Eerste klas Comfort Zone bij het raam

IMG_5326

Fit voor het podium: 16 weken uit. Op 6 november doe ik mee aan de Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

Ik neem alles terug! Per direct. Zo stoer als ik deed in mijn vorige blog over dat het prepleven mij toelachte omdat ik 1 kilo kwijt ben, zo zwaar heb ik het vandaag. Ik ben deze week begonnen met een nieuw voedingsschema wat bestaat uit carbcycling. Mijn week is opgedeeld in lage en hoge koolhydraatdagen. Je raadt het al; op een lage koolhydraatdag eet ik weinig koolhydraten en op een hoge koolhydraatdag eet ik er iets meer. Iéts meer, dus maak je maar geen illusies dat ik schalen met rijst en bonen mag werkwerken op een hoge koolhydraatdag. Het totaal aantal calorieën is naar beneden gekelderd als de Dow Jones tijdens de grote economische depressie van 1929. Per week zijn er maar liefst 2930 kcal geschrapt.

Things are getting pretty serious

Nadat ik afgelopen weekend mijn coach progressiefoto’s had gestuurd en mezelf had vermaakt met veel te veel calorieën met De Man in de Markthal, sloeg het nieuws in als een bom. De progressie ging te langzaam. Het moest allemaal sneller en dat betekende dat ik er harder aan zou moeten trekken. Waaraan ik moest trekken? Dat heb ik mijn coach niet gevraagd, maar hij zou wel even een nieuw voedingsschema maken waarmee ik mijn overtollig vet snel kwijt zou raken. Wist ik veel dat hij er gelijk vier keer per week 30 minuten cardio op nuchtere maag in zou gooien. En wist ik veel dat we gelijk H.A.M. gingen. En wist ik veel dat ik weer aan carbcycling moest gaan doen (wat ik in het verleden overigens ook heb gedaan en het werkte als een tierelier). En wist ik verdorie veel dat ik me zo slap zou voelen. Hoofdpijn, lusteloos en misselijk. Trek in een boterham met kaas die ik De Man zag klaar maken. Trek in nog veel meer amandelen dan de 20 gram die ik volgens mijn lijstje mocht eten als avondeten naast mijn 100 gram broccoli en 100 gram kipfilet. Well, I guess you can say things are getting pretty serious.

Eerste klas Comfort Zone bij het raam

Nu wist ik zelf ook wel dat mijn progressie veel te langzaam ging. Tuurlijk, mijn lichaam is iets strakker en geworden en ik zie iets meer lijnen maar snel ging het niet. Het hoeft natuurlijk niet in een sneltreinvaart maar feit is dat ik over slechts 16 weken shredded op het podium wil staan zonder hüttenkäse benen. Maar ik deed gewoon wat ik moest doen en vertrouwde erop dat het allemaal wel goed zou komen. Ik had mezelf eerlijkgezegd al een eerste klas plekje bij het raam toegekend in de Comfort Zone. Het ging me allemaal opvallend makkelijk af, iets wat ik me toch echt niet kan herinneren van mijn vorige preps. Toen hing ik om de haverklap aan de telefoon met mijn homegirls omdat de labiele huilebalk in mij weer tevoorschijn was gekomen. Maar goed, het speelkwartier is voorbij en het is tijd om de strijd met mezelf aan te gaan. Als dit de weg is naar Shred City; LET’S GOOOOO!

But did I die?

De eerste dag was een lage koolhydraatdag en die begon vrij goed. Het zonnetje scheen en ik had er zin in! Na een half uurtje cardio op nuchtere maag in mijn ondergoed in een bloedhete slaapkamer strompelde ik naar beneden voor mijn ontbijt. Ik sloeg mijn smoothie achterover en enthousiast over mijn nieuwe eetschema maakte ik mijn havermout met sojamelk klaar. De havermout met sojamelk verklaart waarom ik pas tegen een uur of 1 in elkaar stortte in plaats van kort na mijn ‘ontbijt’. Ik had namelijk verkeerd gelezen want ik mocht helemaal geen sojamelk, laat staan havermout. Dat was het ontbijt van een hoge koolhydraatdag! Het correcte ontbijt bestond uit alleen een smoothie. De rest van de dag moest ik doorbrengen zonder rijst, pasta, zoete aardappels of iets dergelijks. Nou, dat heb ik geweten. Als een stonede tiener liep ik ‘s avonds na mijn groepsles terug van het metrostation naar huis in de warmte me afvragend na hoeveel meter ik zou bezwijken. Ik voelde me zo slap als een vaatdoekje. But did I die? No! Toen ik ‘s avonds in mijn bedje lag voelde ik me voldaan en voornamelijk DE SHIT omdat ik had volgehouden. Nu nog de overige 15 weken en 6 dagen…

Inner Pig en het vijf gangen menu

IMG_4893
Fit voor het podium: minder dan 17 weken uit. Op 6 november doe ik mee aan de Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

Ik ben er weer hoor! Joehoe iedereen. Hebben jullie mij gemist? Wat zeg je? Oh het is je niet eens opgevallen dat ik bijna drie weken geen blog heb geschreven? Hmmm. Okee. Nou, dan is het dus ook geen ramp dat ik even prioriteit heb gegeven aan andere dingen zoals het afronden van school van de kinderen, (ander) werk, eten bereiden en in bakjes stoppen, trainen en nog meer van dat gedoe. Ik kan met mijn bedrijf De Hartslag mijn eigen tijd indelen. Dat is het voordeel maar ook vaak een nadeel als je ‘voor jezelf’ werkt. Je bent eigen baas en bepaalt zelf de regels. De deadline van een blog die je wekelijks zou schrijven kun je dus ook heel makkelijk verschuiven. Zo makkelijk dat je bijna drie weken later een blog post.

Al foodpreppend ten onder 

Ik heb jullie dus al een tijdje niet op de hoogte gebracht van mijn vorderingen. De laatste keer dat ik een blog schreef voor Fit Op Het Podium, gebeurde er niet echt veel. Afgezien van het feit dat mijn lichaam moest wennen aan het eetschema bespeurde ik geen significante veranderingen of gewichtsafname op de weegschaal. Uit zelfbescherming om niet teleurgesteld te worden had ik me er al op voorbereid. Voor als mijn bizarre plan om voor mijn 40e nog een keer op het podium te staan in een bikini zou mislukken en voor als ik nooit meer progressie zou maken met mijn shape. Ik zou dan al foodpreppend ten onder gaan want dan had ik in ieder geval mijn uiterste best gedaan. De afgelopen weken heb ik me daarom strikt aan het voedingsschema gehouden zodat het daar in ieder geval niet aan zou kunnen liggen.

Get my freak on

Diëtend als een stoïcijns gehersenspoelde spierbonk ging ik afgelopen zaterdag nietsvermoedend op de weegschaal staan en zag ik dat ik 1 kilo minder woog. Nu weet ik natuurlijk niet hoe het gesteld staat met de spiermassa en het vetpercentage maar ik vond dit gegeven toch wel een dansje waard. Dus heb ik barely dressed in de keuken mijn heel klein beetje kleinere billen geschud terwijl ik in de spiegeldeur van de oven de reflectie van mijn nieuwe, slankere lichaam aanschouwde (laat me alsjeblieft my freak on krijgen bij ene die kilo minder ok?). Vanochtend heb ik me stiekem ook al gewogen geheel tegen het advies in van de coach die me heeft gesommeerd alleen te wegen op zaterdag. Met of zonder de zegen van mijn coach woog ik warempel weer een kilo minder! Ik kan niet anders zeggen dan dat het prepleven mij toelacht. Ik heb geen moeite met het eetschema, mijn trainingen gaan goed en ik zie heel voorzichtig diepere lijntjes verschijnen bij mijn buik. Die lijntjes zijn alleen zichtbaar in de ochtend op nuchtere maag, maar dat mag de pret niet drukken.

Heinz Tomato Ketchup

De coach had gezegd dat ik honger zou krijgen. Ja, ik heb weleens honger, maar het is niet zo dat het gevoel ondraaglijk is. Komt dat doordat ik zo gemotiveerd ben of doordat het allemaal wel meevalt? Of moet ik gewoon nu mijn snuit houden omdat the worse is yet to come? Ik heb deze prep in ieder geval nog nooit gegrepen naar de pindakaaspot of de drang gehad ernaar te willen grijpen. Afgezien van wat beginnersfouten wordt het eetschema keurig gevolgd. Zo heb ik de eerste twee weken sojamelk waar suiker in zat bij mijn havermout gebruikt in plaats van ongezoete sojamelk. Maar dat was niet met voorbedachten rade, ik had het niet gezien. De ergste zonde die ik met voorbedachte rade heb gepleegd is dat ik deze week twee keer tomatenketchup bij mijn rijst en kip heb gegeten. S T I L T E. Nou, zo braaf ben ik nog nooit geweest in mijn leven. Maar goed, ik kreeg ineens de hots voor tomatenketchup. Heinz Tomato Ketchup. Weet bij god niet hoe dat komt want normaalgesproken boeit het me niet van welk merk de ketchup is en voeg ik alleen peper en zout toe aan mijn eten. Tijdens een prep dan hè. Maar goed, ik heb er gewoon aan toe gegeven en versierde de hoek van mijn bord (wij hebben thuis vierkante borden) met een kloddertje Heinz Tomato Ketchup. Nu ik erover nadenk; de mannen bij mij in huis eten overal saus bij. Erop, ernaast, eronder en ertussen. Onze bovenste koelkastplank staat vol met alleen maar sauzen. Nee, ik overdrijf niet. Dus eigenlijk is het niet zo vreemd dat ook ik behoefte heb aan een bescheiden kwak saus. Want waar je mee omgaat word je mee besmeurd.

My Inner Pig

Cravings van een hogere gradatie heb ik nog niet gehad. En als ik ze al had, heb ik ze geprojecteerd naar mijn cheatdag door datgene aan te schaffen in viervoud en dan alle varianten en smaken ervan. Ik heb me er volledig in berust en doe zonder gezeik wat ik moet doen om mijn doel te bereiken. Met die instelling is het elke week binnen de kortste keren alweer donderdag en kan ik aftellen naar de zaterdag, de dag waarop ik mag cheaten. Wat betreft het cheaten op zaterdag….. mijn cheatmeal neemt soms echt ziekelijke vormen aan en eerlijk gezegd kan me dat geen ene prep reet schelen. Als ik de hele week zo schoon eet als Cilit Bang, Ajax en Mr. Muscle bij elkaar heb ik het recht om mijn Inner Pig los te laten tijdens mijn cheatmeal.

Mijn cheatmeal bestaat meestal uit 5 gangen, soms 6. Het begint met dessert nummer 1, daarna tussendoortjes, nog meer tussendoortjes, avondeten, dessert nummer 2 en soms tot slot nog een tussendoortje. Geen grap. De cheatmaaltijd neemt doorgaans zo’n 4 tot 5 uur in beslag en eindigt meestal met een misselijk gevoel in de sportschool omdat ik ook nog even buikspieren wilde trainen naast rug en borst.

De basisprincipes van een goede cheat

Ik hou van diversiteit in mijn leven en dus ook in mijn cheats. Een goede cheat bestaat voor mij zowel uit hartige als zoete elementen. Wat er in ieder geval standaard bij een cheatmeal in moet zitten is patat. Dat kunnen kreukelfrites zijn, dikke oma’s frites of Belgische frites. Het moeten in ieder geval altijd ovenfrites zijn. Deze zijn makkelijk te bereiden en geven de minste rommel. Bijkomend pluspunt is dat er geen olie aan te pas komt en dat scheelt weer in calorieën. Van uitermate belang natuurlijk tijdens een cheatmeal waar je spontaan diabetes van krijgt. Wat betreft de zoete elementen moet ik kunnen kiezen uit een scala van chocolade en chocola gerelateerde etenswaren, snoep, ijs, koek, cake en overige deegwaren. Kúnnen kiezen hè, want meestal blijft 2/3 van hetgeen ik heb ingeslagen aan E-nummers, suikers en verzadigde vetten over omdat mijn ogen altijd groter zijn dan mijn maag en eten de kinderen en De Man dat op.

Balans

Saillant detail is dat de cheatmeals in het niet vallen bij mijn fantasieën erover. Ik krijg de ene na de andere natte droom over allerlei soorten eten maar wanneer ik het daadwerkelijk eet, komt het in de verste verte niet in de buurt bij het ideaalbeeld wat ik in mijn hoofd heb gecreëerd. Beetje jammer, maar het weerhoudt me er niet van om vraatzuchtig te zijn als de zaterdagmiddag aanbreekt. Klaarblijkelijk ben ik dus toch niet zo braaf als ik dacht want vraatzucht is een van de zeven hoofdzondes. Het fijne aan zo’n buitensporig bourgondisch tafereel is dat ik me daarna weer vol overgave stort op mijn eetschema en me er strikt aan hou. Een gebalanceerd eetschema als je het mij vraagt. Normaalgesproken schrijf ik niet zulke langdradige blogs maar omdat ik zolang niet heb geschreven krijgen jullie een extra lange blog. Dat compenseert een beetje. Heerlijk die balans in mijn leven!

NU EVEN NIET!

pose

Waarom wil iedereen tegenwoordig zo fit en gezond doen? Het ene recept nog cleaner dan het andere, Transformation Thursdays, lage vetpercentages en legdays die verdacht veel weg hebben van een SM introductiemiddag. Ik word er soms misselijk van om te zien hoe goed Nederland bezig is.

Ik vraag me wel eens af of het echt allemaal zo overdreven moet. Waarom vrouwen hun slappe buikjes niet gewoon liefkozend in stand houden en als profielfoto gebruiken voor WhatsApp. Waarom drildijen verstopt worden terwijl ze het middelpunt van de aandacht kunnen zijn op een drukke picknickmiddag in het Vroesenpark. Want dat is toch wie we echt zijn? Let’s keep it real girls! Ik weet niet hoe het met jullie staat (of hangt), maar ik heb absoluut geen ‘IG lichaam’. Theezakjes, littekens, striae, cellulitis, zadeltassen, spataders, noem maar op, ik heb het allemaal. Wat had ik graag een wespentaille en strakkere benen gehad. Maar dat heb ik niet en als ik er ook maar een béétje bij in de buurt kom, heb ik er zoveel voor gelaten en tegelijkertijd zoveel voor moeten doen.

Ik weet dat dit vreemd klinkt uit de mond van een Ladies Only Trainer die 82% van de week zeer gezond eet en vaker traint dan dat ze haar woonkamer dweilt. Maar eens per week, meestal van zaterdagmiddag tot zondagavond, kan het me geen chubby reet schelen. Dan is mijn lichaam niet meer mijn tempel, maar een verdorven Sodom en Gomorra, waar normvervaging heerst en ontucht en overspel plaats vindt. Alleen dan met verkeerde koolhydraten, suikers en vetten.

Terwijl ik driftig op mijn toetsenbord tik, snuif ik de frituurlucht op van de zelf gesneden dikke frieten die ik bak. Ik sta op en pak een ongeopende fles rode Fernandes en een pot mayonaise uit de koelkast. Het is namelijk tijd om te (vr)eten. Yasss! Ik vier dat ik er weer een week met gestoomde kip, koolvis, broccoli en rijstwafels voor heel regio Rijnmond op heb zitten. Dit ritueel herhaalt zich week in week uit. Al maandenlang. En alles voor een killer body wat eens weer zal stralen op het podium.

Screenshots, pins en notities van de meest duivelse lekkernijen sieren mijn telefoon al sinds dinsdagavond. Want dat is hetgeen wat mij op de been houdt. De gedachte aan al die goodies bezorgt mij wekelijks een opwindend solo voorspel. Hoe zal de structuur aanvoelen op mijn tong? Neem ik eerst een klein hapje of zet ik mijn tanden er volledig in? Ik ben benieuwd wat de zorgvuldig uitgekozen verzameling E-nummers deze keer bij mij los zal maken.

Net als de meeste fitgirls heb ik doelen. Die doelen ga ik halen, maar ik ga ook genieten van het leven en daar hoort lekker eten bij. Natuurlijk hoeft dat niet zo overdreven, maar ik neem het er van nu het nog kan. Hoe dichter bij de fitnesswedstrijd, hoe minder je mag (vr)eten.

Mijn euforie van “Nu even niet” is trouwens van zeer korte duur. Ik ben namelijk helemaal niet misselijk van fit en gezond bewegend Nederland, maar van al die dikke frieten met mayonaise die ik naar binnen heb gewerkt….