; het is allebei even erg. Terwijl het toch echt een doodnormale vraag is: “Wat eten we vandaag?” Waarschijnlijk wordt het in elk naar behoren functionerend huishouden wel een paar keer per week gevraagd. En waarschijnlijk geeft de naar behoren functionerende persoon in kwestie liefdevol antwoord op die vraag. Dag in dag uit.

Bloedhekel

Maar waarom heb ik dan zo’n ongelofelijke bloedhekel aan die vraag? Functioneer ik wel naar behoren? Functioneer ik eigenlijk überhaupt wel? Als mij die vraag wordt gesteld wil ik namelijk het liefste uitroepen dat we helemaal NIKS gaan eten omdat ik geen zin heb om te koken! Dat ze zelf buiten eten moeten zoeken want ik ga de hele avond op de bank Netflixen met een zak chips en een doos Celebrations om te vieren dat ik niet ga koken. Maar dat doe ik natuurlijk niet. Ik antwoord gedwee wat er die avond geserveerd zal worden en begeef mij daarna schoorvoetend richting aanrecht. Of richting winkel. Om boodschappen te doen. In een goede week heb ik allang boodschappen gedaan en staat er voor vier of meer dagen avondeten in bakjes in de vriezer. In de ochtend haal ik er een bakje uit zodat het ontdooid is tegen etenstijd en dan hoef ik vaak alleen nog rijst of iets anders kleins te prepareren voordat er gegeten kan worden.

Wifey

In een minder goede week is het van dag tot dag overleven. In de ochtend scan en inventariseer ik  de koelkast, vriezer en voorraadkast op aanwezige levensmiddelen. Vervolgens maak ik een razendsnelle berekening in mijn hoofd waar en wanneer ik wat moet kopen en hoe lang dat gaat duren.Tussen 17.00 en 18.00 uur is de tijd dat ik het eten kook. Of opwarm. Of in elkaar flans. En laat ik mezelf nu geen tekort doen en de indruk wekken dat ik een lousy wifey ben die er niet voor zorgt dat er een goede maaltijd op tafel staat hoor. Ik ben namelijk een verdomd goede wifey. Alleen heb ik soms geen zin. En voel ik meestal alleen maar haat voor die telkens terugkerende vraag. Ik kan uiteraard een menukaart met tekst en afbeeldingen in A0 formaat ophangen in de keuken zodat zelfs de kleinste van ons nageslacht die nog niet kan lezen, kan zien wat we op welke dag gaan eten. Maar mag er tenminste nog IETS aan de verbeelding over gelaten worden in dit socio-economisch systeem waarin delen en collectief consumeren centraal staat?!

Wat gaan we eigenlijk eten morgen?

Daarnaast loop ik met zo’n open en heldere communicatie wat betreft het weekmenu natuurlijk ook weer het risico verantwoording te moeten afleggen als we vandaag b.v. bruine bonen eten in plaats van nasi met saté. Heb ik helemaal geen zin in. Sowieso krijg ik geheid commentaar van De Man als ik pontificaal een weekmenu ophang want hij heeft de woonkamer en keuken het liefst ingericht zoals een hotellobby. Strak en minimalistisch. Ik heb er dus helemaal geen behoefte aan om transparant te zijn over wat ik op tafel zet. Maar ik woon natuurlijk niet alleen en aangezien ik het merendeel van de consumpties in huis verzorg, is het dus logisch dat mij deze vraag dagelijks wordt gesteld. Ik ben trouwens niet de enige in huis die zelf-georiënteerd is hoor. Laatst hoorde ik namelijk de ge-upgrade narcistische versie van de gewraakte vraag. Die vraag was nota bene afkomstig van mijn zelf gebaarde kind! Het Kind vroeg: “Mama, wat ga ik eten?” Excuse me?! Vroeg hij nou net aan mij wat hij zou eten in plaats van wat we gaan eten? Alsof hij de enige is in dit huishouden die voorzien moet worden van voeding! In plaats van eten als een sociale aangelegenheid te beschouwen en de avondmaaltijd empathisch te vertalen naar een ieder in dit gezin, sloot hij zijn huisgenoten uit. Zucht. Oké, genoeg geklaagd. Nu maar eens bedenken wat we morgen gaan eten…