You husband, me wife!

blogfoto you husband me wife 2

Dagelijks doe ik eraan mee. Welwillend en met een oprechte glimlach op mijn gezicht. Yep, ik neem de geijkte rol aan die de vrouw toegespeeld heeft gekregen sinds de dag dat Eva haar venusheuvel schaamteloos toonde aan Adam in de tuin van Eden. Mannen en vrouwen verschillen van elkaar, het komt naar voren in allerlei aspecten. Fysieke kenmerken, denkwijzen, levensbehoeftes, emoties en ook taakverdeling.

Weg met emancipatie!

Yeah, I said it: taakverdeling! Taken voor de man en taken voor de vrouw. Weg met de emancipatie en heerlijk in je female rol in de comfortzone! Je hoeft je niet druk te maken over dingen waar je geen verstand van hebt of geen verstand van WIL hebben. Sommige vrouwen hebben moeite met de traditionele rollenverdeling van man en vrouw. Ik niet. Nou ja, meestal niet…

Wie is je vader, wie is je moeder?

De traditionele rollenverdeling is iets wat ik al sinds klein heb mogen aanschouwen. Zo hoefde mijn broertje vroeger nooit af te wassen en ik wel. Met als gevolg dat ik nu nog steeds afwas en mijn broertje nog steeds niet. Mijn vader en moeder zijn al 40 jaar gelukkig getrouwd en doen alles samen. Maar wel met een bepaalde taakverdeling. Mijn moeder is een mega powervrouw die geschoold is en altijd heeft gewerkt en dus haar eigen geld verdiende. Je hoeft haar echter niets te vragen over de looptijd van hun hypotheek of wanneer het oliepeil van de auto voor het laatst is gecheckt. Want ze weet het niet en het boeit haar ook niet. Zo hoef je mijn vader daarentegen niet te vragen om de badkamer schoon te maken. Hij zal het met alle liefde doen, maar hij slaat geheid de richels tussen de tegels over en dan doet mijn moeder het alsnog zelf.

Let a woman be a woman and a man be a man

Net als mijn moeder heb ik er geen problemen mee om me te laten ‘leiden’ door mijn man. Ik volg gedwee het pad dat De Man voor mij en ons gezin vrijmaakt zodat we zorgeloos en van het leven genietend stevig kunnen doorstappen naar de volgende bestemming. “Let a woman be a woman and a man be a man”, dat is wat ik altijd zeg. Ook al kan ik aardig wat kilo’s liften, ik stel het op prijs als hij een zware tas van me overneemt. De rekening schuif ik zonder enige gêne triomfantelijk naar de andere zijde van de tafel terwijl ik hem een knipoog geef en ik bel hem rustig op tijdens een zakelijke bespreking omdat er een dode muis weggehaald moet worden. Ik huppel graag hooggehakt ergens naar binnen zonder dat ik ook maar in de buurt van de deurknop kom omdat hij de deur voor me openhoudt. Of hij dat doet omdat hij naar mijn kont wil kijken weet ik niet, maar ik zou het niet anders willen.

Traditionele rollenverdeling

Het moet natuurlijk niet zo zijn dat je afhankelijk bent van een ander en wanneer het er op aankomt geen zelfstandig leven zou kunnen leiden. Het feit dat ik ‘vrouwendingen’ doe wil niet zeggen dat ik het met alles eens ben. Integendeel zelfs, we hebben minimaal 1x per week een klein meningsverschil tot knallende ruzie. Ik ben namelijk alles behalve een of ander apathisch wijf wat niet tot 10 kan tellen en op alles instemt met ‘ja en amen’. Zo zijn we natuurlijk niet getrouwd. Sterker nog; we zijn nog niet eens getrouwd, dat gebeurt in september. Mijn man en ik kunnen allebei prima voor onszelf zorgen maar vinden het juist leuk dat we zorgzaam zijn voor elkaar. Hij op zijn manier en ik op de mijne. Volgens de traditionele rollenverdeling dus.

Alfamannetje

Maar wat nu als je diep van binnen eigenlijk een alfamannetje bent? Eentje met een ontzettend grote pik en een nog veel groter ego? Eentje die de hele dag de hort op gaat om te providen voor the family? En als je thuiskomt op de bank neerploft, je pumps uitschopt en de bovenste knoop van je kokerrok losmaakt? Om vervolgens een groot bord met kipfilet, avocado, rijst en broccoli geserveerd te krijgen en een Coca Cola Zero. Dat eet je dan op voor de televisie en je laat tussendoor een boer omdat het koolzuur van de Coca Cola Zero eruit moet.

Heel soms voel ik me zo’n alfamannetje en benauwd het mij om klaar te staan bij de voordeur met een ovenwant en een ‘Hai schat, hoe was je dag? Maar het moment dat de versterker van de televisie het niet doet, ben ik het allerliefst gewoon weer het oude vertrouwde vrouwtje in huis en roep ik mijn man…

Fotografie: Raul Neijhorst

Daar sta je dan in je roze badjas…

IMG_1676

Hallo Lekkere Wijven,

Wanneer was de laatste keer dat je iets van me hebt gelezen? Anno 1948 of zo? Ik weet het niet precies meer, maar het was in ieder geval veel te lang geleden. Waar ik ben geweest en wat ik heb gedaan? Goeie vragen wel hoor!

Even de wasmachine leeghalen

Nou, je kon me voornamelijk thuis vinden waar ik in de keuken stond of aan het stofzuigen was. Ik was bezig met de kinderen, met mijn vent of met het bestuderen van de binnenkant van mijn oogleden. Op zich allemaal niet zo interessant, maar voor mij wel de dagelijkse gang van zaken. Maar hoe zit het dan met die ambitieuze badass entrepreneur babe in mij die duizend en een doelen had in haar leven en met haar bedrijf? Eh… daar kom ik zo op terug oké? Ik moet nu even de wasmachine leeghalen en de inhoud overhevelen naar de droger om vervolgens de wasmachine te vullen met een onderbroeken-en-sokkenwasje.

Uitdagingen

Ik blijf de combinatie carrière, vent, kinderen, sexy fitmom een uitdaging vinden. Ik blijf mezelf als hoogste prioriteit stellen een uitdaging vinden. En ik blijf ‘nee’ zeggen een verdomd moeilijke uitdaging vinden. Zucht. Basically vind ik mijn hele leven gewoon een uitdaging. De Mensen Met Pik (lees mijn blog over deze wezens) en de pragmatici van het sterke geslacht zullen waarschijnlijk zeggen: “Waar maak je je druk om? Het leven is simpel, jij maakt het zelf moeilijk”.

Eerste joint

Het is soms gewoon allemaal zo veel en het gaat ook veel te snel. Door het hoge tempo heb je niet eens door in wat voor situatie je bent beland. Het lijkt wel of je verdoofd bent en het leven willoos op je af laat komen. Als een tienermeisje dat een trekje van haar eerste joint heeft genomen waarvan ze nooit had gedacht dat het zo heftig zou zijn en daarom 50 minuten op de vloer blijft liggen met haar ogen dicht omdat ze bang is dat ze erin blijft. Sluimerend verstrijken de maanden, langzaam maar zeker word je ouder en sijpelen de onbenutte kansen door je vingers.

Achter in de keukenla

Het voornemen wat je had sinds je elfde om alles uit je leven te halen alsof je het je laatste dag is (carpe diem), ligt eenzaam en verlaten weg te kwijnen achter in de keukenla naast de spulletjes die sporadisch worden gebruikt. Naast de stamper, de trechter en de bloemensnijder dus (je weet wel, zo’n ding wat de steel schuin afsnijdt van een bloem). Op het moment dat je opschrikt van je dagelijkse routines en om je heen kijkt is iedereen weg. Daar sta je dan, moederziel alleen in je roze badjas op de zolderkamer met een dozijn gestreken overhemden en een zorgvuldig samengesteld gezinsweekmenu waarvoor je morgenochtend vroeg boodschappen gaat doen.

Konijnenkeutels en doelen

Herinneren jullie je misschien nog dat ik de ambitie had om voor mijn 40e nog een keer op het podium te staan van een fitnesswedstrijd? Nou, ik kan je vertellen dat mijn coach me heeft verlaten omdat ik de focus had van een konijnenkeutel. En ik geef haar geen ongelijk. Ik word in september 40 jaar en mijn doelen lijken verder weg van me te staan als nooit tevoren. Op zakelijk en fitnessgebied dan want in de liefde heb ik mijn doel behaald, ik ga trouwen! Oh, was trouwen an sich dan een doel voor mij? Jazeker! Ik loop al jaren met afbeeldingen in mijn telefoon van de trouwjurk, de trouwtaart, het trouwboeket, en het trouwkapsel voor op mijn huwelijksdag. Zelfs toen ik vrijgezel was. Geen. grap.

Ik ben bang

Maar goed, ik heb nog meer doelen staan naast living the glamlife als wifey met 3 kids dus het is de hoogste tijd om wakker te worden uit mijn berenwinterslaap. Ik krijg het Spaans benauwd als ik zie wat ik allemaal nog moet doen en wat ik de afgelopen periode (niet) heb gedaan. Eigenlijk ben ik gewoon hartstikke bang. Bang dat wanneer ik kassiewijle ben ik me in mijn graf omdraai en in huilen uitbarst omdat ik niet alles heb gedaan wat ik wilde doehoen snik snotter. Oh my god, heb ik misschien een midlife crisis? Zou dat het zijn?
Ik laat het antwoord op laatst gestelde vragen in het midden en ga wijselijk verder met de laatste alinea van deze blog want ik ga afronden. Afgelopen twee weken ben ik in ieder geval lekker bezig geweest, ik heb nieuwe projecten opgezet, ben samenwerkingen aangegaan en… ben weer aan het schrijven 🙂  Wil je weten waar ik me mee bezig hou? Check het hier en hou me in de gaten want ik ben weer wakker en er komt nog veel meer aan!

Are my glory days over?

IMG_5193

Het is niet te geloven. Dit is de 3e fitnesswedstrijd die ik laat schieten. Ja, dat lees je goed ja, laat schieten. Ik kan inmiddels mezelf nu wel schieten want ik word doodmoe van dit welles nietes spierbal-bikini-verhaal. In mijn vorige blog had ik het heel enthousiast over de wellness bikini klasse, carnivoren en ass claps. En ik had het natuurlijk ook over mijn deelname aan de Open Rotterdamse. Met veel bombarie kondigde ik mezelf aan. Wel, met veel bombarie kondig ik mezelf bij deze AF. Ik doe niet mee aan de Open Rotterdamse.

 

A, B, C, D en E

Alles loopt volgens schema. Ik heb dispensatie gekregen van de bond, ik heb me ingeschreven voor een poseer clinic. Ik heb me ingeschreven voor de wedstrijd, mijn visagiste is zelfs al geregeld. Ik heb nota bene de freakin stof, steentjes en connectors voor mijn bikini al uitgezocht! Alles loopt volgens schema, behalve mijn shape. Het gaat mij niet lukken om op tijd in mijn beste shape met een superstrakke bum-bum op het podium te staan bij de Open Rotterdamse. Waarschijnlijk is dat podium gewoon niet (meer) voor mij weggelegd. En als het wel voor mij is weggelegd, dan is nu niet de tijd. Het feit dat:

  1. ik een lichaam heb wat moeilijk droog wordt;
  2. ik de trukendoos met kuurtjes dicht laat;
  3. ik De Anticonceptiepil slik (vocht vasthouden = story of my life);
  4. ik een druk gezinsleven heb met 3 kinderen (daarom C);
  5. er thuis 3 bedrijven gerund worden;

speelt denk ik ook wel een beetje mee.

 16999044_1439881626043709_4051589864702077131_n

 

Onder een steen

Twee weken geleden heb ik de knoop doorgehakt en mezelf verlost uit mijn lijden. De telkens terugkerende teleurstelling wanneer de slakkenvooruitgang van mijn wedstrijdprep slechts zichtbaar was met een microscoop bij helder daglicht maakte mij somber, verdrietig en onzeker. Oh, en labiel… Gelukkig ben ik vrouw genoeg om eerlijk te zijn tegen mezelf en heb ik het besluit genomen me terug te trekken. Heel eventjes zag ik het leven niet meer zitten. Het liefst kroop ik onder een steen om daar te blijven liggen tot ik overging in ontbinding terwijl ik Speculoos van een opscheplepel af likte en dat afwisselde met een bus slagroom die ik in mijn mond leeg spoot. Geen grap. Ik heb bodybuilding uitgescholden en vervloekt.

 

Foolish?

Zijn mijn glory days dan echt voorbij? Was ik echt zo foolish om te geloven dat ik daar gewoon kon staan shinen op dat podium met mijn Miss Piggy pootjes? Just like that? Nee, ik was niet foolish en mijn glory days zijn zeer zeker niet voorbij. Onze Lieve Heer heeft momenteel andere plannen met mij en die worden niet in een glitterbikini uitgevoerd terwijl ik mijn kont laat zien aan een volle zaal. Daarnaast heb ik het geluk dat ik al twee keer aan een fitnesswedstrijd heb mogen meedoen waarvan ik één keer ‘just like that’ met de grootste beker naar huis ben gegaan.

 

Bikini aan de wilgen

In deze spierballen saga waarin ik al jaren de hoofdrol speel zonder dat ik doorbreek op het witte doek heb ik een belangrijke les geleerd. Je kan alles krijgen wat je hebben wil, je krijgt alleen niet alles tegelijk. Wanneer ik in de gym ben, voel ik nog steeds kriebels in mijn buik. Every. Single. Time. Ik heb nog steeds de ambitie om strakker en droger te worden. De drang om een beter lichaam te bouwen zal altijd blijven en dat is ook wat ik altijd zal blijven doen. Alleen heb ik een knoop doorgehakt en mijn bikini aan de wilgen gehangen. En ik zal je zeggen, ik voel me opgelucht. Het is nu allemaal leuker en luchtiger want er hangt geen zwaard van Damocles boven mijn hoofd in de vorm van een wedstrijddatum. Ik hoef me niet meer schuldig en mislukt te voelen als ik tijdens een zware PMS aanval chocopasta uit de pot eet met een mes en daarna 6 plakken kaas verorber. Ik neem deel aan mijn eigen wedstrijd die ik meestal beschouw als ‘mijn leven’ en waarvan ik de regels zelf bepaal en ik ben mijn eigen jury. Wauw, wat een prachtige vergelijking heb ik zojuist gemaakt. Mijn glory days als dichter zijn in ieder geval nog lang niet voorbij!

abe6e4ac60ec38ada65bfd49e01171e9

 

Deze fitmom gaat zich focussen op haar bedrijf, op haar gezin en op de mooiste dag van haar leven. Ik ga volgend jaar trouwen en ik moet tijdens die hele speciale Glory Day natuurlijk wel als een hele fitte bruid naar het altaar squatten…