Wolfje en de berg

FullSizeRender (1)
Voorlopig staak ik de blogreeks ‘Fit voor het podium’ omdat ik nog geen nieuwe wedstrijddatum heb uitgekozen nadat ik erachter kwam dat ik niet mee kan doen aan de Ironman & Ironmaiden. Wél schrijf ik elke week een blog waarin ik opschep over hoe fit ik ben (niet per se podium gerelateerd), dus blijf me volgen!

Er was eens een wolf. Het was een hele mooie, knappe, lieve en vooral gespierde wolf. De wolf wilde dolgraag bovenop een berg staan flexen in een bikini terwijl alle wolven naar haar keken. Ze besloot om de tocht naar het topje van de berg te maken. Toen de wolf de berg opklom viel ze naar beneden. Ze probeerde het nog een keer en viel weer. De wolf slaakte een diepe zucht en vervolgde haar klim skills. Ze had de smaak goed te pakken en was halverwege, het topje van de berg kon ze al zien. Ze was zo opgewonden waardoor ze niet goed oplette en op een steen stapte die los zat. Haar pootje gleed weg waardoor ze van de berg naar beneden viel en hard neer kwam op de grond. De wolf had veel pijn en jammerde en blèrde alles bij elkaar. Ze had helemaal geen zin meer om de berg te beklimmen, want het was zo verdraaid moeilijk. Toch gaf de wolf niet op en begon ze haar tocht nogmaals…

e94f836c32f974167520d269795289c9a2cf6e70590eba799ce3b18940dbbcdb

Lieve reacties

Die wolf dat ben ik. De berg staat voor de bodybuildwedstrijd die ik wil doen en de klimtocht is de weg naar het podium. Ik vond deze metafoor zeer toepasselijk voor de blog van deze week. Daarnaast hou ik van verhalen vertellen, ik vertel mijn kinderen vaak verhaaltjes voordat ze gaan slapen. Misschien had ik het niveau van mijn metafoor wat kunnen aanpassen aan de doelgroep die mijn blog leest. Oh well.  Na mijn vorige blog waarin ik vertelde over mijn afgewezen dispensatie waardoor ik niet kan meedoen aan Ironman & Ironmaiden heb ik veel lieve reacties gehad. Fijn om te weten dat er mensen zijn die met me meeleven, het wordt enorm gewaardeerd. Dat er überhaupt mensen zijn die mijn blogs lezen is ook fijn. Na Het Nieuws was mijn motivatie verdwenen en heb ik zeven dagen niet getraind. Dat is voor mij net zo erg als zeven dagen m’n reet niet wassen. Verschrikkelijk dus.

Hofnar van het squatrek

Mijn motivatie was overal behalve aanwezig. Ik was doodmoe. Niet alleen lichamelijk, maar vooral geestelijk. Moe van al mijn gedachtes met betrekking tot de wedstrijd, maar ook met betrekking tot het non-bodybuildersleven. Want het heeft me wel aan het denken gezet. Gooi ik de handdoek in de ring? Of zet ik door en steek ik heel veel energie en tijd in het verder bewandelen van het pad op die hoge en oh zo onvoorspelbare berg? Met als gevolg dat ik continu op scherp moet staan wat betreft voeding, training en rust maar ook wat betreft werk- en thuissituatie. En nog veel scherper staan als het aankomt op het combineren van dit alles. Dat zou betekenen dat ik nog meer als voorheen de focus erin moet houden. Ik moet knopen doorhakken en prioriteiten stellen en hiernaar handelen. Ik moet mijn grenzen afbakenen en beschermen. Dat vind ik best moeilijk. Ook al ben ik de hofnar van het squatrek, ik heb ook een serieuze kant. Dat mag ook wel als je de 40 bijna nadert.

Finish what you started!

Ik heb mijn doelstellingen bijgeschaafd en ga door waarmee ik bezig was. Voor mijn part ga ik op die berg staan twerken, ik moet en zal dit bodyfitnessklasse avontuur voltooien zodat ik het van mijn bucketlist kan wegstrepen. Verder met trainen, eetschema’s, droger worden en een mooie C-wedstrijd uitzoeken dus! Of dat nog in 2016 gaat gebeuren weet ik niet, ik hou alles open en sluit niets uit. Inmiddels heb ik mezelf hervonden en huppel ik weer als vanouds als een gymunicorn met een dikke laag lipgloss op en een bos ongetemde krullen van kabelmachine naar dumbellrack en weer terug. Ik zou niet anders willen.

Toos Energieloos

IMG_5919

Fit voor het podium: 16 weken uit. Op 6 november doe ik mee aan de Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

Terwijl ik dit schrijf val ik bijna van vermoeidheid uit elkaar. Okee, ik overdrijf een beetje want in werkelijkheid heb ik helaas nog ruim voldoende vet om het hele zootje bij elkaar te houden, maar wat ik zeggen wil is dat ik moe ben.

Bed is Life

Ik ben zo moe dat ik wel een week in mijn bed kan blijven. Natuurlijk moet ik wel omringd zijn met eten, boekjes, laptop, telefoon, opladers, kopjes thee en af en toe mijn kinderen en De Man. Eigenlijk kan ik ook zonder dat ik moe ben een week in mijn bed blijven want Bed Is Life. Ik kan rustig met 27 graden liggen meuren in bed terwijl het ganse Rotterdam zweetplekken in hun shirt krijgt ergens op een terrasje onder het genot van een ijskoude Corona en wat hippe versnaperingen. I couldn’t care less. Geef me een plekje waar ik horizontaal kan gaan en de vrijheid heb om ochtend-, middag- en avonddutjes af te wisselen met social media en voedsel en ik ben een gelukkige vrouw.

Ik word er zo moe van

Het is natuurlijk de bedoeling dat ik elke week schrijf over mijn prep naar de wedstrijd toe. Maar daar heb ik dus helemaal geen zin in. Ik ben moe van dat gelul over shape, eten en trainen (sorry voor mijn taalgebruik maar ik word er zo moe van om elke keer maar op mijn woorden te moeten letten). Ik ben moe van broccoli. Ik ben ook moe van hopen op een wonder waarbij ik in 1 week tijd eruit zie als de chocoladeversie van Wonder Woman waarbij je je vingers aflikt. Inclusief borstomvang graag! Die outfit wil ik er ook bij. Oh en niet te vergeten dat lichtgevende zweepje. En als we dan toch bezig zijn: doe mij ook zo’n weelderige haardos. Kijk, hier word ik nou ook moe van. Dat ik constant naar andere vrouwen kijk en mezelf daarmee vergelijk. Ik ben wie ik ben en niemand anders. Vermoeiend ben ik dus, moge dat duidelijk zijn.

Doornroosje please?

De staat waarin ik momenteel verkeer is onderdeel van het proces wat ik momenteel doorsta en hoort dus wel degelijk bij mijn avonturen in de wedstrijdvoorbereiding. Alleen –gaap- is dit avontuur iets minder wild en iets vermoeiender. De reden van mijn vermoeidheid ligt voor het grootste gedeelte aan mijn eetschema. De lage koolhydraatdagen (vijf per week!) in combinatie met zes keer per week zwaar trainen, kinderen en soms te weinig nachtrust hakt er goed in. Laat het bij ons thuis ook nog eens de periode zijn waarin er intensieve klussen uitgevoerd moeten worden. Denk bijvoorbeeld aan: schuur uitruimen, spullen sjouwen naar buiten, garderobe kamer uitruimen en inrichten als slaapkamer, zolder opruimen en administratie archiveren. Je begrijpt natuurlijk wel dat ik het liefste in de gedaante van Doornroosje was gekropen totdat het bedtijd was. Helaas gaat alles gewoon door, prep of geen prep.

Inspannende anticlimax

Het enige lichtpuntje wat mij staande hield was het uitkijken naar mijn cheatmaaltijd. Jammer genoeg eindigde ook dit in een inspannende anticlimax waar ik al moe van word als ik eraan terugdenk. Allereerst voelde ik al na het nuttigen van mijn eerste portie suikers en E-nummers de energie uit mijn lichaam wegtrekken. Elke beweging kostte mij ontzettend veel moeite, behalve toen ik een stuk door de stad moest lopen om bij Donuts + Bagels twee lang begeerde donuts te kopen.  Daarnaast heb ik niet eens goed kunnen genieten van mijn eten omdat ik te veel rotzooi in een korte periode achter elkaar heb gegeten. Als je slechts één cheatmaaltijd per week hebt, wordt je inhalig! Hierdoor lag ik uiteindelijk met dikke tranen op de bank te creperen van de buikpijn terwijl De Man zich over mij ontfermde. Dit terwijl mijn half opgegeten double cheeseburger op een kaas-uienbolletje met sla, gebakken ui, cheddarcheese , plakjes avocado, sweet honey barbecuesaus en mayonaise afgestyled met naturel aardappelchips als topping zo goed zou smaken…

Me versus de snert

IMG_1562

Fit voor het podium: 20 weeks out. Op 6 november doe ik mee aan de ironman & ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

De week is voorbij gevlogen. Hongerige momenten had ik net als vorige week nog steeds. Dat zal voorlopig ook niet weggaan, sterker nog het zal vaker voorkomen en erger worden. Daar heb ik voor nu gelukkig een remedie op gevonden. Zorg dat je week zo vol is gepland zodat je niet eens tijd hebt om over dat hongerige gevoel te kunnen nadenken. Meng dat met wat spanningen met je partner en een flinke scheut vermoeidheid (die zit trouwens standaard in mijn cocktailglas hoor), goed roeren en voilà: je hebt er weer een prepweek op zitten.

Merguez worstje

Het gaat mij allemaal veel te langzaam. Ik zie hele kleine verschillen rondom mijn taille, benen, billen en armen. Als het in dit tempo doorgaat ben ik in 2086 denk ik wel klaar voor de Ironman en Ironmaiden. Eigenlijk slaat het nergens op dat ik het te langzaam vind gaan want ik ben mijn prep in het ongewisse begonnen. Ongewisse ja. Dat vind ik een mooi woord. Toen ik drie weken geleden begon, wist ik niet precies wat mijn gewicht en vetpercentage waren. Ik ben gestopt met wegen en meten toen ik met gemak voor merguez worstje kon doorgaan wanneer ik mijn skinny jeans droeg. Er was niets ‘skinnies’ meer aan die jeans.

Daar doe ik het niet voor

Mijn laatste meting stamt af uit februari. Februari 2016, dat dan weer wel. Ik had zoiets van: ik gebruik die waarden gewoon, niet moeilijk doen en beginnen. Wegen en meten komt later wel. Professioneel hè? Maar 3 weken en een weging op mijn Tanita weegschaal later zou ik 0,5 kilogram zijn afgevallen op basis van die waarden uit februari. Okee. Maar liefst een hele halve kilo! Daar doe ik doe ik het natuurlijk niet voor. Ik wil meer, veel meer en ik wil het NU! Helaas laat mijn lichaam zich niet commanderen en bepaalt het zelf wel wanneer het iets wil. Om het geheel toch een béétje te monitoren heb ik afgesproken met mijn coach dat ik elke zaterdagochtend progressiefoto’s stuur en mezelf weeg.

Mindfuck

Op sommige dagen voel ik me heel slank en ga ik in crop top trainen. Op andere dagen vind ik mezelf moddervet en trek ik het liefst een grand foulard aan. Dan slaat de beruchte mindfuck toe. Ga ik het halen? Waar ben ik in godsnaam aan begonnen? Wie hou ik voor de gek, dit gaat me nooit lukken. Net als dat ik vorige week schreef dat ik commentaar van anderen om heb gezet naar iets positiefs en gebruik als brandstof om te preppen, doe ik dit nu ook maar dan met mijn eigen hersenspinsels. Ik block de gedachtes die voortkomen uit onzekerheid, zet mijn verstand op nul en eet weer een kippetje. Of een visje. Of een eitje. Of een walnoot. Of ik ga naar de sportschool.

Maar ik blijf gefocused, ik heb vertrouwen in mijn coach en in het proces. Het lichtelijk dwangmatig gedrag wat ik herken van mijn vorige preps is inmiddels ook in volle gang. Dat bestaat uit het bestuderen van dames wiens fysiek ik mooi vind. Onbekenden, bekenden, medecompetitors, noem maar op. De foto’s worden aandachtig bestudeerd door mij. Leve instagram!

 

Snert in de zomer

Zoals ik al aangaf ging de week dus vrij snel en zonder bijzonderheden, alleen op donderdagavond kreeg ik het ineens moeilijk. Misschien kwam dat doordat De Man zijn beroemde snert had bereid waarnaar het hele huis rook. Compleet met runderrookworst, kalfsstaart en zout vlees. Ja, Surinamers be like: we eten het hele jaar door snert, ook in de zogenaamde Nederlandse zomer. Het huilen stond me nader dan het lachen toen ik beduusd in de pan roerde omdat ik een oogje in het zeil moest houden tijdens het urenlange bereidingsproces. Ik sprak mezelf streng toe: “Kom op zeikstraal! Niet gaan janken! Pak een plastic bakje, doe er soep in en vries het in zodat je zaterdag bij je cheatmeal ervan kan slurpen.” De gedachte dat ik alsnog die heerlijke soep kon proeven op een gepland moment in plaats van tijdens een impulsieve emotionele hunkering naar comfort food deed me goed. 1-0 voor mij, de snert heeft verloren!

Ik ga niet janken!

FullSizeRender
Fit Voor Het Podium: 21 weeks out. Op 6 november 2016 doe ik mee aan de Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor het Podium’.

Okee, ik heb er nu 2 weken opzitten. De eerste week was peanuts. Alles is nog nieuw, leuk en spannend. Maar in de tweede week word ik al op de proef gesteld, ik krijg vaak trek vlak nadat ik heb gegeten. Aangezien ik elke 3 uur een maaltijd wegwerk, moet ik dus best lang wachten voor ik weer mag eten. Met een rommelende maag. Nog steeds goed te doen hoor, maar op een of andere manier is het leven leuker zonder trek.

Warming up

Ik probeer met alles wat er gebeurt zo luchtig mogelijk om te gaan, omdat ik weet dat dit helemaal niks is vergeleken met wat er nog komen gaat. En wat zijn nou 2 weken? This is just the warming up! Daarom word ik best bang als ik nu al een ‘ik-heb-zin-om-te-janken-want-ik-ben-zo-zielig’ drang voel opkomen. Dat heb ik afgelopen week namelijk al een paar keer gehad. Misschien heeft het er ook mee te maken dat ik ongesteld was en de grootste huilebalk ever ben?

KFC

De ergste ‘ik-heb-zin-om-te-janken-want-ik-ben-zo-zielig’ drang was toen De Man mij vroeg om een Share Box van KFC voor hem mee te nemen. Hij was al in standje relax en ik ging toch nog naar buiten. Ja, ik ging inderdaad nog naar buiten, namelijk naar de sportschool om keihard te trainen zodat ik over vijf maanden een bomb ass shape kan neerzetten! Maar ik ben de rotste niet, dus ik heb die gefrituurde kippetjes voor hem gehaald. Ik heb eraan geroken, heb ze netjes afgeleverd en ben daarna gaan trainen. En trots dat ik was op mezelf toen ik klaar was met trainen!

SM slaafje

Ik heb er zelf voor gekozen om een fitnesswedstrijd te doen. Daar hoeft niemand voor op te draaien door mij te ontzien met eten. Eet en drink gerust allemaal dingen voor mijn neus die ik niet mag maar wel lust. Smak erbij en praat erover. Dan sta ik erbij en kijk ernaar. En ruik eraan. Geen medelijden, daar word je hard van. Misschien was ik in mijn vorige leven een sm slaafje want ik als ik heel eerlijk ben vind ik het ergens diep van binnen een lekker gevoel om zo af te zien. DON’T JUDGE ME!

Ongestelde huilebalk

Aangezien ik tegen de hele wereld praat over mijn deelname aan een fitnesswedstrijd krijg ik daar natuurlijk ook reacties op. De meeste mensen reageren hartstikke enthousiast. Andere mensen bekijken mij van boven naar beneden en reageren met opmerkingen zoals: “Je zult er wel hard aan moeten trekken”, “Jij moet echt diep gaan” of “Wordt echt afzien”. Gegeven commentaar is hoogstwaarschijnlijk niet eens negatief bedoeld, maar op een of andere manier komen dat soort opmerkingen niet lekker aan bij mij. Dat heb je nou eenmaal bij huilebalken die ongesteld zijn.

Ik ben mij bewust van de punten waaraan ik moet werken. Ik heb geen typical off season shape want mijn vetpercentage is veel te hoog. Mijn benen zijn te groot en mijn schouders veel te klein. Maar ik geloof in mij. De opmerkingen heb ik ‘gebruikt’ om energie en inspiratie uit te halen als ik geen zin had om te trainen of als ik trek had. Ik zal er namelijk ook hard aan trekken, diep gaan en afzien, maar wel met succes. Daarom gaat deze huilebalk straks met een glimlach naar bed.

I love Bodybuilding

FullSizeRender

Ik vergeet nooit hoe ik na het zien van mijn eerste fitnesswedstrijd verbouwereerd naar buiten liep. Knipperend met mijn ogen tegen het felle daglicht hapte ik naar zuurstof en zag ik de ene na de andere spiergroep in flex voorbij komen op mijn netvlies. Ik moest mezelf zien te neutraliseren…

Want je zal er maar van houden. Van bijna obsessief bezig zijn met voeding, zware trainingen voorzien van hard gekreun en daarna het gevoel dat bus 38 over je heen is gereden. De een houdt van salsa en taarten bakken, een ander van partnerruil en Justin Bieber. En ik? Ik hou van bodybuilding! Dat wil trouwens niet zeggen dat ik geen Belieber ben hoor, ik vind Bodybuilding gewoon leuker.

Het begon allemaal in 2006. De sportschool waar ik destijds werkte, Woman’s World, organiseerde een amateur fitnesswedstrijd waaraan ik meedeed. Desiree Dumpel was onze coach, geen onbekende uit de bodybuildingwereld (google maar). Zij maakte voor alle deelnemers een trainings- en een voedingsschema en zorgde ervoor dat we van bikini’s en poseerlessen werden voorzien. Het was in deze periode dat ik kennis maakte met een vreemde doch enerverende sensatie die door mijn lijf gierde. Het smaakte naar meer.

Maar zoals circa 71% van de dingen in mijn leven, liep het anders. Ik werd zwanger, verzwolg in mijn moederrol en in mijn werk en besteedde verder geen aandacht meer aan de bodybuilding. Totdat ik de King Size champignon die boven mijn broek uitstak zat was. Ik wilde afvallen en terug naar het lichaam voordat ik een kind had geworpen. Als stok achter de deur besloot ik om mee te doen aan een professionele fitnesswedstrijd en ik schakelde mijn good old coach weer in.

Afvallen is me gelukt. En meedoen aan een fitnesswedstrijd is me uiteindelijk ook gelukt. En ik kan met trots zeggen: NAILED IT! Er staat namelijk een big ass beker bij mij thuis omdat ik de eerste plaats heb behaald in de bikiniklasse 35+ van de Flexcup 2014 (nu bekend als SAP Cup). Inmiddels heb ik 3 keer op het podium gestaan, ben ik naar aardig wat wedstrijden geweest en wil ik dit jaar het podium weer op in de Bodyfitness klasse (groter en breder dan de bikinidames).

De meeste mensen knikken beleefd en luisteren aandachtig als ik vertel over bodybuilding, maar ik krijg soms het idee dat ze me niet begrijpen. Of ze begrijpen me juist heel goed, maar denken liever aan de geraspte kaas die nog gekocht moet worden voor de spaghetti Bolognese vanavond.

Dat sommige mensen mij niet begrijpen, maakt mij niets uit. Als ik het maar begrijp. En ik begrijp die kriebels in mijn buik wanneer ik nieuwe lijnen ontdek op mijn benen. Ik begrijp de opkomende tranen die ik moet tegenhouden wanneer mijn geplande training op het spel komt te staan omdat er iets tussen komt (ja, ik ben een huilebalk, laat me). Of als ik om 06.45 uur koolvis sta te bakken met een origami kop omdat ik gisteren niet heb geprept. Ik begrijp het maar al te goed want I love bodybuilding and bodybuilding loves me.

Wat vrouwen zeggen over De Hartslag…

Shay, DJ en tv-presentatrice

HK Lifestyle staat garant voor expertise. Mijn lifestyle heb ik door de juiste push binnen no time kunnen verbeteren. Bij De Hartslag word ik elke training weer uit mijn comfortzone gehaald en in mijn kracht gezet.

 

 

Felicia, zelfstandig ondernemer

Dankzij het HK Lifestyle programma heb ik meer energie gekregen wat ik overdag op de werkvloer goed kan gebruiken! Wat een verschil met voorheen, ik geef deze lifestyle nooit meer op.zakenvrouw

 

 

Sylvie, alleenstaande moeder van 2 met een toppositie

Ik heb in een half jaar tijd meer bereikt dan ik ooit voor mogelijk had gehouden door het HK Lifestyle programma. Ik ben ruim 10 kilo afgevallen, zit lekker in mijn vel en heb een heldere geest waardoor ik kon stoppen met roken.