De vlees vervangende schnitzel

IMG_7909 (1)

Voorlopig staak ik de blogreeks ‘Fit voor het podium’ omdat ik nog geen nieuwe wedstrijddatum heb uitgekozen nadat ik erachter kwam dat ik niet mee kan doen aan de Ironman & Ironmaiden. Wél schrijf ik elke week een blog waarin ik opschep over hoe fit ik ben (niet per se podium gerelateerd), dus blijf me volgen!

Het volgen van een eetschema met als uiteindelijk doel om aan een fitnesswedstrijd mee te doen is een serieuze zaak. Het draait allemaal om consistentie en discipline. Ik hou me het liefst volledig aan mijn eetschema zonder enige vorm van flexibiliteit. De dingen waarin ik echt trek heb, reserveer ik voor mijn cheatmeal op zaterdag. Sommige mensen vinden mij overdreven doen als ik eten of drinken weiger. Ik krijg van alles voorgeschoteld en met een verwachtingsvolle blik word ik aangestaard tot ik consumeer. Wanneer consumptie uit blijft komen de opmerkingen: “Je kant toch voor één keer wel een uitzondering maken? Van een klein beetje ga je niet dood hoor! Je komt heus niet gelijk aan als je dit proeft”. Dat klopt allemaal, maar ik consuminder liever als je het niet erg vindt. Een klein hapje van dit, een stukje van dat, een slokje van zus en een likje van zo kan bij mij spontaan uitmonden in een fiasco waarvan de gevolgen zich dagenlang strekken.

Een hapje gehaktbal

Het is bij mij alles of niets. Of ik hou me 100% aan het eetschema of ik ‘doe’ alles wat eetbaar is alsof ik de grootste hoer ben achter Hollands Spoor. Zodra ik iets daar tussenin doe, is het einde zoek. Dat iets daar tussenin kan al gebeuren met het proeven van een hapje gehaktbal terwijl ik aan het koken ben voor Het Gezin. Op een of andere manier hou ik mezelf dan voor dat ik een alibi heb om van alles uit te proberen. God zij dank trek ik geen zakken chips open of prop ik mijn mond vol met koekjes zodat de kruimels uit mijn mond vallen tijdens het kauwen, maar ik geef niet álles. Het is per afzonderlijk geval vrij onschuldig want in hoeverre wordt je dieet nou beïnvloed door één hapje gehaktbal? Niet tot vrij weinig zou je zeggen. Mits het natuurlijk niet bij één hapje gehaktbal blijft. Want zodra alle vrij onschuldige gevallen van proeverij bij elkaar op worden geteld, resulteert dit erin dat ik maar liefst 25% tot 35% smokkel in vergelijking met wanneer ik dat ene hapje gehaktbal niet zou hebben gegeten. Real story.  Zo heb ik mezelf afgelopen week in moeilijkheden gebracht door een stukje te proeven van iets wat niet op mijn eetschema staat.

E-book

De Man heeft besloten om te minderen met vlees en had voor zichzelf vlees vervangende producten gekocht om uit te proberen. Zo ook een vlees vervangende schnitzel. Aangezien ik vlees for days eet en het jaren geleden was dat ik vlees vervangende producten heb gegeten (behalve tahoe en tempeh en vis natuurlijk), heb ik een klein stukje van de schnitzel gegeten. Gewoon, om even te proeven. De dag daarna nam ik een hapje van een havermout banaan pannenkoekje doordrenkt met honing en getopt met kokossnippers. De dag daarna heb ik veel te veel gegeten tijdens een barbecue. Weliswaar allemaal clean food, maar toch was het veel te veel. De dag daarna at ik 1,5 keer zoveel kipfilet als voorgeschreven en nam ik een hapje van een zelfgemaakte vegan- chocoladepudding en bonbon die ik uitprobeerde voor een E-book waarmee ik bezig ben. Omdat ik rauwe cacao in huis had om de recepten te testen, heb ik die dag maar gelijk 6 koffie met elk 3 tot 4 zoetjes en flink wat cacaopoeder gedronken. Ik had geen zin in de voorgeschreven middaggroente en bij het eten van mijn 2 ei-eiwitten en 1 volledig ei nam ik een extra balletje eigeel tot me. Om vervolgens te zwichten voor een kleine portie batjauw en antruwa nadat ik ’s avonds thuiskwam van lesgeven. In plaats van 125 gram gegrilde zalm een kleine portie andere vis en groenten doordrenkt van olie, e-nummers en zout is namelijk net als die andere 9 gevallen vrij onschuldig toch?

Het zoenoffer

Het ironische van dit alles is dat ik mezelf had voorgenomen om me heel strikt aan mijn eetschema te houden en zelfs mijn cheatmeal te skippen. Dit alles omdat ik donderdag een fotoshoot heb waarbij ik een platte buik moet hebben voor een ander E-book waarmee ik bezig ben. Eh, dat is dus niet helemaal volgens planning gelopen. Afgelopen zaterdag kreeg ik na een woordenwisseling met De Man een Face-time gesprek van hem binnen. Toen ik nietsvermoedend het telefoongesprek aannam verschenen de meest kleurrijke, prachtige versierde donuts in beeld als zoenoffer. Ik werd duizelig bij het aanzien van zoveel suiker en kleurtjes. Het kon me allemaal niets meer schelen en ik ‘bestelde’ twee donuts. Eentje met puddingvulling en poedersuiker en eentje met karamelglazuur en witte chocoladesnippers. Tja… Gelukkig stond ik vanochtend op en kreeg ik nog een kans om opnieuw te beginnen. Dat doe ik denk ik deze week zonder een stukje vlees vervangende schnitzel te proeven.

Eerste klas Comfort Zone bij het raam

IMG_5326

Fit voor het podium: 16 weken uit. Op 6 november doe ik mee aan de Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

Ik neem alles terug! Per direct. Zo stoer als ik deed in mijn vorige blog over dat het prepleven mij toelachte omdat ik 1 kilo kwijt ben, zo zwaar heb ik het vandaag. Ik ben deze week begonnen met een nieuw voedingsschema wat bestaat uit carbcycling. Mijn week is opgedeeld in lage en hoge koolhydraatdagen. Je raadt het al; op een lage koolhydraatdag eet ik weinig koolhydraten en op een hoge koolhydraatdag eet ik er iets meer. Iéts meer, dus maak je maar geen illusies dat ik schalen met rijst en bonen mag werkwerken op een hoge koolhydraatdag. Het totaal aantal calorieën is naar beneden gekelderd als de Dow Jones tijdens de grote economische depressie van 1929. Per week zijn er maar liefst 2930 kcal geschrapt.

Things are getting pretty serious

Nadat ik afgelopen weekend mijn coach progressiefoto’s had gestuurd en mezelf had vermaakt met veel te veel calorieën met De Man in de Markthal, sloeg het nieuws in als een bom. De progressie ging te langzaam. Het moest allemaal sneller en dat betekende dat ik er harder aan zou moeten trekken. Waaraan ik moest trekken? Dat heb ik mijn coach niet gevraagd, maar hij zou wel even een nieuw voedingsschema maken waarmee ik mijn overtollig vet snel kwijt zou raken. Wist ik veel dat hij er gelijk vier keer per week 30 minuten cardio op nuchtere maag in zou gooien. En wist ik veel dat we gelijk H.A.M. gingen. En wist ik veel dat ik weer aan carbcycling moest gaan doen (wat ik in het verleden overigens ook heb gedaan en het werkte als een tierelier). En wist ik verdorie veel dat ik me zo slap zou voelen. Hoofdpijn, lusteloos en misselijk. Trek in een boterham met kaas die ik De Man zag klaar maken. Trek in nog veel meer amandelen dan de 20 gram die ik volgens mijn lijstje mocht eten als avondeten naast mijn 100 gram broccoli en 100 gram kipfilet. Well, I guess you can say things are getting pretty serious.

Eerste klas Comfort Zone bij het raam

Nu wist ik zelf ook wel dat mijn progressie veel te langzaam ging. Tuurlijk, mijn lichaam is iets strakker en geworden en ik zie iets meer lijnen maar snel ging het niet. Het hoeft natuurlijk niet in een sneltreinvaart maar feit is dat ik over slechts 16 weken shredded op het podium wil staan zonder hüttenkäse benen. Maar ik deed gewoon wat ik moest doen en vertrouwde erop dat het allemaal wel goed zou komen. Ik had mezelf eerlijkgezegd al een eerste klas plekje bij het raam toegekend in de Comfort Zone. Het ging me allemaal opvallend makkelijk af, iets wat ik me toch echt niet kan herinneren van mijn vorige preps. Toen hing ik om de haverklap aan de telefoon met mijn homegirls omdat de labiele huilebalk in mij weer tevoorschijn was gekomen. Maar goed, het speelkwartier is voorbij en het is tijd om de strijd met mezelf aan te gaan. Als dit de weg is naar Shred City; LET’S GOOOOO!

But did I die?

De eerste dag was een lage koolhydraatdag en die begon vrij goed. Het zonnetje scheen en ik had er zin in! Na een half uurtje cardio op nuchtere maag in mijn ondergoed in een bloedhete slaapkamer strompelde ik naar beneden voor mijn ontbijt. Ik sloeg mijn smoothie achterover en enthousiast over mijn nieuwe eetschema maakte ik mijn havermout met sojamelk klaar. De havermout met sojamelk verklaart waarom ik pas tegen een uur of 1 in elkaar stortte in plaats van kort na mijn ‘ontbijt’. Ik had namelijk verkeerd gelezen want ik mocht helemaal geen sojamelk, laat staan havermout. Dat was het ontbijt van een hoge koolhydraatdag! Het correcte ontbijt bestond uit alleen een smoothie. De rest van de dag moest ik doorbrengen zonder rijst, pasta, zoete aardappels of iets dergelijks. Nou, dat heb ik geweten. Als een stonede tiener liep ik ‘s avonds na mijn groepsles terug van het metrostation naar huis in de warmte me afvragend na hoeveel meter ik zou bezwijken. Ik voelde me zo slap als een vaatdoekje. But did I die? No! Toen ik ‘s avonds in mijn bedje lag voelde ik me voldaan en voornamelijk DE SHIT omdat ik had volgehouden. Nu nog de overige 15 weken en 6 dagen…