‘t Is feest tra la la!

IMG_6961

Fit voor het podium: 14 weken uit. Op 6 november doe ik mee aan de Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

In mijn vorige blog had ik het over 16 weken voordat ik als een stuk vlees gekeurd zal worden tijdens de ijzeren maagd manifestatie, beter bekend als Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Daar klopt dus geen zak van. Ik zat er een week naast. Het moest zijn 15 weken uit in plaats van 16. Ben nou eenmaal niet goed met cijfers en tellen kan ik al helemaal niet. Ja, tot 8. Want als aerobicjuffrouw moet je tot 8 kunnen tellen en daarna begin je weer bij 1.

Vreetorgie

De wedstrijd is op zondag 6 november. Als ik netjes elke maandag een blog zou posten zou ik afgelopen maandag nog 14 weken voorbereidingstijd hebben. Aangezien ik altijd erg consequent ben met de dag waarop ik mijn blog online plaats (meestal op maandag maar soms op woensdag of donderdag en vaak op dinsdag), heb ik inmiddels slechts 13,43 weken te gaan. Oeps, nóg minder tijd dan ik dacht om shredded en ripped te worden. Erg beangstigend allemaal. Het lijkt of de weken voorbij vliegen. Het wordt steeds moeilijker om te blijven diëten als de rest van je gezin vreetorgies houdt terwijl jij in de gym je deadlift aan het verhogen bent met 5 kg aan elke kant. Zodat je bij aankomst thuis de papierwikkels van Snickers Icecream en Verkade chocoladerepen mag begroeten. Als je daarna de lege spinazieverpakking weggooit omdat je alvast je smoothie voor morgenochtend hebt gemaakt, zie je een lege pint Ben & Jerry’s in de prullenbak.  Om vervolgens te genieten van je bakje met 20 gram amandelen, 150 gram broccoli en 100 gram kipfilet. FML!

Zombie zonder ziel

Het wordt ook steeds zwaarder om goed te blijven functioneren als je energie standje -15 heeft bereikt. Zo slap als hoe ik me nu voel, ga ik het liefst nooit meer trainen. Toch vind ik elke dag een moment waarop ik een boost krijg en van Zombie Zonder Ziel naar Sportschool Stoot transformeer en met lipgloss en een lekker luchtje op richting gym vertrek. Dat er de laatste tijd een proces aan vooraf gaat waarbij ik De Man 6 keer vraag of ik liever thuis zal blijven en hij mij zegt dat ik moet gaan sporten, doet er niet toe. Op één of andere manier doe ik het toch. Ehh.. even for the record, dat van dat nooit meer trainen meende ik niet. I’m sorry for what I said when I was hungry.

Waar is het feestje?

Hier is het feestje! Het feestje waarbij ik 4 keer per week cardio op nuchtere maag doe ondanks dat ik doodmoe ben, is in volle gang. Je weet wel, dat feestje waarbij ik kreun als ik aan een vers turks brood ruik of de geur opsnuif die uit een blik jodekoeken komt wanneer ik het openmaak. Yup, it’s that kind of party. Ik sjans op het feestje met tientallen donuts, macarons en zakken patat met mayonaise van Pintarest. Het feest waarbij mijn menstruatie kort en krachtig is, mij voorbereidend op de dag wanneer het volledig weg zal blijven omdat mijn vetpercentage heel laag -eigenlijk te laag- is. Het feest waarop ik mezelf dwing om mijn verstand op nul te zetten en alle ongemakken te negeren, met als focus de wedstrijd op 6 november 2016. Op dat feest heb ik die broek aan waar drie maanden geleden mijn phat booty niet in paste. Tijdens dat feest loop ik rond in een croptop omdat mijn buikspieren steeds zichtbaar worden en krijg ik complimenten over mijn shape. Dat ik de morning after weer moet afzien en ongelofelijk sterk in mijn schoenen moet blijven staan om dit vol te houden is oké. Want het is feest tra la la!

Toos Energieloos

IMG_5919

Fit voor het podium: 16 weken uit. Op 6 november doe ik mee aan de Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

Terwijl ik dit schrijf val ik bijna van vermoeidheid uit elkaar. Okee, ik overdrijf een beetje want in werkelijkheid heb ik helaas nog ruim voldoende vet om het hele zootje bij elkaar te houden, maar wat ik zeggen wil is dat ik moe ben.

Bed is Life

Ik ben zo moe dat ik wel een week in mijn bed kan blijven. Natuurlijk moet ik wel omringd zijn met eten, boekjes, laptop, telefoon, opladers, kopjes thee en af en toe mijn kinderen en De Man. Eigenlijk kan ik ook zonder dat ik moe ben een week in mijn bed blijven want Bed Is Life. Ik kan rustig met 27 graden liggen meuren in bed terwijl het ganse Rotterdam zweetplekken in hun shirt krijgt ergens op een terrasje onder het genot van een ijskoude Corona en wat hippe versnaperingen. I couldn’t care less. Geef me een plekje waar ik horizontaal kan gaan en de vrijheid heb om ochtend-, middag- en avonddutjes af te wisselen met social media en voedsel en ik ben een gelukkige vrouw.

Ik word er zo moe van

Het is natuurlijk de bedoeling dat ik elke week schrijf over mijn prep naar de wedstrijd toe. Maar daar heb ik dus helemaal geen zin in. Ik ben moe van dat gelul over shape, eten en trainen (sorry voor mijn taalgebruik maar ik word er zo moe van om elke keer maar op mijn woorden te moeten letten). Ik ben moe van broccoli. Ik ben ook moe van hopen op een wonder waarbij ik in 1 week tijd eruit zie als de chocoladeversie van Wonder Woman waarbij je je vingers aflikt. Inclusief borstomvang graag! Die outfit wil ik er ook bij. Oh en niet te vergeten dat lichtgevende zweepje. En als we dan toch bezig zijn: doe mij ook zo’n weelderige haardos. Kijk, hier word ik nou ook moe van. Dat ik constant naar andere vrouwen kijk en mezelf daarmee vergelijk. Ik ben wie ik ben en niemand anders. Vermoeiend ben ik dus, moge dat duidelijk zijn.

Doornroosje please?

De staat waarin ik momenteel verkeer is onderdeel van het proces wat ik momenteel doorsta en hoort dus wel degelijk bij mijn avonturen in de wedstrijdvoorbereiding. Alleen –gaap- is dit avontuur iets minder wild en iets vermoeiender. De reden van mijn vermoeidheid ligt voor het grootste gedeelte aan mijn eetschema. De lage koolhydraatdagen (vijf per week!) in combinatie met zes keer per week zwaar trainen, kinderen en soms te weinig nachtrust hakt er goed in. Laat het bij ons thuis ook nog eens de periode zijn waarin er intensieve klussen uitgevoerd moeten worden. Denk bijvoorbeeld aan: schuur uitruimen, spullen sjouwen naar buiten, garderobe kamer uitruimen en inrichten als slaapkamer, zolder opruimen en administratie archiveren. Je begrijpt natuurlijk wel dat ik het liefste in de gedaante van Doornroosje was gekropen totdat het bedtijd was. Helaas gaat alles gewoon door, prep of geen prep.

Inspannende anticlimax

Het enige lichtpuntje wat mij staande hield was het uitkijken naar mijn cheatmaaltijd. Jammer genoeg eindigde ook dit in een inspannende anticlimax waar ik al moe van word als ik eraan terugdenk. Allereerst voelde ik al na het nuttigen van mijn eerste portie suikers en E-nummers de energie uit mijn lichaam wegtrekken. Elke beweging kostte mij ontzettend veel moeite, behalve toen ik een stuk door de stad moest lopen om bij Donuts + Bagels twee lang begeerde donuts te kopen.  Daarnaast heb ik niet eens goed kunnen genieten van mijn eten omdat ik te veel rotzooi in een korte periode achter elkaar heb gegeten. Als je slechts één cheatmaaltijd per week hebt, wordt je inhalig! Hierdoor lag ik uiteindelijk met dikke tranen op de bank te creperen van de buikpijn terwijl De Man zich over mij ontfermde. Dit terwijl mijn half opgegeten double cheeseburger op een kaas-uienbolletje met sla, gebakken ui, cheddarcheese , plakjes avocado, sweet honey barbecuesaus en mayonaise afgestyled met naturel aardappelchips als topping zo goed zou smaken…