Wat eten we vandaag?

IMG_3043

“Mama, wat eten we vandaag?” Of: “Sammy, wat eten we vandaag?” De laatste vraag wordt door mijn 2 bonuskinderen gesteld die mij Sammy noemen. Maar of er nou mama of Sammy in de vraagstelling verwerkt zit; het is allebei even erg. Terwijl het toch echt een doodnormale vraag is: “Wat eten we vandaag?” Waarschijnlijk wordt het in elk naar behoren functionerend huishouden wel een paar keer per week gevraagd. En waarschijnlijk geeft de naar behoren functionerende persoon in kwestie liefdevol antwoord op die vraag. Dag in dag uit.

Bloedhekel

Maar waarom heb ik dan zo’n ongelofelijke bloedhekel aan die vraag? Functioneer ik wel naar behoren? Functioneer ik eigenlijk überhaupt wel? Als mij die vraag wordt gesteld wil ik namelijk het liefste uitroepen dat we helemaal NIKS gaan eten omdat ik geen zin heb om te koken! Dat ze zelf buiten eten moeten zoeken want ik ga de hele avond op de bank Netflixen met een zak chips en een doos Celebrations om te vieren dat ik niet ga koken. Maar dat doe ik natuurlijk niet. Ik antwoord gedwee wat er die avond geserveerd zal worden en begeef mij daarna schoorvoetend richting aanrecht. Of richting winkel. Om boodschappen te doen. In een goede week heb ik allang boodschappen gedaan en staat er voor vier of meer dagen avondeten in bakjes in de vriezer. In de ochtend haal ik er een bakje uit zodat het ontdooid is tegen etenstijd en dan hoef ik vaak alleen nog rijst of iets anders kleins te prepareren voordat er gegeten kan worden.

Wifey

In een minder goede week is het van dag tot dag overleven. In de ochtend scan en inventariseer ik  de koelkast, vriezer en voorraadkast op aanwezige levensmiddelen. Vervolgens maak ik een razendsnelle berekening in mijn hoofd waar en wanneer ik wat moet kopen en hoe lang dat gaat duren.Tussen 17.00 en 18.00 uur is de tijd dat ik het eten kook. Of opwarm. Of in elkaar flans. En laat ik mezelf nu geen tekort doen en de indruk wekken dat ik een lousy wifey ben die er niet voor zorgt dat er een goede maaltijd op tafel staat hoor. Ik ben namelijk een verdomd goede wifey. Alleen heb ik soms geen zin. En voel ik meestal alleen maar haat voor die telkens terugkerende vraag. Ik kan uiteraard een menukaart met tekst en afbeeldingen in A0 formaat ophangen in de keuken zodat zelfs de kleinste van ons nageslacht die nog niet kan lezen, kan zien wat we op welke dag gaan eten. Maar mag er tenminste nog IETS aan de verbeelding over gelaten worden in dit socio-economisch systeem waarin delen en collectief consumeren centraal staat?!

Wat gaan we eigenlijk eten morgen?

Daarnaast loop ik met zo’n open en heldere communicatie wat betreft het weekmenu natuurlijk ook weer het risico verantwoording te moeten afleggen als we vandaag b.v. bruine bonen eten in plaats van nasi met saté. Heb ik helemaal geen zin in. Sowieso krijg ik geheid commentaar van De Man als ik pontificaal een weekmenu ophang want hij heeft de woonkamer en keuken het liefst ingericht zoals een hotellobby. Strak en minimalistisch. Ik heb er dus helemaal geen behoefte aan om transparant te zijn over wat ik op tafel zet. Maar ik woon natuurlijk niet alleen en aangezien ik het merendeel van de consumpties in huis verzorg, is het dus logisch dat mij deze vraag dagelijks wordt gesteld. Ik ben trouwens niet de enige in huis die zelf-georiënteerd is hoor. Laatst hoorde ik namelijk de ge-upgrade narcistische versie van de gewraakte vraag. Die vraag was nota bene afkomstig van mijn zelf gebaarde kind! Het Kind vroeg: “Mama, wat ga ik eten?” Excuse me?! Vroeg hij nou net aan mij wat hij zou eten in plaats van wat we gaan eten? Alsof hij de enige is in dit huishouden die voorzien moet worden van voeding! In plaats van eten als een sociale aangelegenheid te beschouwen en de avondmaaltijd empathisch te vertalen naar een ieder in dit gezin, sloot hij zijn huisgenoten uit. Zucht. Oké, genoeg geklaagd. Nu maar eens bedenken wat we morgen gaan eten…

 

 

 

Curvylicious (Botoes en asser deel 3)

IMG_0037

De fascinatie voor brede heupen, grote benen en een bolle kont is bij de Surinamers niet iets nieuws. Integendeel zelfs. Voor zover ik weet worden voluptueuze botoes en asser al eeuwenlang geprezen en bejubeld. Vooral de mannen doen dit met veel bombarie. Dit fenomeen beslaat zo goed als alle geografische coördinaten van Zuid Amerika tot aan Afrika.

Bilgerelateerde activiteiten

Wat wél nieuw is, is dat ‘de westerlingen’ ook niet vies zijn van een flinke portie quads en glutes. Deze ontwikkeling zorgt ervoor dat bilgerelateerde activiteiten zoals bijvoorbeeld twerken prima lijkt te passen in de dagelijkse gang van zaken van de hedendaagse Europese maatschappij. Evenals broeken die je bilpartij liften en workouts voor grotere billen in plaats van workouts voor conventionele booties. Om maar niet te spreken over dames die naar de plastische chirurg rennen om vervolgens met een fat ass de kliniek te verlaten. Lopend dan want rennen gaat moeilijk vlak na zo’n ingreep… Okay, gaat best ver allemaal voor een big booty trend die misschien over een paar jaar verdwijnt. Wat is er gebeurd met de jonge slanke blanke vrouw met lange benen waarop Arische tienerjongens zichzelf bevredigen? Ze is Curvylicious geworden!

Beauty is in the eye of the beholder

Curvylicious is dus hét nieuwe schoonheidsideaal in Europa. Als we ons nader verdiepen in het schoonheidsideaal, zien we dat dit al bestaat sinds de oerknal (of sinds Adam en Eva, het is maar net hoe je het bekijkt). Het begrip ‘schoonheidsideaal’ betekent ‘toppunt van menselijke schoonheid’ en is ontstaan doordat in de prehistorie kinderen knutselen de belangrijkste taak van de vrouw was. Later werd het schoonheidsideaal beïnvloed door cultuur, status en aanzien. Nog later werden plaats, tijd en globalisering ook een factor van invloed. Het is dus onmogelijk dat er ooit één perfecte schoonheid voor iedereen zal zijn. Per slot van rekening kan de definitie van een lekker wijf volgens Floris-Jan een acute slappe veroorzaken voor Marciano.

Curvylicious

Daarom ben ik ervoor om jouw eigen schoonheid als ideaalbeeld voor jezelf te stellen. Soms best moeilijk natuurlijk want schoonheidsidealen worden verspreid en in stand gehouden door media en reclame. En botoes en asser of niet, we worden allemaal dagelijks blootgesteld aan media en reclame. Dit lijkt me trouwens een perfect moment om te vertellen over mijn boek wat eind dit jaar uitkomt: Curvylicious. Het boek gaat over effectief trainen, lekkere en gezonde gerechten koken en het creëren van een sterke mindset. Ik vertel je hoe je in je eigen kracht komt én blijft. Zodat je je mooi voelt, kunt presteren en de uitdagingen in je leven aan kan. Met een Surinaamse saus. En een Zuid-Amerikaans tintje. Helemaal volgens mijn eigen methode. De methode van een Surinaamse curvy krachtvrouw, want dat is wat ik ben. Het boek is overigens voor vrouwen mét rondingen, voor vrouwen zónder rondingen én voor ronde vrouwen.

Behind The Curves

Curvylicious maak ik niet alleen, dat doe ik samen met Huggy Thomas van Alakondre Magazine. Hij zorgt voor de redactie, de foto’s en het design van het boek, en ik zorg voor de content en de chickies. Goeie deal toch? Ik ben zo blij met dit project omdat dit voor mij een kans is om mijn visie over een gezonde lifestyle vast te leggen en op een hele speciale manier te openbaren. Daarnaast word ik net zo enthousiast als een jonge pup die naar buiten mag wanneer ik iets kan bijdragen aan het welzijn van mijn zusters. Klinkt alsof ik een beetje zielig ben maar dat is zeer zeker niet het geval, het is namelijk mijn passie. You gotta read between the curves!

Wil je alvast een voorproefje zien van Curvylicious? Check dan hier een gedeelte van de reportage die in Alakondre Magazine staat. Voor het volledige artikel kun je het magazine online bestellen of bij de kiosk terecht.

Bron: Wikipedia

Lees ook: Botoes en asser deel 1

Lees ook: Wie is toch die man die elke dag het vlees knijpt? (Botoes en asser deel 2)