De vlees vervangende schnitzel

IMG_7909 (1)

Voorlopig staak ik de blogreeks ‘Fit voor het podium’ omdat ik nog geen nieuwe wedstrijddatum heb uitgekozen nadat ik erachter kwam dat ik niet mee kan doen aan de Ironman & Ironmaiden. Wél schrijf ik elke week een blog waarin ik opschep over hoe fit ik ben (niet per se podium gerelateerd), dus blijf me volgen!

Het volgen van een eetschema met als uiteindelijk doel om aan een fitnesswedstrijd mee te doen is een serieuze zaak. Het draait allemaal om consistentie en discipline. Ik hou me het liefst volledig aan mijn eetschema zonder enige vorm van flexibiliteit. De dingen waarin ik echt trek heb, reserveer ik voor mijn cheatmeal op zaterdag. Sommige mensen vinden mij overdreven doen als ik eten of drinken weiger. Ik krijg van alles voorgeschoteld en met een verwachtingsvolle blik word ik aangestaard tot ik consumeer. Wanneer consumptie uit blijft komen de opmerkingen: “Je kant toch voor één keer wel een uitzondering maken? Van een klein beetje ga je niet dood hoor! Je komt heus niet gelijk aan als je dit proeft”. Dat klopt allemaal, maar ik consuminder liever als je het niet erg vindt. Een klein hapje van dit, een stukje van dat, een slokje van zus en een likje van zo kan bij mij spontaan uitmonden in een fiasco waarvan de gevolgen zich dagenlang strekken.

Een hapje gehaktbal

Het is bij mij alles of niets. Of ik hou me 100% aan het eetschema of ik ‘doe’ alles wat eetbaar is alsof ik de grootste hoer ben achter Hollands Spoor. Zodra ik iets daar tussenin doe, is het einde zoek. Dat iets daar tussenin kan al gebeuren met het proeven van een hapje gehaktbal terwijl ik aan het koken ben voor Het Gezin. Op een of andere manier hou ik mezelf dan voor dat ik een alibi heb om van alles uit te proberen. God zij dank trek ik geen zakken chips open of prop ik mijn mond vol met koekjes zodat de kruimels uit mijn mond vallen tijdens het kauwen, maar ik geef niet álles. Het is per afzonderlijk geval vrij onschuldig want in hoeverre wordt je dieet nou beïnvloed door één hapje gehaktbal? Niet tot vrij weinig zou je zeggen. Mits het natuurlijk niet bij één hapje gehaktbal blijft. Want zodra alle vrij onschuldige gevallen van proeverij bij elkaar op worden geteld, resulteert dit erin dat ik maar liefst 25% tot 35% smokkel in vergelijking met wanneer ik dat ene hapje gehaktbal niet zou hebben gegeten. Real story.  Zo heb ik mezelf afgelopen week in moeilijkheden gebracht door een stukje te proeven van iets wat niet op mijn eetschema staat.

E-book

De Man heeft besloten om te minderen met vlees en had voor zichzelf vlees vervangende producten gekocht om uit te proberen. Zo ook een vlees vervangende schnitzel. Aangezien ik vlees for days eet en het jaren geleden was dat ik vlees vervangende producten heb gegeten (behalve tahoe en tempeh en vis natuurlijk), heb ik een klein stukje van de schnitzel gegeten. Gewoon, om even te proeven. De dag daarna nam ik een hapje van een havermout banaan pannenkoekje doordrenkt met honing en getopt met kokossnippers. De dag daarna heb ik veel te veel gegeten tijdens een barbecue. Weliswaar allemaal clean food, maar toch was het veel te veel. De dag daarna at ik 1,5 keer zoveel kipfilet als voorgeschreven en nam ik een hapje van een zelfgemaakte vegan- chocoladepudding en bonbon die ik uitprobeerde voor een E-book waarmee ik bezig ben. Omdat ik rauwe cacao in huis had om de recepten te testen, heb ik die dag maar gelijk 6 koffie met elk 3 tot 4 zoetjes en flink wat cacaopoeder gedronken. Ik had geen zin in de voorgeschreven middaggroente en bij het eten van mijn 2 ei-eiwitten en 1 volledig ei nam ik een extra balletje eigeel tot me. Om vervolgens te zwichten voor een kleine portie batjauw en antruwa nadat ik ’s avonds thuiskwam van lesgeven. In plaats van 125 gram gegrilde zalm een kleine portie andere vis en groenten doordrenkt van olie, e-nummers en zout is namelijk net als die andere 9 gevallen vrij onschuldig toch?

Het zoenoffer

Het ironische van dit alles is dat ik mezelf had voorgenomen om me heel strikt aan mijn eetschema te houden en zelfs mijn cheatmeal te skippen. Dit alles omdat ik donderdag een fotoshoot heb waarbij ik een platte buik moet hebben voor een ander E-book waarmee ik bezig ben. Eh, dat is dus niet helemaal volgens planning gelopen. Afgelopen zaterdag kreeg ik na een woordenwisseling met De Man een Face-time gesprek van hem binnen. Toen ik nietsvermoedend het telefoongesprek aannam verschenen de meest kleurrijke, prachtige versierde donuts in beeld als zoenoffer. Ik werd duizelig bij het aanzien van zoveel suiker en kleurtjes. Het kon me allemaal niets meer schelen en ik ‘bestelde’ twee donuts. Eentje met puddingvulling en poedersuiker en eentje met karamelglazuur en witte chocoladesnippers. Tja… Gelukkig stond ik vanochtend op en kreeg ik nog een kans om opnieuw te beginnen. Dat doe ik denk ik deze week zonder een stukje vlees vervangende schnitzel te proeven.

Me versus de snert

IMG_1562

Fit voor het podium: 20 weeks out. Op 6 november doe ik mee aan de ironman & ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

De week is voorbij gevlogen. Hongerige momenten had ik net als vorige week nog steeds. Dat zal voorlopig ook niet weggaan, sterker nog het zal vaker voorkomen en erger worden. Daar heb ik voor nu gelukkig een remedie op gevonden. Zorg dat je week zo vol is gepland zodat je niet eens tijd hebt om over dat hongerige gevoel te kunnen nadenken. Meng dat met wat spanningen met je partner en een flinke scheut vermoeidheid (die zit trouwens standaard in mijn cocktailglas hoor), goed roeren en voilà: je hebt er weer een prepweek op zitten.

Merguez worstje

Het gaat mij allemaal veel te langzaam. Ik zie hele kleine verschillen rondom mijn taille, benen, billen en armen. Als het in dit tempo doorgaat ben ik in 2086 denk ik wel klaar voor de Ironman en Ironmaiden. Eigenlijk slaat het nergens op dat ik het te langzaam vind gaan want ik ben mijn prep in het ongewisse begonnen. Ongewisse ja. Dat vind ik een mooi woord. Toen ik drie weken geleden begon, wist ik niet precies wat mijn gewicht en vetpercentage waren. Ik ben gestopt met wegen en meten toen ik met gemak voor merguez worstje kon doorgaan wanneer ik mijn skinny jeans droeg. Er was niets ‘skinnies’ meer aan die jeans.

Daar doe ik het niet voor

Mijn laatste meting stamt af uit februari. Februari 2016, dat dan weer wel. Ik had zoiets van: ik gebruik die waarden gewoon, niet moeilijk doen en beginnen. Wegen en meten komt later wel. Professioneel hè? Maar 3 weken en een weging op mijn Tanita weegschaal later zou ik 0,5 kilogram zijn afgevallen op basis van die waarden uit februari. Okee. Maar liefst een hele halve kilo! Daar doe ik doe ik het natuurlijk niet voor. Ik wil meer, veel meer en ik wil het NU! Helaas laat mijn lichaam zich niet commanderen en bepaalt het zelf wel wanneer het iets wil. Om het geheel toch een béétje te monitoren heb ik afgesproken met mijn coach dat ik elke zaterdagochtend progressiefoto’s stuur en mezelf weeg.

Mindfuck

Op sommige dagen voel ik me heel slank en ga ik in crop top trainen. Op andere dagen vind ik mezelf moddervet en trek ik het liefst een grand foulard aan. Dan slaat de beruchte mindfuck toe. Ga ik het halen? Waar ben ik in godsnaam aan begonnen? Wie hou ik voor de gek, dit gaat me nooit lukken. Net als dat ik vorige week schreef dat ik commentaar van anderen om heb gezet naar iets positiefs en gebruik als brandstof om te preppen, doe ik dit nu ook maar dan met mijn eigen hersenspinsels. Ik block de gedachtes die voortkomen uit onzekerheid, zet mijn verstand op nul en eet weer een kippetje. Of een visje. Of een eitje. Of een walnoot. Of ik ga naar de sportschool.

Maar ik blijf gefocused, ik heb vertrouwen in mijn coach en in het proces. Het lichtelijk dwangmatig gedrag wat ik herken van mijn vorige preps is inmiddels ook in volle gang. Dat bestaat uit het bestuderen van dames wiens fysiek ik mooi vind. Onbekenden, bekenden, medecompetitors, noem maar op. De foto’s worden aandachtig bestudeerd door mij. Leve instagram!

 

Snert in de zomer

Zoals ik al aangaf ging de week dus vrij snel en zonder bijzonderheden, alleen op donderdagavond kreeg ik het ineens moeilijk. Misschien kwam dat doordat De Man zijn beroemde snert had bereid waarnaar het hele huis rook. Compleet met runderrookworst, kalfsstaart en zout vlees. Ja, Surinamers be like: we eten het hele jaar door snert, ook in de zogenaamde Nederlandse zomer. Het huilen stond me nader dan het lachen toen ik beduusd in de pan roerde omdat ik een oogje in het zeil moest houden tijdens het urenlange bereidingsproces. Ik sprak mezelf streng toe: “Kom op zeikstraal! Niet gaan janken! Pak een plastic bakje, doe er soep in en vries het in zodat je zaterdag bij je cheatmeal ervan kan slurpen.” De gedachte dat ik alsnog die heerlijke soep kon proeven op een gepland moment in plaats van tijdens een impulsieve emotionele hunkering naar comfort food deed me goed. 1-0 voor mij, de snert heeft verloren!