Word in 5 stappen een Fit Girl (of Fit Mom)…

IMG_1635
Soms weet je even niet hoe je moet beginnen of hoe je verder moet. Je wil gezond en fit zijn maar het zit je allemaal niet mee. Hieronder 5 tips waarmee je een aardig eind komt om Fit Girl van de week te worden:

 

#1: PLAN JE WORKOUTS VOOR DE KOMENDE 7 DAGEN – NU!

Plan je trainingen in op je kalender of agenda en zorg ervoor dat je hierin geen concessies maakt. Als het lukt, probeer dan te trainen voordat je aan je dagelijkse werkzaamheden en verplichtingen begint. Het plannen van je workouts is cruciaal voor een fitte levensstijl.

#2: TROMMEL JE BFF OP OM SAMEN TE SPORTEN

Creëer voor jezelf verschillende vormen van verantwoording die je af moet leggen, in de vorm van een BFF bijvoorbeeld. Dit zal je erbij helpen om het traject af te maken, zelfs op de dagen dat je er geen zin in hebt. Uit onderzoek is aangetoond dat vrouwen die een trainingstraject volgen met een ‘buddy’ meer kans hebben op slagen. Zijn jouw vriendinnen niet in de mogelijkheid om met je mee te gaan? Het gebruik van een app voldoet ook als BFF 😉

#3: KONDIG JE DOEL VOOR DE KOMENDE 7 DAGEN PUBLIEKELIJK AAN

Wanneer je jouw doel bekend maakt (op Facebook bijvoorbeeld), vertel je eigenlijk aan de hele wereld dat je erin zal slagen! Als je iets echt wil, kondig het dan ‘en public’ aan. Hierdoor moet je (nog meer!) verantwoording afleggen en neemt de sociale druk toe. Klinkt misschien eng, maar zorgt er wel voor dat je resultaat gaat halen.

#4: ZUIVER JE KOELKAST, VOORRAADKAST EN KEUKENKASTJES VAN ONGEZOND VOEDSEL

Als je het niet in huis hebt, kun je het ook niet opeten! Een van de grootste problemen van het overstappen naar een gezonde levensstijl is de verleiding van ongezonde snacks. Doneer het aan de voedselbank of voer het aan de varkens maar zorg dat je het uit huis haalt! Out of sight, out of mind…

#5: VRAAG JE FAMILIE EN VRIENDEN OF ZE JE VERANTWOORDELIJK HOUDEN

Als Fitmom weet ik hoe moeilijk het is om gezond te eten terwijl iedereen thuis zijn eigen ding doet (en vooral eet). Vraag daarom om steun van je familie. Laat ze weten wat je doel is en waarmee ze je kunnen helpen en wat je moeilijk vindt. Vertel over de voordelen van een gezonde levensstijl. Als je kinderen hebt, adviseer ik je om de nadruk te leggen op gezondheid en niet zozeer te spreken over afvallen of gewicht. Kinderen nemen het beeld over dat wij van onszelf hebben, spreek daarom altijd positief en liefdevol over jezelf.

Okee fitties, nu kan niets je nog tegenhouden! Misschien is niet elke stap voor jou weggelegd en pas je liever het een en ander aan. Doe dat maar ga ervoor en laat me hieronder weten hoe het is gegaan. Succes! Toch hulp nodig met voeding of training? Klik hier!

 

 

 

Are my glory days over?

IMG_5193

Het is niet te geloven. Dit is de 3e fitnesswedstrijd die ik laat schieten. Ja, dat lees je goed ja, laat schieten. Ik kan inmiddels mezelf nu wel schieten want ik word doodmoe van dit welles nietes spierbal-bikini-verhaal. In mijn vorige blog had ik het heel enthousiast over de wellness bikini klasse, carnivoren en ass claps. En ik had het natuurlijk ook over mijn deelname aan de Open Rotterdamse. Met veel bombarie kondigde ik mezelf aan. Wel, met veel bombarie kondig ik mezelf bij deze AF. Ik doe niet mee aan de Open Rotterdamse.

 

A, B, C, D en E

Alles loopt volgens schema. Ik heb dispensatie gekregen van de bond, ik heb me ingeschreven voor een poseer clinic. Ik heb me ingeschreven voor de wedstrijd, mijn visagiste is zelfs al geregeld. Ik heb nota bene de freakin stof, steentjes en connectors voor mijn bikini al uitgezocht! Alles loopt volgens schema, behalve mijn shape. Het gaat mij niet lukken om op tijd in mijn beste shape met een superstrakke bum-bum op het podium te staan bij de Open Rotterdamse. Waarschijnlijk is dat podium gewoon niet (meer) voor mij weggelegd. En als het wel voor mij is weggelegd, dan is nu niet de tijd. Het feit dat:

  1. ik een lichaam heb wat moeilijk droog wordt;
  2. ik de trukendoos met kuurtjes dicht laat;
  3. ik De Anticonceptiepil slik (vocht vasthouden = story of my life);
  4. ik een druk gezinsleven heb met 3 kinderen (daarom C);
  5. er thuis 3 bedrijven gerund worden;

speelt denk ik ook wel een beetje mee.

 16999044_1439881626043709_4051589864702077131_n

 

Onder een steen

Twee weken geleden heb ik de knoop doorgehakt en mezelf verlost uit mijn lijden. De telkens terugkerende teleurstelling wanneer de slakkenvooruitgang van mijn wedstrijdprep slechts zichtbaar was met een microscoop bij helder daglicht maakte mij somber, verdrietig en onzeker. Oh, en labiel… Gelukkig ben ik vrouw genoeg om eerlijk te zijn tegen mezelf en heb ik het besluit genomen me terug te trekken. Heel eventjes zag ik het leven niet meer zitten. Het liefst kroop ik onder een steen om daar te blijven liggen tot ik overging in ontbinding terwijl ik Speculoos van een opscheplepel af likte en dat afwisselde met een bus slagroom die ik in mijn mond leeg spoot. Geen grap. Ik heb bodybuilding uitgescholden en vervloekt.

 

Foolish?

Zijn mijn glory days dan echt voorbij? Was ik echt zo foolish om te geloven dat ik daar gewoon kon staan shinen op dat podium met mijn Miss Piggy pootjes? Just like that? Nee, ik was niet foolish en mijn glory days zijn zeer zeker niet voorbij. Onze Lieve Heer heeft momenteel andere plannen met mij en die worden niet in een glitterbikini uitgevoerd terwijl ik mijn kont laat zien aan een volle zaal. Daarnaast heb ik het geluk dat ik al twee keer aan een fitnesswedstrijd heb mogen meedoen waarvan ik één keer ‘just like that’ met de grootste beker naar huis ben gegaan.

 

Bikini aan de wilgen

In deze spierballen saga waarin ik al jaren de hoofdrol speel zonder dat ik doorbreek op het witte doek heb ik een belangrijke les geleerd. Je kan alles krijgen wat je hebben wil, je krijgt alleen niet alles tegelijk. Wanneer ik in de gym ben, voel ik nog steeds kriebels in mijn buik. Every. Single. Time. Ik heb nog steeds de ambitie om strakker en droger te worden. De drang om een beter lichaam te bouwen zal altijd blijven en dat is ook wat ik altijd zal blijven doen. Alleen heb ik een knoop doorgehakt en mijn bikini aan de wilgen gehangen. En ik zal je zeggen, ik voel me opgelucht. Het is nu allemaal leuker en luchtiger want er hangt geen zwaard van Damocles boven mijn hoofd in de vorm van een wedstrijddatum. Ik hoef me niet meer schuldig en mislukt te voelen als ik tijdens een zware PMS aanval chocopasta uit de pot eet met een mes en daarna 6 plakken kaas verorber. Ik neem deel aan mijn eigen wedstrijd die ik meestal beschouw als ‘mijn leven’ en waarvan ik de regels zelf bepaal en ik ben mijn eigen jury. Wauw, wat een prachtige vergelijking heb ik zojuist gemaakt. Mijn glory days als dichter zijn in ieder geval nog lang niet voorbij!

abe6e4ac60ec38ada65bfd49e01171e9

 

Deze fitmom gaat zich focussen op haar bedrijf, op haar gezin en op de mooiste dag van haar leven. Ik ga volgend jaar trouwen en ik moet tijdens die hele speciale Glory Day natuurlijk wel als een hele fitte bruid naar het altaar squatten…

De vlees vervangende schnitzel

IMG_7909 (1)

Voorlopig staak ik de blogreeks ‘Fit voor het podium’ omdat ik nog geen nieuwe wedstrijddatum heb uitgekozen nadat ik erachter kwam dat ik niet mee kan doen aan de Ironman & Ironmaiden. Wél schrijf ik elke week een blog waarin ik opschep over hoe fit ik ben (niet per se podium gerelateerd), dus blijf me volgen!

Het volgen van een eetschema met als uiteindelijk doel om aan een fitnesswedstrijd mee te doen is een serieuze zaak. Het draait allemaal om consistentie en discipline. Ik hou me het liefst volledig aan mijn eetschema zonder enige vorm van flexibiliteit. De dingen waarin ik echt trek heb, reserveer ik voor mijn cheatmeal op zaterdag. Sommige mensen vinden mij overdreven doen als ik eten of drinken weiger. Ik krijg van alles voorgeschoteld en met een verwachtingsvolle blik word ik aangestaard tot ik consumeer. Wanneer consumptie uit blijft komen de opmerkingen: “Je kant toch voor één keer wel een uitzondering maken? Van een klein beetje ga je niet dood hoor! Je komt heus niet gelijk aan als je dit proeft”. Dat klopt allemaal, maar ik consuminder liever als je het niet erg vindt. Een klein hapje van dit, een stukje van dat, een slokje van zus en een likje van zo kan bij mij spontaan uitmonden in een fiasco waarvan de gevolgen zich dagenlang strekken.

Een hapje gehaktbal

Het is bij mij alles of niets. Of ik hou me 100% aan het eetschema of ik ‘doe’ alles wat eetbaar is alsof ik de grootste hoer ben achter Hollands Spoor. Zodra ik iets daar tussenin doe, is het einde zoek. Dat iets daar tussenin kan al gebeuren met het proeven van een hapje gehaktbal terwijl ik aan het koken ben voor Het Gezin. Op een of andere manier hou ik mezelf dan voor dat ik een alibi heb om van alles uit te proberen. God zij dank trek ik geen zakken chips open of prop ik mijn mond vol met koekjes zodat de kruimels uit mijn mond vallen tijdens het kauwen, maar ik geef niet álles. Het is per afzonderlijk geval vrij onschuldig want in hoeverre wordt je dieet nou beïnvloed door één hapje gehaktbal? Niet tot vrij weinig zou je zeggen. Mits het natuurlijk niet bij één hapje gehaktbal blijft. Want zodra alle vrij onschuldige gevallen van proeverij bij elkaar op worden geteld, resulteert dit erin dat ik maar liefst 25% tot 35% smokkel in vergelijking met wanneer ik dat ene hapje gehaktbal niet zou hebben gegeten. Real story.  Zo heb ik mezelf afgelopen week in moeilijkheden gebracht door een stukje te proeven van iets wat niet op mijn eetschema staat.

E-book

De Man heeft besloten om te minderen met vlees en had voor zichzelf vlees vervangende producten gekocht om uit te proberen. Zo ook een vlees vervangende schnitzel. Aangezien ik vlees for days eet en het jaren geleden was dat ik vlees vervangende producten heb gegeten (behalve tahoe en tempeh en vis natuurlijk), heb ik een klein stukje van de schnitzel gegeten. Gewoon, om even te proeven. De dag daarna nam ik een hapje van een havermout banaan pannenkoekje doordrenkt met honing en getopt met kokossnippers. De dag daarna heb ik veel te veel gegeten tijdens een barbecue. Weliswaar allemaal clean food, maar toch was het veel te veel. De dag daarna at ik 1,5 keer zoveel kipfilet als voorgeschreven en nam ik een hapje van een zelfgemaakte vegan- chocoladepudding en bonbon die ik uitprobeerde voor een E-book waarmee ik bezig ben. Omdat ik rauwe cacao in huis had om de recepten te testen, heb ik die dag maar gelijk 6 koffie met elk 3 tot 4 zoetjes en flink wat cacaopoeder gedronken. Ik had geen zin in de voorgeschreven middaggroente en bij het eten van mijn 2 ei-eiwitten en 1 volledig ei nam ik een extra balletje eigeel tot me. Om vervolgens te zwichten voor een kleine portie batjauw en antruwa nadat ik ’s avonds thuiskwam van lesgeven. In plaats van 125 gram gegrilde zalm een kleine portie andere vis en groenten doordrenkt van olie, e-nummers en zout is namelijk net als die andere 9 gevallen vrij onschuldig toch?

Het zoenoffer

Het ironische van dit alles is dat ik mezelf had voorgenomen om me heel strikt aan mijn eetschema te houden en zelfs mijn cheatmeal te skippen. Dit alles omdat ik donderdag een fotoshoot heb waarbij ik een platte buik moet hebben voor een ander E-book waarmee ik bezig ben. Eh, dat is dus niet helemaal volgens planning gelopen. Afgelopen zaterdag kreeg ik na een woordenwisseling met De Man een Face-time gesprek van hem binnen. Toen ik nietsvermoedend het telefoongesprek aannam verschenen de meest kleurrijke, prachtige versierde donuts in beeld als zoenoffer. Ik werd duizelig bij het aanzien van zoveel suiker en kleurtjes. Het kon me allemaal niets meer schelen en ik ‘bestelde’ twee donuts. Eentje met puddingvulling en poedersuiker en eentje met karamelglazuur en witte chocoladesnippers. Tja… Gelukkig stond ik vanochtend op en kreeg ik nog een kans om opnieuw te beginnen. Dat doe ik denk ik deze week zonder een stukje vlees vervangende schnitzel te proeven.

Wolfje en de berg

FullSizeRender (1)
Voorlopig staak ik de blogreeks ‘Fit voor het podium’ omdat ik nog geen nieuwe wedstrijddatum heb uitgekozen nadat ik erachter kwam dat ik niet mee kan doen aan de Ironman & Ironmaiden. Wél schrijf ik elke week een blog waarin ik opschep over hoe fit ik ben (niet per se podium gerelateerd), dus blijf me volgen!

Er was eens een wolf. Het was een hele mooie, knappe, lieve en vooral gespierde wolf. De wolf wilde dolgraag bovenop een berg staan flexen in een bikini terwijl alle wolven naar haar keken. Ze besloot om de tocht naar het topje van de berg te maken. Toen de wolf de berg opklom viel ze naar beneden. Ze probeerde het nog een keer en viel weer. De wolf slaakte een diepe zucht en vervolgde haar klim skills. Ze had de smaak goed te pakken en was halverwege, het topje van de berg kon ze al zien. Ze was zo opgewonden waardoor ze niet goed oplette en op een steen stapte die los zat. Haar pootje gleed weg waardoor ze van de berg naar beneden viel en hard neer kwam op de grond. De wolf had veel pijn en jammerde en blèrde alles bij elkaar. Ze had helemaal geen zin meer om de berg te beklimmen, want het was zo verdraaid moeilijk. Toch gaf de wolf niet op en begon ze haar tocht nogmaals…

e94f836c32f974167520d269795289c9a2cf6e70590eba799ce3b18940dbbcdb

Lieve reacties

Die wolf dat ben ik. De berg staat voor de bodybuildwedstrijd die ik wil doen en de klimtocht is de weg naar het podium. Ik vond deze metafoor zeer toepasselijk voor de blog van deze week. Daarnaast hou ik van verhalen vertellen, ik vertel mijn kinderen vaak verhaaltjes voordat ze gaan slapen. Misschien had ik het niveau van mijn metafoor wat kunnen aanpassen aan de doelgroep die mijn blog leest. Oh well.  Na mijn vorige blog waarin ik vertelde over mijn afgewezen dispensatie waardoor ik niet kan meedoen aan Ironman & Ironmaiden heb ik veel lieve reacties gehad. Fijn om te weten dat er mensen zijn die met me meeleven, het wordt enorm gewaardeerd. Dat er überhaupt mensen zijn die mijn blogs lezen is ook fijn. Na Het Nieuws was mijn motivatie verdwenen en heb ik zeven dagen niet getraind. Dat is voor mij net zo erg als zeven dagen m’n reet niet wassen. Verschrikkelijk dus.

Hofnar van het squatrek

Mijn motivatie was overal behalve aanwezig. Ik was doodmoe. Niet alleen lichamelijk, maar vooral geestelijk. Moe van al mijn gedachtes met betrekking tot de wedstrijd, maar ook met betrekking tot het non-bodybuildersleven. Want het heeft me wel aan het denken gezet. Gooi ik de handdoek in de ring? Of zet ik door en steek ik heel veel energie en tijd in het verder bewandelen van het pad op die hoge en oh zo onvoorspelbare berg? Met als gevolg dat ik continu op scherp moet staan wat betreft voeding, training en rust maar ook wat betreft werk- en thuissituatie. En nog veel scherper staan als het aankomt op het combineren van dit alles. Dat zou betekenen dat ik nog meer als voorheen de focus erin moet houden. Ik moet knopen doorhakken en prioriteiten stellen en hiernaar handelen. Ik moet mijn grenzen afbakenen en beschermen. Dat vind ik best moeilijk. Ook al ben ik de hofnar van het squatrek, ik heb ook een serieuze kant. Dat mag ook wel als je de 40 bijna nadert.

Finish what you started!

Ik heb mijn doelstellingen bijgeschaafd en ga door waarmee ik bezig was. Voor mijn part ga ik op die berg staan twerken, ik moet en zal dit bodyfitnessklasse avontuur voltooien zodat ik het van mijn bucketlist kan wegstrepen. Verder met trainen, eetschema’s, droger worden en een mooie C-wedstrijd uitzoeken dus! Of dat nog in 2016 gaat gebeuren weet ik niet, ik hou alles open en sluit niets uit. Inmiddels heb ik mezelf hervonden en huppel ik weer als vanouds als een gymunicorn met een dikke laag lipgloss op en een bos ongetemde krullen van kabelmachine naar dumbellrack en weer terug. Ik zou niet anders willen.

‘t Is feest tra la la!

IMG_6961

Fit voor het podium: 14 weken uit. Op 6 november doe ik mee aan de Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

In mijn vorige blog had ik het over 16 weken voordat ik als een stuk vlees gekeurd zal worden tijdens de ijzeren maagd manifestatie, beter bekend als Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Daar klopt dus geen zak van. Ik zat er een week naast. Het moest zijn 15 weken uit in plaats van 16. Ben nou eenmaal niet goed met cijfers en tellen kan ik al helemaal niet. Ja, tot 8. Want als aerobicjuffrouw moet je tot 8 kunnen tellen en daarna begin je weer bij 1.

Vreetorgie

De wedstrijd is op zondag 6 november. Als ik netjes elke maandag een blog zou posten zou ik afgelopen maandag nog 14 weken voorbereidingstijd hebben. Aangezien ik altijd erg consequent ben met de dag waarop ik mijn blog online plaats (meestal op maandag maar soms op woensdag of donderdag en vaak op dinsdag), heb ik inmiddels slechts 13,43 weken te gaan. Oeps, nóg minder tijd dan ik dacht om shredded en ripped te worden. Erg beangstigend allemaal. Het lijkt of de weken voorbij vliegen. Het wordt steeds moeilijker om te blijven diëten als de rest van je gezin vreetorgies houdt terwijl jij in de gym je deadlift aan het verhogen bent met 5 kg aan elke kant. Zodat je bij aankomst thuis de papierwikkels van Snickers Icecream en Verkade chocoladerepen mag begroeten. Als je daarna de lege spinazieverpakking weggooit omdat je alvast je smoothie voor morgenochtend hebt gemaakt, zie je een lege pint Ben & Jerry’s in de prullenbak.  Om vervolgens te genieten van je bakje met 20 gram amandelen, 150 gram broccoli en 100 gram kipfilet. FML!

Zombie zonder ziel

Het wordt ook steeds zwaarder om goed te blijven functioneren als je energie standje -15 heeft bereikt. Zo slap als hoe ik me nu voel, ga ik het liefst nooit meer trainen. Toch vind ik elke dag een moment waarop ik een boost krijg en van Zombie Zonder Ziel naar Sportschool Stoot transformeer en met lipgloss en een lekker luchtje op richting gym vertrek. Dat er de laatste tijd een proces aan vooraf gaat waarbij ik De Man 6 keer vraag of ik liever thuis zal blijven en hij mij zegt dat ik moet gaan sporten, doet er niet toe. Op één of andere manier doe ik het toch. Ehh.. even for the record, dat van dat nooit meer trainen meende ik niet. I’m sorry for what I said when I was hungry.

Waar is het feestje?

Hier is het feestje! Het feestje waarbij ik 4 keer per week cardio op nuchtere maag doe ondanks dat ik doodmoe ben, is in volle gang. Je weet wel, dat feestje waarbij ik kreun als ik aan een vers turks brood ruik of de geur opsnuif die uit een blik jodekoeken komt wanneer ik het openmaak. Yup, it’s that kind of party. Ik sjans op het feestje met tientallen donuts, macarons en zakken patat met mayonaise van Pintarest. Het feest waarbij mijn menstruatie kort en krachtig is, mij voorbereidend op de dag wanneer het volledig weg zal blijven omdat mijn vetpercentage heel laag -eigenlijk te laag- is. Het feest waarop ik mezelf dwing om mijn verstand op nul te zetten en alle ongemakken te negeren, met als focus de wedstrijd op 6 november 2016. Op dat feest heb ik die broek aan waar drie maanden geleden mijn phat booty niet in paste. Tijdens dat feest loop ik rond in een croptop omdat mijn buikspieren steeds zichtbaar worden en krijg ik complimenten over mijn shape. Dat ik de morning after weer moet afzien en ongelofelijk sterk in mijn schoenen moet blijven staan om dit vol te houden is oké. Want het is feest tra la la!

Eerste klas Comfort Zone bij het raam

IMG_5326

Fit voor het podium: 16 weken uit. Op 6 november doe ik mee aan de Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

Ik neem alles terug! Per direct. Zo stoer als ik deed in mijn vorige blog over dat het prepleven mij toelachte omdat ik 1 kilo kwijt ben, zo zwaar heb ik het vandaag. Ik ben deze week begonnen met een nieuw voedingsschema wat bestaat uit carbcycling. Mijn week is opgedeeld in lage en hoge koolhydraatdagen. Je raadt het al; op een lage koolhydraatdag eet ik weinig koolhydraten en op een hoge koolhydraatdag eet ik er iets meer. Iéts meer, dus maak je maar geen illusies dat ik schalen met rijst en bonen mag werkwerken op een hoge koolhydraatdag. Het totaal aantal calorieën is naar beneden gekelderd als de Dow Jones tijdens de grote economische depressie van 1929. Per week zijn er maar liefst 2930 kcal geschrapt.

Things are getting pretty serious

Nadat ik afgelopen weekend mijn coach progressiefoto’s had gestuurd en mezelf had vermaakt met veel te veel calorieën met De Man in de Markthal, sloeg het nieuws in als een bom. De progressie ging te langzaam. Het moest allemaal sneller en dat betekende dat ik er harder aan zou moeten trekken. Waaraan ik moest trekken? Dat heb ik mijn coach niet gevraagd, maar hij zou wel even een nieuw voedingsschema maken waarmee ik mijn overtollig vet snel kwijt zou raken. Wist ik veel dat hij er gelijk vier keer per week 30 minuten cardio op nuchtere maag in zou gooien. En wist ik veel dat we gelijk H.A.M. gingen. En wist ik veel dat ik weer aan carbcycling moest gaan doen (wat ik in het verleden overigens ook heb gedaan en het werkte als een tierelier). En wist ik verdorie veel dat ik me zo slap zou voelen. Hoofdpijn, lusteloos en misselijk. Trek in een boterham met kaas die ik De Man zag klaar maken. Trek in nog veel meer amandelen dan de 20 gram die ik volgens mijn lijstje mocht eten als avondeten naast mijn 100 gram broccoli en 100 gram kipfilet. Well, I guess you can say things are getting pretty serious.

Eerste klas Comfort Zone bij het raam

Nu wist ik zelf ook wel dat mijn progressie veel te langzaam ging. Tuurlijk, mijn lichaam is iets strakker en geworden en ik zie iets meer lijnen maar snel ging het niet. Het hoeft natuurlijk niet in een sneltreinvaart maar feit is dat ik over slechts 16 weken shredded op het podium wil staan zonder hüttenkäse benen. Maar ik deed gewoon wat ik moest doen en vertrouwde erop dat het allemaal wel goed zou komen. Ik had mezelf eerlijkgezegd al een eerste klas plekje bij het raam toegekend in de Comfort Zone. Het ging me allemaal opvallend makkelijk af, iets wat ik me toch echt niet kan herinneren van mijn vorige preps. Toen hing ik om de haverklap aan de telefoon met mijn homegirls omdat de labiele huilebalk in mij weer tevoorschijn was gekomen. Maar goed, het speelkwartier is voorbij en het is tijd om de strijd met mezelf aan te gaan. Als dit de weg is naar Shred City; LET’S GOOOOO!

But did I die?

De eerste dag was een lage koolhydraatdag en die begon vrij goed. Het zonnetje scheen en ik had er zin in! Na een half uurtje cardio op nuchtere maag in mijn ondergoed in een bloedhete slaapkamer strompelde ik naar beneden voor mijn ontbijt. Ik sloeg mijn smoothie achterover en enthousiast over mijn nieuwe eetschema maakte ik mijn havermout met sojamelk klaar. De havermout met sojamelk verklaart waarom ik pas tegen een uur of 1 in elkaar stortte in plaats van kort na mijn ‘ontbijt’. Ik had namelijk verkeerd gelezen want ik mocht helemaal geen sojamelk, laat staan havermout. Dat was het ontbijt van een hoge koolhydraatdag! Het correcte ontbijt bestond uit alleen een smoothie. De rest van de dag moest ik doorbrengen zonder rijst, pasta, zoete aardappels of iets dergelijks. Nou, dat heb ik geweten. Als een stonede tiener liep ik ‘s avonds na mijn groepsles terug van het metrostation naar huis in de warmte me afvragend na hoeveel meter ik zou bezwijken. Ik voelde me zo slap als een vaatdoekje. But did I die? No! Toen ik ‘s avonds in mijn bedje lag voelde ik me voldaan en voornamelijk DE SHIT omdat ik had volgehouden. Nu nog de overige 15 weken en 6 dagen…