I f**cked up. What now? 8 tips tegen vreetbuien

IMG_0721
Mijn man komt binnen en kijkt naar de foliewikkels op mijn bureau. Zonet zaten die foliewikkels nog om de chocoladebooty van een mannetjespaashaas die ik voor de kinderen heb gekocht. Hij kijkt me aan en schiet in de lach. Ik lach terug als een Fitmom met kiespijn. Heb ik nu echt zojuist een hele chocolade paashaas opgegeten? Ik vind die chocolade niet eens lekker! Dat terwijl ik deze week zo goed bezig was. Shit, mijn voornemen om vandaag heel fit en gezond te doen omdat ik strakker wil worden is nu al naar de knoppen en het is pas 10.40 uur. Zal ik gewoon de hele dag eten waar ik zin in heb? Het is toch al verpest. Ik kan ovenfriet maken of even naar de buurtwinkel lopen voor koekjes en er is natuurlijk ook nog een vrouwtjespaashaas in huis….

Sabotage

Eén keer per maand gedurende een aantal dagen saboteer ik mezelf. Jawel, de Fitmom die 24/7 predikt over de voordelen van gezond eten geeft haar dierlijke instinct de regie en laat zich willoos meevoeren met de drang om allerlei ongezonde dingen naar binnen te stouwen. ‘De drang’ wordt negen van de tien keer veroorzaakt door mijn opkomende menstruatie want PMS is helaas LIFE en ik ben een emotie-eter. Combineer dat met weinig slaap, een hoge werkdruk en joelende kinderen om je heen en je hebt een f**cked up moment. Zulke momenten zijn net als vicieuze cirkels. Van mijn ongeplande consumptie word ik niet blij en niet strakker en als ik niet strakker word, word ik daar niet blij van en ga ik nog meer ongepland consumeren. Hierdoor ervaar ik nog steeds het niet blije gevoel wat over slaat in een f**cked up gevoel omdat ik niet strakker ben en zo kunnen we nog wel even doorgaan.

Any lucky women?

Geen idee waar ik het over heb? You lucky woman, klik snel verder naar Zalando en bestel een nieuwe bikini want het leven lacht je toe. Komt het bovenstaande scenario je echter bekend voor? Gooi dan niet gelijk de handdoek in de ring want ik heb een aantal tips voor je waarmee je de dag nog kunt redden. Als je ’s avonds in je bed ligt, lig je toch net iets lekkerder wanneer je één fucked up moment hebt gehad in plaats van veertien.

8 tips tegen vreetbuien

  1. Accepteer en relativeer

So you f**cked up. Sluit je ogen, adem heel diep in door je neus, hou de zuurstof even vast in je longen en blaas vervolgens rustig uit door je mond. Terwijl je uitblaast, blaas je alle ellende van je af. Herhaal indien nodig. Straf jezelf niet met negatieve gedachten, de wereld vergaat niet omdat je chocolade, chips, koekjes of wat dan ook hebt gegeten. Accepteer het en move on. Je levensgeluk wordt niet bepaald door die ene keer dat je over de schreef bent gegaan.

  1. Geen excuus

Cheat-Day-620x465Gebruik je culinaire uitstapje niet als een excuus om je helemaal vol te vreten met alles waar je zin in hebt. Hou je voor de rest van de dag aan gezonde voeding of aan je eetschema. Probeer ook niet te ‘compenseren’ door minder of helemaal niet te eten. Dit kan ervoor zorgen dat je juist meer gaat eten omdat je trek hebt of dat je je wéér vergrijpt aan een ongeplande consumptie. Dat zou pas f**cked up zijn! Probeer dus je normale eetritme vast te houden.

  1. Homies en BFF’s

Als je bang bent dat je straks toch die roze koek opeet terwijl er eigenlijk een groene smoothie en gestoomde witvis op het menu staan, schakel dan je homie of je BFF in. Als die persoon het beste met je voor heeft, zal hij/zij de tough love implementeren en je wijzen op de doelen die je voor ogen hebt en de voordelen van een groene smoothie en witvis. Je kunt natuurlijk ook de Ladies Only Trainer inschakelen die precies weet waar je tegenaan loopt.

  1. Zoek afleiding

Vouw de was op, maak een tekening, of speel een potje Candy Crush maar doe IETS om je aandacht te verleggen van die roze koek. Vaak wordt de drang na 15 tot 20 minuten veel minder en kun je jouw cravings prima de baas.

  1. Drink water IMG_7705

Soms denk je dat je trek hebt maar in werkelijkheid heb je dorst. Je lichaam verwart dorst en trek vaak met elkaar. Drink daarom een groot glas water als je trek krijgt in iets te eten en ook nu zal de drang na 15 tot 20 minuten veel minder zijn en kan je jouw cravings prima de baas.

  1. Genoeg slaap

Weinig slapen vergroot het risico op overgewicht en maakt het moeilijker om af te vallen. Als je niet genoeg slaapt, heb je meer behoefte aan koolhydraten en suikers en grijp je eerder naar een (ongezonde) snack. Daarnaast ben je sneller geneigd eten te koppelen aan emoties (OMG dat ben ik!). Je eetlust wordt dus beïnvloed door de hoeveelheid slaap die je krijgt. Hoeveel slaap je nodig hebt, verschilt per persoon maar ga uit van een minimum van 6,5 uur per nacht.

  1. Moment of spirit

Realiseer je dat de keuzes die je nu maakt misschien niet direct merkbaar zijn, maar dat je de vruchten ervan later plukt. Je werkt toe naar je doel en dat doe je door consequent iedere dag opnieuw gezonde keuzes te maken. Oók wanneer je je liever als een alleseter gedraagt. Dus kies nu voor die saaie salade in plaats van een spannende Quarter Pounder met kaas en investeer in lange termijnresultaten.

  1. Het moet leuk blijven

Het is leuk om Een Fitte Vrouw te zijn en het moet ook leuk blijven. Schrap daarom niet alles van je menu en reserveer wat ruimte en calorieën in je fitte levensstijl om hier en daar te smokkelen. Ben je dol op een koffie verkeerd met slagroom en een groot stuk boterkoek erbij? Vrouw, doe je ding en neem bijvoorbeeld één keer in de week lekker een koffie verkeerd met slagroom en een groot stuk boterkoek erbij! Zo blijft het leuk en hou je het langer vol.

 

Workout voor thuis

Toch van God los gegaan omdat je je hebt overgegeven aan je cravings? Troost jezelf met de gedachte dat je een mens bent en fouten mag maken. Zorg er in ieder geval voor dat je wat van die f**cked up calorieën verbrand met bijvoorbeeld deze workouts die je gewoon thuis kunt doen:

Thuisworkout 1

Thuisworkout 2

Als je dan toch op YouTube bent, vergeet niet om te liken, een berichtje achter te laten en je op mijn kanaal te abonneren voor nóg meer workouts.

De vlees vervangende schnitzel

IMG_7909 (1)

Voorlopig staak ik de blogreeks ‘Fit voor het podium’ omdat ik nog geen nieuwe wedstrijddatum heb uitgekozen nadat ik erachter kwam dat ik niet mee kan doen aan de Ironman & Ironmaiden. Wél schrijf ik elke week een blog waarin ik opschep over hoe fit ik ben (niet per se podium gerelateerd), dus blijf me volgen!

Het volgen van een eetschema met als uiteindelijk doel om aan een fitnesswedstrijd mee te doen is een serieuze zaak. Het draait allemaal om consistentie en discipline. Ik hou me het liefst volledig aan mijn eetschema zonder enige vorm van flexibiliteit. De dingen waarin ik echt trek heb, reserveer ik voor mijn cheatmeal op zaterdag. Sommige mensen vinden mij overdreven doen als ik eten of drinken weiger. Ik krijg van alles voorgeschoteld en met een verwachtingsvolle blik word ik aangestaard tot ik consumeer. Wanneer consumptie uit blijft komen de opmerkingen: “Je kant toch voor één keer wel een uitzondering maken? Van een klein beetje ga je niet dood hoor! Je komt heus niet gelijk aan als je dit proeft”. Dat klopt allemaal, maar ik consuminder liever als je het niet erg vindt. Een klein hapje van dit, een stukje van dat, een slokje van zus en een likje van zo kan bij mij spontaan uitmonden in een fiasco waarvan de gevolgen zich dagenlang strekken.

Een hapje gehaktbal

Het is bij mij alles of niets. Of ik hou me 100% aan het eetschema of ik ‘doe’ alles wat eetbaar is alsof ik de grootste hoer ben achter Hollands Spoor. Zodra ik iets daar tussenin doe, is het einde zoek. Dat iets daar tussenin kan al gebeuren met het proeven van een hapje gehaktbal terwijl ik aan het koken ben voor Het Gezin. Op een of andere manier hou ik mezelf dan voor dat ik een alibi heb om van alles uit te proberen. God zij dank trek ik geen zakken chips open of prop ik mijn mond vol met koekjes zodat de kruimels uit mijn mond vallen tijdens het kauwen, maar ik geef niet álles. Het is per afzonderlijk geval vrij onschuldig want in hoeverre wordt je dieet nou beïnvloed door één hapje gehaktbal? Niet tot vrij weinig zou je zeggen. Mits het natuurlijk niet bij één hapje gehaktbal blijft. Want zodra alle vrij onschuldige gevallen van proeverij bij elkaar op worden geteld, resulteert dit erin dat ik maar liefst 25% tot 35% smokkel in vergelijking met wanneer ik dat ene hapje gehaktbal niet zou hebben gegeten. Real story.  Zo heb ik mezelf afgelopen week in moeilijkheden gebracht door een stukje te proeven van iets wat niet op mijn eetschema staat.

E-book

De Man heeft besloten om te minderen met vlees en had voor zichzelf vlees vervangende producten gekocht om uit te proberen. Zo ook een vlees vervangende schnitzel. Aangezien ik vlees for days eet en het jaren geleden was dat ik vlees vervangende producten heb gegeten (behalve tahoe en tempeh en vis natuurlijk), heb ik een klein stukje van de schnitzel gegeten. Gewoon, om even te proeven. De dag daarna nam ik een hapje van een havermout banaan pannenkoekje doordrenkt met honing en getopt met kokossnippers. De dag daarna heb ik veel te veel gegeten tijdens een barbecue. Weliswaar allemaal clean food, maar toch was het veel te veel. De dag daarna at ik 1,5 keer zoveel kipfilet als voorgeschreven en nam ik een hapje van een zelfgemaakte vegan- chocoladepudding en bonbon die ik uitprobeerde voor een E-book waarmee ik bezig ben. Omdat ik rauwe cacao in huis had om de recepten te testen, heb ik die dag maar gelijk 6 koffie met elk 3 tot 4 zoetjes en flink wat cacaopoeder gedronken. Ik had geen zin in de voorgeschreven middaggroente en bij het eten van mijn 2 ei-eiwitten en 1 volledig ei nam ik een extra balletje eigeel tot me. Om vervolgens te zwichten voor een kleine portie batjauw en antruwa nadat ik ’s avonds thuiskwam van lesgeven. In plaats van 125 gram gegrilde zalm een kleine portie andere vis en groenten doordrenkt van olie, e-nummers en zout is namelijk net als die andere 9 gevallen vrij onschuldig toch?

Het zoenoffer

Het ironische van dit alles is dat ik mezelf had voorgenomen om me heel strikt aan mijn eetschema te houden en zelfs mijn cheatmeal te skippen. Dit alles omdat ik donderdag een fotoshoot heb waarbij ik een platte buik moet hebben voor een ander E-book waarmee ik bezig ben. Eh, dat is dus niet helemaal volgens planning gelopen. Afgelopen zaterdag kreeg ik na een woordenwisseling met De Man een Face-time gesprek van hem binnen. Toen ik nietsvermoedend het telefoongesprek aannam verschenen de meest kleurrijke, prachtige versierde donuts in beeld als zoenoffer. Ik werd duizelig bij het aanzien van zoveel suiker en kleurtjes. Het kon me allemaal niets meer schelen en ik ‘bestelde’ twee donuts. Eentje met puddingvulling en poedersuiker en eentje met karamelglazuur en witte chocoladesnippers. Tja… Gelukkig stond ik vanochtend op en kreeg ik nog een kans om opnieuw te beginnen. Dat doe ik denk ik deze week zonder een stukje vlees vervangende schnitzel te proeven.

Toos Energieloos

IMG_5919

Fit voor het podium: 16 weken uit. Op 6 november doe ik mee aan de Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

Terwijl ik dit schrijf val ik bijna van vermoeidheid uit elkaar. Okee, ik overdrijf een beetje want in werkelijkheid heb ik helaas nog ruim voldoende vet om het hele zootje bij elkaar te houden, maar wat ik zeggen wil is dat ik moe ben.

Bed is Life

Ik ben zo moe dat ik wel een week in mijn bed kan blijven. Natuurlijk moet ik wel omringd zijn met eten, boekjes, laptop, telefoon, opladers, kopjes thee en af en toe mijn kinderen en De Man. Eigenlijk kan ik ook zonder dat ik moe ben een week in mijn bed blijven want Bed Is Life. Ik kan rustig met 27 graden liggen meuren in bed terwijl het ganse Rotterdam zweetplekken in hun shirt krijgt ergens op een terrasje onder het genot van een ijskoude Corona en wat hippe versnaperingen. I couldn’t care less. Geef me een plekje waar ik horizontaal kan gaan en de vrijheid heb om ochtend-, middag- en avonddutjes af te wisselen met social media en voedsel en ik ben een gelukkige vrouw.

Ik word er zo moe van

Het is natuurlijk de bedoeling dat ik elke week schrijf over mijn prep naar de wedstrijd toe. Maar daar heb ik dus helemaal geen zin in. Ik ben moe van dat gelul over shape, eten en trainen (sorry voor mijn taalgebruik maar ik word er zo moe van om elke keer maar op mijn woorden te moeten letten). Ik ben moe van broccoli. Ik ben ook moe van hopen op een wonder waarbij ik in 1 week tijd eruit zie als de chocoladeversie van Wonder Woman waarbij je je vingers aflikt. Inclusief borstomvang graag! Die outfit wil ik er ook bij. Oh en niet te vergeten dat lichtgevende zweepje. En als we dan toch bezig zijn: doe mij ook zo’n weelderige haardos. Kijk, hier word ik nou ook moe van. Dat ik constant naar andere vrouwen kijk en mezelf daarmee vergelijk. Ik ben wie ik ben en niemand anders. Vermoeiend ben ik dus, moge dat duidelijk zijn.

Doornroosje please?

De staat waarin ik momenteel verkeer is onderdeel van het proces wat ik momenteel doorsta en hoort dus wel degelijk bij mijn avonturen in de wedstrijdvoorbereiding. Alleen –gaap- is dit avontuur iets minder wild en iets vermoeiender. De reden van mijn vermoeidheid ligt voor het grootste gedeelte aan mijn eetschema. De lage koolhydraatdagen (vijf per week!) in combinatie met zes keer per week zwaar trainen, kinderen en soms te weinig nachtrust hakt er goed in. Laat het bij ons thuis ook nog eens de periode zijn waarin er intensieve klussen uitgevoerd moeten worden. Denk bijvoorbeeld aan: schuur uitruimen, spullen sjouwen naar buiten, garderobe kamer uitruimen en inrichten als slaapkamer, zolder opruimen en administratie archiveren. Je begrijpt natuurlijk wel dat ik het liefste in de gedaante van Doornroosje was gekropen totdat het bedtijd was. Helaas gaat alles gewoon door, prep of geen prep.

Inspannende anticlimax

Het enige lichtpuntje wat mij staande hield was het uitkijken naar mijn cheatmaaltijd. Jammer genoeg eindigde ook dit in een inspannende anticlimax waar ik al moe van word als ik eraan terugdenk. Allereerst voelde ik al na het nuttigen van mijn eerste portie suikers en E-nummers de energie uit mijn lichaam wegtrekken. Elke beweging kostte mij ontzettend veel moeite, behalve toen ik een stuk door de stad moest lopen om bij Donuts + Bagels twee lang begeerde donuts te kopen.  Daarnaast heb ik niet eens goed kunnen genieten van mijn eten omdat ik te veel rotzooi in een korte periode achter elkaar heb gegeten. Als je slechts één cheatmaaltijd per week hebt, wordt je inhalig! Hierdoor lag ik uiteindelijk met dikke tranen op de bank te creperen van de buikpijn terwijl De Man zich over mij ontfermde. Dit terwijl mijn half opgegeten double cheeseburger op een kaas-uienbolletje met sla, gebakken ui, cheddarcheese , plakjes avocado, sweet honey barbecuesaus en mayonaise afgestyled met naturel aardappelchips als topping zo goed zou smaken…

Eerste klas Comfort Zone bij het raam

IMG_5326

Fit voor het podium: 16 weken uit. Op 6 november doe ik mee aan de Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

Ik neem alles terug! Per direct. Zo stoer als ik deed in mijn vorige blog over dat het prepleven mij toelachte omdat ik 1 kilo kwijt ben, zo zwaar heb ik het vandaag. Ik ben deze week begonnen met een nieuw voedingsschema wat bestaat uit carbcycling. Mijn week is opgedeeld in lage en hoge koolhydraatdagen. Je raadt het al; op een lage koolhydraatdag eet ik weinig koolhydraten en op een hoge koolhydraatdag eet ik er iets meer. Iéts meer, dus maak je maar geen illusies dat ik schalen met rijst en bonen mag werkwerken op een hoge koolhydraatdag. Het totaal aantal calorieën is naar beneden gekelderd als de Dow Jones tijdens de grote economische depressie van 1929. Per week zijn er maar liefst 2930 kcal geschrapt.

Things are getting pretty serious

Nadat ik afgelopen weekend mijn coach progressiefoto’s had gestuurd en mezelf had vermaakt met veel te veel calorieën met De Man in de Markthal, sloeg het nieuws in als een bom. De progressie ging te langzaam. Het moest allemaal sneller en dat betekende dat ik er harder aan zou moeten trekken. Waaraan ik moest trekken? Dat heb ik mijn coach niet gevraagd, maar hij zou wel even een nieuw voedingsschema maken waarmee ik mijn overtollig vet snel kwijt zou raken. Wist ik veel dat hij er gelijk vier keer per week 30 minuten cardio op nuchtere maag in zou gooien. En wist ik veel dat we gelijk H.A.M. gingen. En wist ik veel dat ik weer aan carbcycling moest gaan doen (wat ik in het verleden overigens ook heb gedaan en het werkte als een tierelier). En wist ik verdorie veel dat ik me zo slap zou voelen. Hoofdpijn, lusteloos en misselijk. Trek in een boterham met kaas die ik De Man zag klaar maken. Trek in nog veel meer amandelen dan de 20 gram die ik volgens mijn lijstje mocht eten als avondeten naast mijn 100 gram broccoli en 100 gram kipfilet. Well, I guess you can say things are getting pretty serious.

Eerste klas Comfort Zone bij het raam

Nu wist ik zelf ook wel dat mijn progressie veel te langzaam ging. Tuurlijk, mijn lichaam is iets strakker en geworden en ik zie iets meer lijnen maar snel ging het niet. Het hoeft natuurlijk niet in een sneltreinvaart maar feit is dat ik over slechts 16 weken shredded op het podium wil staan zonder hüttenkäse benen. Maar ik deed gewoon wat ik moest doen en vertrouwde erop dat het allemaal wel goed zou komen. Ik had mezelf eerlijkgezegd al een eerste klas plekje bij het raam toegekend in de Comfort Zone. Het ging me allemaal opvallend makkelijk af, iets wat ik me toch echt niet kan herinneren van mijn vorige preps. Toen hing ik om de haverklap aan de telefoon met mijn homegirls omdat de labiele huilebalk in mij weer tevoorschijn was gekomen. Maar goed, het speelkwartier is voorbij en het is tijd om de strijd met mezelf aan te gaan. Als dit de weg is naar Shred City; LET’S GOOOOO!

But did I die?

De eerste dag was een lage koolhydraatdag en die begon vrij goed. Het zonnetje scheen en ik had er zin in! Na een half uurtje cardio op nuchtere maag in mijn ondergoed in een bloedhete slaapkamer strompelde ik naar beneden voor mijn ontbijt. Ik sloeg mijn smoothie achterover en enthousiast over mijn nieuwe eetschema maakte ik mijn havermout met sojamelk klaar. De havermout met sojamelk verklaart waarom ik pas tegen een uur of 1 in elkaar stortte in plaats van kort na mijn ‘ontbijt’. Ik had namelijk verkeerd gelezen want ik mocht helemaal geen sojamelk, laat staan havermout. Dat was het ontbijt van een hoge koolhydraatdag! Het correcte ontbijt bestond uit alleen een smoothie. De rest van de dag moest ik doorbrengen zonder rijst, pasta, zoete aardappels of iets dergelijks. Nou, dat heb ik geweten. Als een stonede tiener liep ik ‘s avonds na mijn groepsles terug van het metrostation naar huis in de warmte me afvragend na hoeveel meter ik zou bezwijken. Ik voelde me zo slap als een vaatdoekje. But did I die? No! Toen ik ‘s avonds in mijn bedje lag voelde ik me voldaan en voornamelijk DE SHIT omdat ik had volgehouden. Nu nog de overige 15 weken en 6 dagen…

Inner Pig en het vijf gangen menu

IMG_4893
Fit voor het podium: minder dan 17 weken uit. Op 6 november doe ik mee aan de Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

Ik ben er weer hoor! Joehoe iedereen. Hebben jullie mij gemist? Wat zeg je? Oh het is je niet eens opgevallen dat ik bijna drie weken geen blog heb geschreven? Hmmm. Okee. Nou, dan is het dus ook geen ramp dat ik even prioriteit heb gegeven aan andere dingen zoals het afronden van school van de kinderen, (ander) werk, eten bereiden en in bakjes stoppen, trainen en nog meer van dat gedoe. Ik kan met mijn bedrijf De Hartslag mijn eigen tijd indelen. Dat is het voordeel maar ook vaak een nadeel als je ‘voor jezelf’ werkt. Je bent eigen baas en bepaalt zelf de regels. De deadline van een blog die je wekelijks zou schrijven kun je dus ook heel makkelijk verschuiven. Zo makkelijk dat je bijna drie weken later een blog post.

Al foodpreppend ten onder 

Ik heb jullie dus al een tijdje niet op de hoogte gebracht van mijn vorderingen. De laatste keer dat ik een blog schreef voor Fit Op Het Podium, gebeurde er niet echt veel. Afgezien van het feit dat mijn lichaam moest wennen aan het eetschema bespeurde ik geen significante veranderingen of gewichtsafname op de weegschaal. Uit zelfbescherming om niet teleurgesteld te worden had ik me er al op voorbereid. Voor als mijn bizarre plan om voor mijn 40e nog een keer op het podium te staan in een bikini zou mislukken en voor als ik nooit meer progressie zou maken met mijn shape. Ik zou dan al foodpreppend ten onder gaan want dan had ik in ieder geval mijn uiterste best gedaan. De afgelopen weken heb ik me daarom strikt aan het voedingsschema gehouden zodat het daar in ieder geval niet aan zou kunnen liggen.

Get my freak on

Diëtend als een stoïcijns gehersenspoelde spierbonk ging ik afgelopen zaterdag nietsvermoedend op de weegschaal staan en zag ik dat ik 1 kilo minder woog. Nu weet ik natuurlijk niet hoe het gesteld staat met de spiermassa en het vetpercentage maar ik vond dit gegeven toch wel een dansje waard. Dus heb ik barely dressed in de keuken mijn heel klein beetje kleinere billen geschud terwijl ik in de spiegeldeur van de oven de reflectie van mijn nieuwe, slankere lichaam aanschouwde (laat me alsjeblieft my freak on krijgen bij ene die kilo minder ok?). Vanochtend heb ik me stiekem ook al gewogen geheel tegen het advies in van de coach die me heeft gesommeerd alleen te wegen op zaterdag. Met of zonder de zegen van mijn coach woog ik warempel weer een kilo minder! Ik kan niet anders zeggen dan dat het prepleven mij toelacht. Ik heb geen moeite met het eetschema, mijn trainingen gaan goed en ik zie heel voorzichtig diepere lijntjes verschijnen bij mijn buik. Die lijntjes zijn alleen zichtbaar in de ochtend op nuchtere maag, maar dat mag de pret niet drukken.

Heinz Tomato Ketchup

De coach had gezegd dat ik honger zou krijgen. Ja, ik heb weleens honger, maar het is niet zo dat het gevoel ondraaglijk is. Komt dat doordat ik zo gemotiveerd ben of doordat het allemaal wel meevalt? Of moet ik gewoon nu mijn snuit houden omdat the worse is yet to come? Ik heb deze prep in ieder geval nog nooit gegrepen naar de pindakaaspot of de drang gehad ernaar te willen grijpen. Afgezien van wat beginnersfouten wordt het eetschema keurig gevolgd. Zo heb ik de eerste twee weken sojamelk waar suiker in zat bij mijn havermout gebruikt in plaats van ongezoete sojamelk. Maar dat was niet met voorbedachten rade, ik had het niet gezien. De ergste zonde die ik met voorbedachte rade heb gepleegd is dat ik deze week twee keer tomatenketchup bij mijn rijst en kip heb gegeten. S T I L T E. Nou, zo braaf ben ik nog nooit geweest in mijn leven. Maar goed, ik kreeg ineens de hots voor tomatenketchup. Heinz Tomato Ketchup. Weet bij god niet hoe dat komt want normaalgesproken boeit het me niet van welk merk de ketchup is en voeg ik alleen peper en zout toe aan mijn eten. Tijdens een prep dan hè. Maar goed, ik heb er gewoon aan toe gegeven en versierde de hoek van mijn bord (wij hebben thuis vierkante borden) met een kloddertje Heinz Tomato Ketchup. Nu ik erover nadenk; de mannen bij mij in huis eten overal saus bij. Erop, ernaast, eronder en ertussen. Onze bovenste koelkastplank staat vol met alleen maar sauzen. Nee, ik overdrijf niet. Dus eigenlijk is het niet zo vreemd dat ook ik behoefte heb aan een bescheiden kwak saus. Want waar je mee omgaat word je mee besmeurd.

My Inner Pig

Cravings van een hogere gradatie heb ik nog niet gehad. En als ik ze al had, heb ik ze geprojecteerd naar mijn cheatdag door datgene aan te schaffen in viervoud en dan alle varianten en smaken ervan. Ik heb me er volledig in berust en doe zonder gezeik wat ik moet doen om mijn doel te bereiken. Met die instelling is het elke week binnen de kortste keren alweer donderdag en kan ik aftellen naar de zaterdag, de dag waarop ik mag cheaten. Wat betreft het cheaten op zaterdag….. mijn cheatmeal neemt soms echt ziekelijke vormen aan en eerlijk gezegd kan me dat geen ene prep reet schelen. Als ik de hele week zo schoon eet als Cilit Bang, Ajax en Mr. Muscle bij elkaar heb ik het recht om mijn Inner Pig los te laten tijdens mijn cheatmeal.

Mijn cheatmeal bestaat meestal uit 5 gangen, soms 6. Het begint met dessert nummer 1, daarna tussendoortjes, nog meer tussendoortjes, avondeten, dessert nummer 2 en soms tot slot nog een tussendoortje. Geen grap. De cheatmaaltijd neemt doorgaans zo’n 4 tot 5 uur in beslag en eindigt meestal met een misselijk gevoel in de sportschool omdat ik ook nog even buikspieren wilde trainen naast rug en borst.

De basisprincipes van een goede cheat

Ik hou van diversiteit in mijn leven en dus ook in mijn cheats. Een goede cheat bestaat voor mij zowel uit hartige als zoete elementen. Wat er in ieder geval standaard bij een cheatmeal in moet zitten is patat. Dat kunnen kreukelfrites zijn, dikke oma’s frites of Belgische frites. Het moeten in ieder geval altijd ovenfrites zijn. Deze zijn makkelijk te bereiden en geven de minste rommel. Bijkomend pluspunt is dat er geen olie aan te pas komt en dat scheelt weer in calorieën. Van uitermate belang natuurlijk tijdens een cheatmeal waar je spontaan diabetes van krijgt. Wat betreft de zoete elementen moet ik kunnen kiezen uit een scala van chocolade en chocola gerelateerde etenswaren, snoep, ijs, koek, cake en overige deegwaren. Kúnnen kiezen hè, want meestal blijft 2/3 van hetgeen ik heb ingeslagen aan E-nummers, suikers en verzadigde vetten over omdat mijn ogen altijd groter zijn dan mijn maag en eten de kinderen en De Man dat op.

Balans

Saillant detail is dat de cheatmeals in het niet vallen bij mijn fantasieën erover. Ik krijg de ene na de andere natte droom over allerlei soorten eten maar wanneer ik het daadwerkelijk eet, komt het in de verste verte niet in de buurt bij het ideaalbeeld wat ik in mijn hoofd heb gecreëerd. Beetje jammer, maar het weerhoudt me er niet van om vraatzuchtig te zijn als de zaterdagmiddag aanbreekt. Klaarblijkelijk ben ik dus toch niet zo braaf als ik dacht want vraatzucht is een van de zeven hoofdzondes. Het fijne aan zo’n buitensporig bourgondisch tafereel is dat ik me daarna weer vol overgave stort op mijn eetschema en me er strikt aan hou. Een gebalanceerd eetschema als je het mij vraagt. Normaalgesproken schrijf ik niet zulke langdradige blogs maar omdat ik zolang niet heb geschreven krijgen jullie een extra lange blog. Dat compenseert een beetje. Heerlijk die balans in mijn leven!

Chocopasta. Wie is er niet groot mee geworden?

IMG_3642

Ik sta op van de bank om het licht uit te doen en me klaar te maken voor een welverdiende nachtrust. Net voordat ik mijn vingers tegen de lichtschakelaar duw, trek ik mijn hand in een reflex terug. Wat ziet mijn oog daar? De lichtschakelaar is bezoedeld met een drietal bruine, glimmende vegen…

In love with the choco

Waarschijnlijk krijg je nu een associatie met een geheel ander soort materie dan ik bedoel, maar ik heb het over chocopasta. Het bruine goud, de koningin der foodporn en favoriete Fit Girl cheat is tevens één van de eerste levensbehoeften van mijn jongens van 7 en 11 jaar. Er is geen enkele broodmaaltijd waarbij chocopasta ontbreekt. Chocopasta bij het ontbijt, chocopasta tussen de middag, chocopasta na school en chocopasta in de avond na het avondeten (“…maar ik heb nog steeds honger!”). Met alternatieven als smeerkaas, appelstroop en jam hoef ik niet aan te komen want dan eten ze nog liever droog brood. They’re in love with the choco.

Vergevorderd stadium

Er was een tijd dat een ander merk dan Duo Penotti op tafel zorgde voor hilariteit en verwarring. Nu zijn de boys al in zo’n vergevorderd stadium beland dat het merk chocopasta er niet eens meer toe doet. Zolang het maar veel suiker bevat, naar chocolade smaakt en smeerbaar is. Dus wordt er met veel gesmak chocopasta geconsumeerd van alle soorten en merken en mag ik tafels, wangen en lichtschakelaars schoonboenen. Elke boterham wordt royaal besmeerd. De hoogte en diepte van de uitgesmeerde laag is uitermate indrukwekkend. Menig breiclubje zou hiermee verlost kunnen worden van een PMS lijdensweg.

Is er geen chocopasta meer?

Normaliter interesseert het de boys weinig of er levensmiddelen aangevuld moeten worden in huis. Wanneer ik het laatste teentje knoflook uitpers, kijkt namelijk niemand op of om. Maar zodra de bodem van de pot chocopasta zichtbaar wordt, lijkt het alsof de wereld vergaat en slaat de paniek toe. “Is er geen chocopasta meer? Wanneer ga je weer boodschappen doen? Wat moeten we nu eten?” Uit de ernstige toon waarop de vragen gesteld worden blijkt dat chocopasta een essentiële rol speelt in hun jonge leven.

Chocopastaoffensief

Ook al ontlenen de boys hun identiteit voor een groot deel aan het al dan niet eten van chocopasta, er zijn grenzen. Daarom zijn De man en ik zijn een chocopastaoffensief begonnen. Eén pot per week en op is op. Het was moeilijk om de trillende handjes, pruillippen en wanhopige blikken te negeren. Gelukkig is mijn tough love bestand tegen afkickverschijnselen en heb ik die verdraaide pot kindercrack geen toegang gegeven tot mijn boodschappenkarretje.

Ik wil MEER!

Ik begrijp mijn boys maar al te goed hoor. Wanneer die romige, tongstrelende substantie je smaakpupillen bereikt, ben je verkocht. Weekbudget, fitnesswedstrijd, pedagogisch verantWATTE? Het doet er allemaal niet meer toe. Het enige wat je wilt is MEER. Als ik een slechte of een goede dag heb, smeer ik het overal op: pannenkoeken, koekjes, boterhammen, rijstwafels of gewoon direct op mijn tong. Zoals de chocopasta thuis smaakt, smaakt het nergens. Daarom koop ik behalve chocopasta ook altijd een pot pindakaas….