Wolfje en de berg

FullSizeRender (1)
Voorlopig staak ik de blogreeks ‘Fit voor het podium’ omdat ik nog geen nieuwe wedstrijddatum heb uitgekozen nadat ik erachter kwam dat ik niet mee kan doen aan de Ironman & Ironmaiden. Wél schrijf ik elke week een blog waarin ik opschep over hoe fit ik ben (niet per se podium gerelateerd), dus blijf me volgen!

Er was eens een wolf. Het was een hele mooie, knappe, lieve en vooral gespierde wolf. De wolf wilde dolgraag bovenop een berg staan flexen in een bikini terwijl alle wolven naar haar keken. Ze besloot om de tocht naar het topje van de berg te maken. Toen de wolf de berg opklom viel ze naar beneden. Ze probeerde het nog een keer en viel weer. De wolf slaakte een diepe zucht en vervolgde haar klim skills. Ze had de smaak goed te pakken en was halverwege, het topje van de berg kon ze al zien. Ze was zo opgewonden waardoor ze niet goed oplette en op een steen stapte die los zat. Haar pootje gleed weg waardoor ze van de berg naar beneden viel en hard neer kwam op de grond. De wolf had veel pijn en jammerde en blèrde alles bij elkaar. Ze had helemaal geen zin meer om de berg te beklimmen, want het was zo verdraaid moeilijk. Toch gaf de wolf niet op en begon ze haar tocht nogmaals…

e94f836c32f974167520d269795289c9a2cf6e70590eba799ce3b18940dbbcdb

Lieve reacties

Die wolf dat ben ik. De berg staat voor de bodybuildwedstrijd die ik wil doen en de klimtocht is de weg naar het podium. Ik vond deze metafoor zeer toepasselijk voor de blog van deze week. Daarnaast hou ik van verhalen vertellen, ik vertel mijn kinderen vaak verhaaltjes voordat ze gaan slapen. Misschien had ik het niveau van mijn metafoor wat kunnen aanpassen aan de doelgroep die mijn blog leest. Oh well.  Na mijn vorige blog waarin ik vertelde over mijn afgewezen dispensatie waardoor ik niet kan meedoen aan Ironman & Ironmaiden heb ik veel lieve reacties gehad. Fijn om te weten dat er mensen zijn die met me meeleven, het wordt enorm gewaardeerd. Dat er überhaupt mensen zijn die mijn blogs lezen is ook fijn. Na Het Nieuws was mijn motivatie verdwenen en heb ik zeven dagen niet getraind. Dat is voor mij net zo erg als zeven dagen m’n reet niet wassen. Verschrikkelijk dus.

Hofnar van het squatrek

Mijn motivatie was overal behalve aanwezig. Ik was doodmoe. Niet alleen lichamelijk, maar vooral geestelijk. Moe van al mijn gedachtes met betrekking tot de wedstrijd, maar ook met betrekking tot het non-bodybuildersleven. Want het heeft me wel aan het denken gezet. Gooi ik de handdoek in de ring? Of zet ik door en steek ik heel veel energie en tijd in het verder bewandelen van het pad op die hoge en oh zo onvoorspelbare berg? Met als gevolg dat ik continu op scherp moet staan wat betreft voeding, training en rust maar ook wat betreft werk- en thuissituatie. En nog veel scherper staan als het aankomt op het combineren van dit alles. Dat zou betekenen dat ik nog meer als voorheen de focus erin moet houden. Ik moet knopen doorhakken en prioriteiten stellen en hiernaar handelen. Ik moet mijn grenzen afbakenen en beschermen. Dat vind ik best moeilijk. Ook al ben ik de hofnar van het squatrek, ik heb ook een serieuze kant. Dat mag ook wel als je de 40 bijna nadert.

Finish what you started!

Ik heb mijn doelstellingen bijgeschaafd en ga door waarmee ik bezig was. Voor mijn part ga ik op die berg staan twerken, ik moet en zal dit bodyfitnessklasse avontuur voltooien zodat ik het van mijn bucketlist kan wegstrepen. Verder met trainen, eetschema’s, droger worden en een mooie C-wedstrijd uitzoeken dus! Of dat nog in 2016 gaat gebeuren weet ik niet, ik hou alles open en sluit niets uit. Inmiddels heb ik mezelf hervonden en huppel ik weer als vanouds als een gymunicorn met een dikke laag lipgloss op en een bos ongetemde krullen van kabelmachine naar dumbellrack en weer terug. Ik zou niet anders willen.

Eerste klas Comfort Zone bij het raam

IMG_5326

Fit voor het podium: 16 weken uit. Op 6 november doe ik mee aan de Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

Ik neem alles terug! Per direct. Zo stoer als ik deed in mijn vorige blog over dat het prepleven mij toelachte omdat ik 1 kilo kwijt ben, zo zwaar heb ik het vandaag. Ik ben deze week begonnen met een nieuw voedingsschema wat bestaat uit carbcycling. Mijn week is opgedeeld in lage en hoge koolhydraatdagen. Je raadt het al; op een lage koolhydraatdag eet ik weinig koolhydraten en op een hoge koolhydraatdag eet ik er iets meer. Iéts meer, dus maak je maar geen illusies dat ik schalen met rijst en bonen mag werkwerken op een hoge koolhydraatdag. Het totaal aantal calorieën is naar beneden gekelderd als de Dow Jones tijdens de grote economische depressie van 1929. Per week zijn er maar liefst 2930 kcal geschrapt.

Things are getting pretty serious

Nadat ik afgelopen weekend mijn coach progressiefoto’s had gestuurd en mezelf had vermaakt met veel te veel calorieën met De Man in de Markthal, sloeg het nieuws in als een bom. De progressie ging te langzaam. Het moest allemaal sneller en dat betekende dat ik er harder aan zou moeten trekken. Waaraan ik moest trekken? Dat heb ik mijn coach niet gevraagd, maar hij zou wel even een nieuw voedingsschema maken waarmee ik mijn overtollig vet snel kwijt zou raken. Wist ik veel dat hij er gelijk vier keer per week 30 minuten cardio op nuchtere maag in zou gooien. En wist ik veel dat we gelijk H.A.M. gingen. En wist ik veel dat ik weer aan carbcycling moest gaan doen (wat ik in het verleden overigens ook heb gedaan en het werkte als een tierelier). En wist ik verdorie veel dat ik me zo slap zou voelen. Hoofdpijn, lusteloos en misselijk. Trek in een boterham met kaas die ik De Man zag klaar maken. Trek in nog veel meer amandelen dan de 20 gram die ik volgens mijn lijstje mocht eten als avondeten naast mijn 100 gram broccoli en 100 gram kipfilet. Well, I guess you can say things are getting pretty serious.

Eerste klas Comfort Zone bij het raam

Nu wist ik zelf ook wel dat mijn progressie veel te langzaam ging. Tuurlijk, mijn lichaam is iets strakker en geworden en ik zie iets meer lijnen maar snel ging het niet. Het hoeft natuurlijk niet in een sneltreinvaart maar feit is dat ik over slechts 16 weken shredded op het podium wil staan zonder hüttenkäse benen. Maar ik deed gewoon wat ik moest doen en vertrouwde erop dat het allemaal wel goed zou komen. Ik had mezelf eerlijkgezegd al een eerste klas plekje bij het raam toegekend in de Comfort Zone. Het ging me allemaal opvallend makkelijk af, iets wat ik me toch echt niet kan herinneren van mijn vorige preps. Toen hing ik om de haverklap aan de telefoon met mijn homegirls omdat de labiele huilebalk in mij weer tevoorschijn was gekomen. Maar goed, het speelkwartier is voorbij en het is tijd om de strijd met mezelf aan te gaan. Als dit de weg is naar Shred City; LET’S GOOOOO!

But did I die?

De eerste dag was een lage koolhydraatdag en die begon vrij goed. Het zonnetje scheen en ik had er zin in! Na een half uurtje cardio op nuchtere maag in mijn ondergoed in een bloedhete slaapkamer strompelde ik naar beneden voor mijn ontbijt. Ik sloeg mijn smoothie achterover en enthousiast over mijn nieuwe eetschema maakte ik mijn havermout met sojamelk klaar. De havermout met sojamelk verklaart waarom ik pas tegen een uur of 1 in elkaar stortte in plaats van kort na mijn ‘ontbijt’. Ik had namelijk verkeerd gelezen want ik mocht helemaal geen sojamelk, laat staan havermout. Dat was het ontbijt van een hoge koolhydraatdag! Het correcte ontbijt bestond uit alleen een smoothie. De rest van de dag moest ik doorbrengen zonder rijst, pasta, zoete aardappels of iets dergelijks. Nou, dat heb ik geweten. Als een stonede tiener liep ik ‘s avonds na mijn groepsles terug van het metrostation naar huis in de warmte me afvragend na hoeveel meter ik zou bezwijken. Ik voelde me zo slap als een vaatdoekje. But did I die? No! Toen ik ‘s avonds in mijn bedje lag voelde ik me voldaan en voornamelijk DE SHIT omdat ik had volgehouden. Nu nog de overige 15 weken en 6 dagen…