Dat cardio tho!

DSC_0840

Voorlopig staak ik de blogreeks ‘Fit voor het podium’ omdat ik nog geen nieuwe wedstrijddatum heb uitgekozen nadat ik erachter kwam dat ik niet mee kan doen aan de Ironman & Ironmaiden. Wél schrijf ik elke week een blog waarin ik opschep over hoe fit ik ben (niet per se podium gerelateerd), dus blijf me volgen!

Ik ken niemand die een grote fan is van cardio. De meeste mensen moeten er niets van hebben en doen er zelfs minachtend over. Kijk maar even rond op Instagram. Herhaaldelijk zware dingen optillen en weer neerleggen met sexgeluiden: JA! Maar als een knaagdier op de automatische piloot voortbewegen op de loopband: men wil er nog niet eens dood gevonden worden.
Oh wacht even, ik vergeet de dames van de vrouwensportschool waar ik vroeger werkte! Zij waren niet weg te slaan van de loopband. Van fitnessapparatuur moesten ze niets hebben, maar boy oh boy wat was het altijd druk bij de cardioapparaten. Ellenlange wachttijden, volwassen vrouwen die voordringen, ruzies om crosstrainers… wat een mooie tijd was dat. Oké, terug naar het hier en nu.

Vooral stoer
Omdat ik voor een fotoshoot goed voor de dag wilde komen, besloot ik na afstemming met mijn coach om elke dag een half uur op een lege maag te cardio-en. Alsof dat nog niet genoeg was, besloot ik om dat first thing in the morning te doen. En dan bedoel ik dus niet een burgerlijk braaf ochtendtijdstip zoals 07.00 uur. Nee, als deze Fitmom iets doet dan is het gelijk HAM en dat betekende in dit geval op de sportschool aanwezig zijn tussen 05.30 uur en 06.00 uur. Deze ochtendglorie heb ik trouwens te danken aan De Man. Die had voor mij bedacht dat deze tijdspanne het meest geschikt was naast al mijn andere bezigheden. Zelf ligt hij nog op één oor als ik mijn gluteus maxima aanspan terwijl ik een 10% helling oploop in de 8e minuut van de 30 minuten. Maar dat kan me geen aangespannen reet schelen. Want na afloop voel ik me zooooo lekker. En stoer. Vooral stoer.

Operatie Cardio
Toen ik begon aan Operatie Cardio was ik sceptisch. Ik wist dat het noodzakelijk was, maar had er helemaal geen zin in. Maar ja, wie droog wil zijn, moet fiets rijden. Of loopband bewandelen in mijn geval. Die verdraaide cardio uren die je maakt zorgen er nu eenmaal voor dat het gehekelde vet waarvan iedereen zich wil ontdoen sneller verdwijnt dan wanneer je onderuitgezakt op de bank zit met je rechterhand in je broek. Algauw merkte ik dat naast mijn figuur, ook mijn humeur verbeterde. Je kunt best enige vorm van communicatie met mij aangaan tussen 06.30 en 08.00 uur hoor, maar om nou te zeggen dat ik vrolijk ben in de ochtend is een gore leugen. Sinds ik ochtendcardio doe, voel ik me echter heerlijk! Nee, dit is geen advertorial, testimonial of andere vorm van reclame en ik krijg hier helemaal niets voor betaald, ik voel me gewoon heerlijk. Laat ik wel even benadrukken dat dat heerlijke gevoel na afloop komt. Dus niet tijdens het cardio-en en al helemaal niet tijdens het sluimeren van de wekker om 05.05 uur, 05.10 uur en 05.15 uur.

Olga Commandeur is de shit
Het half uurtje cardio gebruik ik om twee foto’s te maken voor mijn Instagram verhaal (één op de loopband en één met een smoothie), een snapchat scene op te nemen en om de tekstversie van het nieuws te kijken op Nederland 2. Vervolgens kijk ik een paar minuten naar de vroege uitzending van ‘Nederland beweegt’. Maximaal 3 minuten achtereen, simpelweg omdat ik langer niet trek. With all do respect voor mijn collega Olga Commandeur want zij is de shit. Alle vrouwen die sporten en sportlessen geven zijn trouwens de shit. Kijkend naar de televisie neem ik voorzichtig slokjes van mijn thee terwijl ik mijn voeten aan weerszijden van de loopband plaats. Ik heb al vaak genoeg hete thee over mijn buste laten vallen omdat ik driftig doorstapte tijdens het lurken. Daarom neem ik liever een pauze van 2 seconden als ik thee drink.

Lege maag
Even terugkomend op dat cardio op lege maag; er doen zich hierover nogal wat theorieën de ronde in Spierballenland. Zo zou het niet goed zijn om op lege maag te cardio-en omdat spiermassa als brandstof verbruikt zou worden en hierdoor zou afbreken. Een andere opvatting is dat je meer vet zou verbranden met cardio op een nuchtere maag omdat er na een aantal uren tandenknarsen en kwijlen op je kussen weinig glycogeen (opgeslagen energie) in je lichaam aanwezig is.
Wat nu precies goed of fout is, weet ik eerlijk gezegd niet. Ik weet alleen dat hetgeen ik doe voor mij prima werkt. Voor zover ik kan zien zijn mijn gains er gelukkig nog. Daarnaast kan mijn lichaam het aan om zonder voeding op een rustig doch intensief tempo een half uur te powerwalken. Direct na mijn cardio eet ik wat. Ik drink een smoothie om precies te zijn. Een smoothie met fruit, groentes en eiwitpoeder en op mijn hoge koolhydraatdagen zit er ook amandelmelk in, het recept ervan kun je trouwens vinden in mijn E-book ‘Gezonde Tussendoortjes en Toetjes’. Daarnaast eet ik natuurlijk dagelijks volgens een eetschema wat op mijn lichaam en activiteiten is afgestemd waarbij mijn calorieinname lager is dan mijn calorieverbruik. Dit creëert een negatieve energiebalans waardoor ik vet verlies. Onthoud dat wat voor mij geldt niet voor jou hoeft te gelden. Als je lichaam protesteert wanneer je zonder ontbijt fit wilt doen, forceer dan niets en eet vooraf iets!

Toos Energieloos

IMG_5919

Fit voor het podium: 16 weken uit. Op 6 november doe ik mee aan de Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

Terwijl ik dit schrijf val ik bijna van vermoeidheid uit elkaar. Okee, ik overdrijf een beetje want in werkelijkheid heb ik helaas nog ruim voldoende vet om het hele zootje bij elkaar te houden, maar wat ik zeggen wil is dat ik moe ben.

Bed is Life

Ik ben zo moe dat ik wel een week in mijn bed kan blijven. Natuurlijk moet ik wel omringd zijn met eten, boekjes, laptop, telefoon, opladers, kopjes thee en af en toe mijn kinderen en De Man. Eigenlijk kan ik ook zonder dat ik moe ben een week in mijn bed blijven want Bed Is Life. Ik kan rustig met 27 graden liggen meuren in bed terwijl het ganse Rotterdam zweetplekken in hun shirt krijgt ergens op een terrasje onder het genot van een ijskoude Corona en wat hippe versnaperingen. I couldn’t care less. Geef me een plekje waar ik horizontaal kan gaan en de vrijheid heb om ochtend-, middag- en avonddutjes af te wisselen met social media en voedsel en ik ben een gelukkige vrouw.

Ik word er zo moe van

Het is natuurlijk de bedoeling dat ik elke week schrijf over mijn prep naar de wedstrijd toe. Maar daar heb ik dus helemaal geen zin in. Ik ben moe van dat gelul over shape, eten en trainen (sorry voor mijn taalgebruik maar ik word er zo moe van om elke keer maar op mijn woorden te moeten letten). Ik ben moe van broccoli. Ik ben ook moe van hopen op een wonder waarbij ik in 1 week tijd eruit zie als de chocoladeversie van Wonder Woman waarbij je je vingers aflikt. Inclusief borstomvang graag! Die outfit wil ik er ook bij. Oh en niet te vergeten dat lichtgevende zweepje. En als we dan toch bezig zijn: doe mij ook zo’n weelderige haardos. Kijk, hier word ik nou ook moe van. Dat ik constant naar andere vrouwen kijk en mezelf daarmee vergelijk. Ik ben wie ik ben en niemand anders. Vermoeiend ben ik dus, moge dat duidelijk zijn.

Doornroosje please?

De staat waarin ik momenteel verkeer is onderdeel van het proces wat ik momenteel doorsta en hoort dus wel degelijk bij mijn avonturen in de wedstrijdvoorbereiding. Alleen –gaap- is dit avontuur iets minder wild en iets vermoeiender. De reden van mijn vermoeidheid ligt voor het grootste gedeelte aan mijn eetschema. De lage koolhydraatdagen (vijf per week!) in combinatie met zes keer per week zwaar trainen, kinderen en soms te weinig nachtrust hakt er goed in. Laat het bij ons thuis ook nog eens de periode zijn waarin er intensieve klussen uitgevoerd moeten worden. Denk bijvoorbeeld aan: schuur uitruimen, spullen sjouwen naar buiten, garderobe kamer uitruimen en inrichten als slaapkamer, zolder opruimen en administratie archiveren. Je begrijpt natuurlijk wel dat ik het liefste in de gedaante van Doornroosje was gekropen totdat het bedtijd was. Helaas gaat alles gewoon door, prep of geen prep.

Inspannende anticlimax

Het enige lichtpuntje wat mij staande hield was het uitkijken naar mijn cheatmaaltijd. Jammer genoeg eindigde ook dit in een inspannende anticlimax waar ik al moe van word als ik eraan terugdenk. Allereerst voelde ik al na het nuttigen van mijn eerste portie suikers en E-nummers de energie uit mijn lichaam wegtrekken. Elke beweging kostte mij ontzettend veel moeite, behalve toen ik een stuk door de stad moest lopen om bij Donuts + Bagels twee lang begeerde donuts te kopen.  Daarnaast heb ik niet eens goed kunnen genieten van mijn eten omdat ik te veel rotzooi in een korte periode achter elkaar heb gegeten. Als je slechts één cheatmaaltijd per week hebt, wordt je inhalig! Hierdoor lag ik uiteindelijk met dikke tranen op de bank te creperen van de buikpijn terwijl De Man zich over mij ontfermde. Dit terwijl mijn half opgegeten double cheeseburger op een kaas-uienbolletje met sla, gebakken ui, cheddarcheese , plakjes avocado, sweet honey barbecuesaus en mayonaise afgestyled met naturel aardappelchips als topping zo goed zou smaken…

Eerste klas Comfort Zone bij het raam

IMG_5326

Fit voor het podium: 16 weken uit. Op 6 november doe ik mee aan de Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

Ik neem alles terug! Per direct. Zo stoer als ik deed in mijn vorige blog over dat het prepleven mij toelachte omdat ik 1 kilo kwijt ben, zo zwaar heb ik het vandaag. Ik ben deze week begonnen met een nieuw voedingsschema wat bestaat uit carbcycling. Mijn week is opgedeeld in lage en hoge koolhydraatdagen. Je raadt het al; op een lage koolhydraatdag eet ik weinig koolhydraten en op een hoge koolhydraatdag eet ik er iets meer. Iéts meer, dus maak je maar geen illusies dat ik schalen met rijst en bonen mag werkwerken op een hoge koolhydraatdag. Het totaal aantal calorieën is naar beneden gekelderd als de Dow Jones tijdens de grote economische depressie van 1929. Per week zijn er maar liefst 2930 kcal geschrapt.

Things are getting pretty serious

Nadat ik afgelopen weekend mijn coach progressiefoto’s had gestuurd en mezelf had vermaakt met veel te veel calorieën met De Man in de Markthal, sloeg het nieuws in als een bom. De progressie ging te langzaam. Het moest allemaal sneller en dat betekende dat ik er harder aan zou moeten trekken. Waaraan ik moest trekken? Dat heb ik mijn coach niet gevraagd, maar hij zou wel even een nieuw voedingsschema maken waarmee ik mijn overtollig vet snel kwijt zou raken. Wist ik veel dat hij er gelijk vier keer per week 30 minuten cardio op nuchtere maag in zou gooien. En wist ik veel dat we gelijk H.A.M. gingen. En wist ik veel dat ik weer aan carbcycling moest gaan doen (wat ik in het verleden overigens ook heb gedaan en het werkte als een tierelier). En wist ik verdorie veel dat ik me zo slap zou voelen. Hoofdpijn, lusteloos en misselijk. Trek in een boterham met kaas die ik De Man zag klaar maken. Trek in nog veel meer amandelen dan de 20 gram die ik volgens mijn lijstje mocht eten als avondeten naast mijn 100 gram broccoli en 100 gram kipfilet. Well, I guess you can say things are getting pretty serious.

Eerste klas Comfort Zone bij het raam

Nu wist ik zelf ook wel dat mijn progressie veel te langzaam ging. Tuurlijk, mijn lichaam is iets strakker en geworden en ik zie iets meer lijnen maar snel ging het niet. Het hoeft natuurlijk niet in een sneltreinvaart maar feit is dat ik over slechts 16 weken shredded op het podium wil staan zonder hüttenkäse benen. Maar ik deed gewoon wat ik moest doen en vertrouwde erop dat het allemaal wel goed zou komen. Ik had mezelf eerlijkgezegd al een eerste klas plekje bij het raam toegekend in de Comfort Zone. Het ging me allemaal opvallend makkelijk af, iets wat ik me toch echt niet kan herinneren van mijn vorige preps. Toen hing ik om de haverklap aan de telefoon met mijn homegirls omdat de labiele huilebalk in mij weer tevoorschijn was gekomen. Maar goed, het speelkwartier is voorbij en het is tijd om de strijd met mezelf aan te gaan. Als dit de weg is naar Shred City; LET’S GOOOOO!

But did I die?

De eerste dag was een lage koolhydraatdag en die begon vrij goed. Het zonnetje scheen en ik had er zin in! Na een half uurtje cardio op nuchtere maag in mijn ondergoed in een bloedhete slaapkamer strompelde ik naar beneden voor mijn ontbijt. Ik sloeg mijn smoothie achterover en enthousiast over mijn nieuwe eetschema maakte ik mijn havermout met sojamelk klaar. De havermout met sojamelk verklaart waarom ik pas tegen een uur of 1 in elkaar stortte in plaats van kort na mijn ‘ontbijt’. Ik had namelijk verkeerd gelezen want ik mocht helemaal geen sojamelk, laat staan havermout. Dat was het ontbijt van een hoge koolhydraatdag! Het correcte ontbijt bestond uit alleen een smoothie. De rest van de dag moest ik doorbrengen zonder rijst, pasta, zoete aardappels of iets dergelijks. Nou, dat heb ik geweten. Als een stonede tiener liep ik ‘s avonds na mijn groepsles terug van het metrostation naar huis in de warmte me afvragend na hoeveel meter ik zou bezwijken. Ik voelde me zo slap als een vaatdoekje. But did I die? No! Toen ik ‘s avonds in mijn bedje lag voelde ik me voldaan en voornamelijk DE SHIT omdat ik had volgehouden. Nu nog de overige 15 weken en 6 dagen…