Toos Energieloos

IMG_5919

Fit voor het podium: 16 weken uit. Op 6 november doe ik mee aan de Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

Terwijl ik dit schrijf val ik bijna van vermoeidheid uit elkaar. Okee, ik overdrijf een beetje want in werkelijkheid heb ik helaas nog ruim voldoende vet om het hele zootje bij elkaar te houden, maar wat ik zeggen wil is dat ik moe ben.

Bed is Life

Ik ben zo moe dat ik wel een week in mijn bed kan blijven. Natuurlijk moet ik wel omringd zijn met eten, boekjes, laptop, telefoon, opladers, kopjes thee en af en toe mijn kinderen en De Man. Eigenlijk kan ik ook zonder dat ik moe ben een week in mijn bed blijven want Bed Is Life. Ik kan rustig met 27 graden liggen meuren in bed terwijl het ganse Rotterdam zweetplekken in hun shirt krijgt ergens op een terrasje onder het genot van een ijskoude Corona en wat hippe versnaperingen. I couldn’t care less. Geef me een plekje waar ik horizontaal kan gaan en de vrijheid heb om ochtend-, middag- en avonddutjes af te wisselen met social media en voedsel en ik ben een gelukkige vrouw.

Ik word er zo moe van

Het is natuurlijk de bedoeling dat ik elke week schrijf over mijn prep naar de wedstrijd toe. Maar daar heb ik dus helemaal geen zin in. Ik ben moe van dat gelul over shape, eten en trainen (sorry voor mijn taalgebruik maar ik word er zo moe van om elke keer maar op mijn woorden te moeten letten). Ik ben moe van broccoli. Ik ben ook moe van hopen op een wonder waarbij ik in 1 week tijd eruit zie als de chocoladeversie van Wonder Woman waarbij je je vingers aflikt. Inclusief borstomvang graag! Die outfit wil ik er ook bij. Oh en niet te vergeten dat lichtgevende zweepje. En als we dan toch bezig zijn: doe mij ook zo’n weelderige haardos. Kijk, hier word ik nou ook moe van. Dat ik constant naar andere vrouwen kijk en mezelf daarmee vergelijk. Ik ben wie ik ben en niemand anders. Vermoeiend ben ik dus, moge dat duidelijk zijn.

Doornroosje please?

De staat waarin ik momenteel verkeer is onderdeel van het proces wat ik momenteel doorsta en hoort dus wel degelijk bij mijn avonturen in de wedstrijdvoorbereiding. Alleen –gaap- is dit avontuur iets minder wild en iets vermoeiender. De reden van mijn vermoeidheid ligt voor het grootste gedeelte aan mijn eetschema. De lage koolhydraatdagen (vijf per week!) in combinatie met zes keer per week zwaar trainen, kinderen en soms te weinig nachtrust hakt er goed in. Laat het bij ons thuis ook nog eens de periode zijn waarin er intensieve klussen uitgevoerd moeten worden. Denk bijvoorbeeld aan: schuur uitruimen, spullen sjouwen naar buiten, garderobe kamer uitruimen en inrichten als slaapkamer, zolder opruimen en administratie archiveren. Je begrijpt natuurlijk wel dat ik het liefste in de gedaante van Doornroosje was gekropen totdat het bedtijd was. Helaas gaat alles gewoon door, prep of geen prep.

Inspannende anticlimax

Het enige lichtpuntje wat mij staande hield was het uitkijken naar mijn cheatmaaltijd. Jammer genoeg eindigde ook dit in een inspannende anticlimax waar ik al moe van word als ik eraan terugdenk. Allereerst voelde ik al na het nuttigen van mijn eerste portie suikers en E-nummers de energie uit mijn lichaam wegtrekken. Elke beweging kostte mij ontzettend veel moeite, behalve toen ik een stuk door de stad moest lopen om bij Donuts + Bagels twee lang begeerde donuts te kopen.  Daarnaast heb ik niet eens goed kunnen genieten van mijn eten omdat ik te veel rotzooi in een korte periode achter elkaar heb gegeten. Als je slechts één cheatmaaltijd per week hebt, wordt je inhalig! Hierdoor lag ik uiteindelijk met dikke tranen op de bank te creperen van de buikpijn terwijl De Man zich over mij ontfermde. Dit terwijl mijn half opgegeten double cheeseburger op een kaas-uienbolletje met sla, gebakken ui, cheddarcheese , plakjes avocado, sweet honey barbecuesaus en mayonaise afgestyled met naturel aardappelchips als topping zo goed zou smaken…

Inner Pig en het vijf gangen menu

IMG_4893
Fit voor het podium: minder dan 17 weken uit. Op 6 november doe ik mee aan de Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

Ik ben er weer hoor! Joehoe iedereen. Hebben jullie mij gemist? Wat zeg je? Oh het is je niet eens opgevallen dat ik bijna drie weken geen blog heb geschreven? Hmmm. Okee. Nou, dan is het dus ook geen ramp dat ik even prioriteit heb gegeven aan andere dingen zoals het afronden van school van de kinderen, (ander) werk, eten bereiden en in bakjes stoppen, trainen en nog meer van dat gedoe. Ik kan met mijn bedrijf De Hartslag mijn eigen tijd indelen. Dat is het voordeel maar ook vaak een nadeel als je ‘voor jezelf’ werkt. Je bent eigen baas en bepaalt zelf de regels. De deadline van een blog die je wekelijks zou schrijven kun je dus ook heel makkelijk verschuiven. Zo makkelijk dat je bijna drie weken later een blog post.

Al foodpreppend ten onder 

Ik heb jullie dus al een tijdje niet op de hoogte gebracht van mijn vorderingen. De laatste keer dat ik een blog schreef voor Fit Op Het Podium, gebeurde er niet echt veel. Afgezien van het feit dat mijn lichaam moest wennen aan het eetschema bespeurde ik geen significante veranderingen of gewichtsafname op de weegschaal. Uit zelfbescherming om niet teleurgesteld te worden had ik me er al op voorbereid. Voor als mijn bizarre plan om voor mijn 40e nog een keer op het podium te staan in een bikini zou mislukken en voor als ik nooit meer progressie zou maken met mijn shape. Ik zou dan al foodpreppend ten onder gaan want dan had ik in ieder geval mijn uiterste best gedaan. De afgelopen weken heb ik me daarom strikt aan het voedingsschema gehouden zodat het daar in ieder geval niet aan zou kunnen liggen.

Get my freak on

Diëtend als een stoïcijns gehersenspoelde spierbonk ging ik afgelopen zaterdag nietsvermoedend op de weegschaal staan en zag ik dat ik 1 kilo minder woog. Nu weet ik natuurlijk niet hoe het gesteld staat met de spiermassa en het vetpercentage maar ik vond dit gegeven toch wel een dansje waard. Dus heb ik barely dressed in de keuken mijn heel klein beetje kleinere billen geschud terwijl ik in de spiegeldeur van de oven de reflectie van mijn nieuwe, slankere lichaam aanschouwde (laat me alsjeblieft my freak on krijgen bij ene die kilo minder ok?). Vanochtend heb ik me stiekem ook al gewogen geheel tegen het advies in van de coach die me heeft gesommeerd alleen te wegen op zaterdag. Met of zonder de zegen van mijn coach woog ik warempel weer een kilo minder! Ik kan niet anders zeggen dan dat het prepleven mij toelacht. Ik heb geen moeite met het eetschema, mijn trainingen gaan goed en ik zie heel voorzichtig diepere lijntjes verschijnen bij mijn buik. Die lijntjes zijn alleen zichtbaar in de ochtend op nuchtere maag, maar dat mag de pret niet drukken.

Heinz Tomato Ketchup

De coach had gezegd dat ik honger zou krijgen. Ja, ik heb weleens honger, maar het is niet zo dat het gevoel ondraaglijk is. Komt dat doordat ik zo gemotiveerd ben of doordat het allemaal wel meevalt? Of moet ik gewoon nu mijn snuit houden omdat the worse is yet to come? Ik heb deze prep in ieder geval nog nooit gegrepen naar de pindakaaspot of de drang gehad ernaar te willen grijpen. Afgezien van wat beginnersfouten wordt het eetschema keurig gevolgd. Zo heb ik de eerste twee weken sojamelk waar suiker in zat bij mijn havermout gebruikt in plaats van ongezoete sojamelk. Maar dat was niet met voorbedachten rade, ik had het niet gezien. De ergste zonde die ik met voorbedachte rade heb gepleegd is dat ik deze week twee keer tomatenketchup bij mijn rijst en kip heb gegeten. S T I L T E. Nou, zo braaf ben ik nog nooit geweest in mijn leven. Maar goed, ik kreeg ineens de hots voor tomatenketchup. Heinz Tomato Ketchup. Weet bij god niet hoe dat komt want normaalgesproken boeit het me niet van welk merk de ketchup is en voeg ik alleen peper en zout toe aan mijn eten. Tijdens een prep dan hè. Maar goed, ik heb er gewoon aan toe gegeven en versierde de hoek van mijn bord (wij hebben thuis vierkante borden) met een kloddertje Heinz Tomato Ketchup. Nu ik erover nadenk; de mannen bij mij in huis eten overal saus bij. Erop, ernaast, eronder en ertussen. Onze bovenste koelkastplank staat vol met alleen maar sauzen. Nee, ik overdrijf niet. Dus eigenlijk is het niet zo vreemd dat ook ik behoefte heb aan een bescheiden kwak saus. Want waar je mee omgaat word je mee besmeurd.

My Inner Pig

Cravings van een hogere gradatie heb ik nog niet gehad. En als ik ze al had, heb ik ze geprojecteerd naar mijn cheatdag door datgene aan te schaffen in viervoud en dan alle varianten en smaken ervan. Ik heb me er volledig in berust en doe zonder gezeik wat ik moet doen om mijn doel te bereiken. Met die instelling is het elke week binnen de kortste keren alweer donderdag en kan ik aftellen naar de zaterdag, de dag waarop ik mag cheaten. Wat betreft het cheaten op zaterdag….. mijn cheatmeal neemt soms echt ziekelijke vormen aan en eerlijk gezegd kan me dat geen ene prep reet schelen. Als ik de hele week zo schoon eet als Cilit Bang, Ajax en Mr. Muscle bij elkaar heb ik het recht om mijn Inner Pig los te laten tijdens mijn cheatmeal.

Mijn cheatmeal bestaat meestal uit 5 gangen, soms 6. Het begint met dessert nummer 1, daarna tussendoortjes, nog meer tussendoortjes, avondeten, dessert nummer 2 en soms tot slot nog een tussendoortje. Geen grap. De cheatmaaltijd neemt doorgaans zo’n 4 tot 5 uur in beslag en eindigt meestal met een misselijk gevoel in de sportschool omdat ik ook nog even buikspieren wilde trainen naast rug en borst.

De basisprincipes van een goede cheat

Ik hou van diversiteit in mijn leven en dus ook in mijn cheats. Een goede cheat bestaat voor mij zowel uit hartige als zoete elementen. Wat er in ieder geval standaard bij een cheatmeal in moet zitten is patat. Dat kunnen kreukelfrites zijn, dikke oma’s frites of Belgische frites. Het moeten in ieder geval altijd ovenfrites zijn. Deze zijn makkelijk te bereiden en geven de minste rommel. Bijkomend pluspunt is dat er geen olie aan te pas komt en dat scheelt weer in calorieën. Van uitermate belang natuurlijk tijdens een cheatmeal waar je spontaan diabetes van krijgt. Wat betreft de zoete elementen moet ik kunnen kiezen uit een scala van chocolade en chocola gerelateerde etenswaren, snoep, ijs, koek, cake en overige deegwaren. Kúnnen kiezen hè, want meestal blijft 2/3 van hetgeen ik heb ingeslagen aan E-nummers, suikers en verzadigde vetten over omdat mijn ogen altijd groter zijn dan mijn maag en eten de kinderen en De Man dat op.

Balans

Saillant detail is dat de cheatmeals in het niet vallen bij mijn fantasieën erover. Ik krijg de ene na de andere natte droom over allerlei soorten eten maar wanneer ik het daadwerkelijk eet, komt het in de verste verte niet in de buurt bij het ideaalbeeld wat ik in mijn hoofd heb gecreëerd. Beetje jammer, maar het weerhoudt me er niet van om vraatzuchtig te zijn als de zaterdagmiddag aanbreekt. Klaarblijkelijk ben ik dus toch niet zo braaf als ik dacht want vraatzucht is een van de zeven hoofdzondes. Het fijne aan zo’n buitensporig bourgondisch tafereel is dat ik me daarna weer vol overgave stort op mijn eetschema en me er strikt aan hou. Een gebalanceerd eetschema als je het mij vraagt. Normaalgesproken schrijf ik niet zulke langdradige blogs maar omdat ik zolang niet heb geschreven krijgen jullie een extra lange blog. Dat compenseert een beetje. Heerlijk die balans in mijn leven!