Eh… Plan B dan maar?

IMG_5747

Fit voor het podium: ik zou niet weten hoeveel weken uit. Voordat ik de pijp uitga, zal ik nogmaals meedoen aan een bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op een wedstrijd die ik ooit ga doen en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

Dus ik ben niet goed genoeg? Waar ligt het aan? Ben ik te vet? Heb ik te weinig spiermassa? Het dringt nog niet goed tot me door wat dit precies betekent dus ik lees de mail van Juliette nogmaals. Ja, het staat er echt:

Beste Samantha,
We hebben de foto’s bekeken en vinden het beter dat je als je Bodyfitness doet in de C begint. 
Juliette

Ik voel me klein worden en wil helemaal niet meer meedoen aan een wedstrijd. In wat voor klasse dan ook: C, B, Q, Z, dubbel D, WHO CARES? Fuck bodybuilding. Fuck prep. Fuck dispensatie en geef me een pak Bastogne Duo koekjes en Chocomel. NU!!!!

Breaking news

Ja, lieve kijkbuiskinderen, ik heb breaking nieuws voor jullie. Ik zal helaas geen deel nemen aan de Ironman & Iron Maiden bodybuildwedstrijd op 6 november 2016. Heel erg jammer, want ik had mijn zinnen (en mijn calorie inname) erop gezet. De reden dat ik niet meedoe heeft ermee te maken dat ik geen dispensatie krijg van De Bond. Watte? Nee, ik zei niets nasty’s over je moeder, ik had het over dispensatie. Waarschijnlijk begrijp je er nu geen spierbal meer van dus ik zal het een en ander nader toelichten.

Hiërarchische trap der musculairen

In Nederland worden de regels en procedures van bodybuilding- en fitnesswedstrijden samengesteld en gewaarborgd door De Bond IFBB/NBBF (International Federation of Body Builders / Nederlandse Body Building & Fitness Federatie). De wedstrijden zijn onder te verdelen in drie klassen: A, B en C. Als je besluit om aan een wedstrijd mee te doen, begin je onderaan de hiërarchische trap der musculairen. Dat betekent dat je meedoet aan een wedstrijd in de C-klasse. Als je in de top 3 eindigt bij een C-wedstrijd, wordt je een klasse hoger gepromoveerd en kun je meedoen aan B-wedstrijden. Vanuit daar kun je weer promoveren naar de A-klasse als je ‘geplaatst’ wordt in de top 5. Je kunt jezelf dus telkens omhoog pompen en uiteindelijk internationale wedstrijden doen.

Meesterlijk brein

Elke wedstrijd, ongeacht van welke klasse, heeft verschillende categorieën voor zowel mannen als vrouwen. Laat ik het voor het gemak even houden bij mijn favoriete geslacht; de vrouw. Er zijn ruwweg vier categorieën waaraan je kunt deelnemen bij een wedstrijd: bikinifitness, bodyfitness (ook wel figure genoemd), physique en bodybuilding. Sommige wedstrijden hebben nog meer categorieën maar ik hou het even bij mijn favoriete uitlegtraject; kort.

In 2014 heb ik op de C-wedstrijd SAP-cup (toen heette het nog FLEX-cup) de eerste plek behaald in de categorie bikinifitness 35+. Daardoor ben ik gepromoveerd en mag ik B-wedstrijden doen. Geweldig natuurlijk! Ware het niet dat ik anno 2016 met het geniale idee kwam had om mee te doen aan een B-wedstrijd (de Ironman en Ironmaiden) in een andere categorie, namelijk de categorie bodyfitness. Dat had ik met mijn meesterlijk brein helemaal zelf besloten. Op eigen houtje, zonder De Bond. Blijkt dus dat dat niet zomaar gaat in spierbonkenland. Ik moest officieel dispensatie aanvragen en foto’s van mijn huidige shape opsturen. De dispensatie kun je zien als een soort ontheffing van de onderste tree van die eerdergenoemde hiërarchische trap der musculairen omdat je al een bepaalde status hebt behaald in een andere categorie. De dispensatie zou voorkomen dat ik weer aan een C-wedstrijd zou moeten meedoen. Ik zou dan een paar treden overslaan van de hiërarchische trap der musculairen en direct een B-status krijgen als Bodyfitness atleet. Just like that! Ehh, in Utopia ja, want De Bond heeft mij dus géén dispensatie verleend en dus moet ik meedoen aan een C-wedstrijd voor de categorie Bodyfitness en dus kan ik niet meedoen aan Ironman & Ironmaiden omdat dat een B-wedstrijd is en dus weet ik het even allemaal niet meer.

Afscheid met pijn in hart en reet

Terwijl ik dit opschrijf ben ik ruim 36 uur en heel wat gedachtes verder. Het schokkende nieuws heb ik enigszins kunnen verwerken en een plekje gegeven. Wonder boven wonder heb ik niet gehuild. Okee, ik ga niet liegen, misschien wel. Misschien druppelen er een paar tranen over mijn wangen terwijl ik dit tik. Misschien vallen die tranen in mijn baby chest seperation van mijn bovenlichaam wat niet volstaat om dispensatie te krijgen zodat ik mee kan doen aan een B-wedstrijd. Het is natuurlijk niet leuk als je de beste items stuurt uit je selfie collectie met je most muscular pose en je wordt gewoon keihard afgewezen. Pijn in mijn hart heb ik nog steeds. Pijn in mijn reet heb ik ook. Maar dat is een heel andere pijn, dat heeft te maken met de hackqsuat. Ik zit momenteel in een rouwproces.  Er is gelukkig niemand overleden, maar ik heb wel afscheid moeten nemen. Geen afscheid van een persoon maar afscheid van een doel. Het afscheid van mijn deelname aan de Iron Man & Iron Maiden bodybuildwedstrijd.

Eerste klas Comfort Zone bij het raam

IMG_5326

Fit voor het podium: 16 weken uit. Op 6 november doe ik mee aan de Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

Ik neem alles terug! Per direct. Zo stoer als ik deed in mijn vorige blog over dat het prepleven mij toelachte omdat ik 1 kilo kwijt ben, zo zwaar heb ik het vandaag. Ik ben deze week begonnen met een nieuw voedingsschema wat bestaat uit carbcycling. Mijn week is opgedeeld in lage en hoge koolhydraatdagen. Je raadt het al; op een lage koolhydraatdag eet ik weinig koolhydraten en op een hoge koolhydraatdag eet ik er iets meer. Iéts meer, dus maak je maar geen illusies dat ik schalen met rijst en bonen mag werkwerken op een hoge koolhydraatdag. Het totaal aantal calorieën is naar beneden gekelderd als de Dow Jones tijdens de grote economische depressie van 1929. Per week zijn er maar liefst 2930 kcal geschrapt.

Things are getting pretty serious

Nadat ik afgelopen weekend mijn coach progressiefoto’s had gestuurd en mezelf had vermaakt met veel te veel calorieën met De Man in de Markthal, sloeg het nieuws in als een bom. De progressie ging te langzaam. Het moest allemaal sneller en dat betekende dat ik er harder aan zou moeten trekken. Waaraan ik moest trekken? Dat heb ik mijn coach niet gevraagd, maar hij zou wel even een nieuw voedingsschema maken waarmee ik mijn overtollig vet snel kwijt zou raken. Wist ik veel dat hij er gelijk vier keer per week 30 minuten cardio op nuchtere maag in zou gooien. En wist ik veel dat we gelijk H.A.M. gingen. En wist ik veel dat ik weer aan carbcycling moest gaan doen (wat ik in het verleden overigens ook heb gedaan en het werkte als een tierelier). En wist ik verdorie veel dat ik me zo slap zou voelen. Hoofdpijn, lusteloos en misselijk. Trek in een boterham met kaas die ik De Man zag klaar maken. Trek in nog veel meer amandelen dan de 20 gram die ik volgens mijn lijstje mocht eten als avondeten naast mijn 100 gram broccoli en 100 gram kipfilet. Well, I guess you can say things are getting pretty serious.

Eerste klas Comfort Zone bij het raam

Nu wist ik zelf ook wel dat mijn progressie veel te langzaam ging. Tuurlijk, mijn lichaam is iets strakker en geworden en ik zie iets meer lijnen maar snel ging het niet. Het hoeft natuurlijk niet in een sneltreinvaart maar feit is dat ik over slechts 16 weken shredded op het podium wil staan zonder hüttenkäse benen. Maar ik deed gewoon wat ik moest doen en vertrouwde erop dat het allemaal wel goed zou komen. Ik had mezelf eerlijkgezegd al een eerste klas plekje bij het raam toegekend in de Comfort Zone. Het ging me allemaal opvallend makkelijk af, iets wat ik me toch echt niet kan herinneren van mijn vorige preps. Toen hing ik om de haverklap aan de telefoon met mijn homegirls omdat de labiele huilebalk in mij weer tevoorschijn was gekomen. Maar goed, het speelkwartier is voorbij en het is tijd om de strijd met mezelf aan te gaan. Als dit de weg is naar Shred City; LET’S GOOOOO!

But did I die?

De eerste dag was een lage koolhydraatdag en die begon vrij goed. Het zonnetje scheen en ik had er zin in! Na een half uurtje cardio op nuchtere maag in mijn ondergoed in een bloedhete slaapkamer strompelde ik naar beneden voor mijn ontbijt. Ik sloeg mijn smoothie achterover en enthousiast over mijn nieuwe eetschema maakte ik mijn havermout met sojamelk klaar. De havermout met sojamelk verklaart waarom ik pas tegen een uur of 1 in elkaar stortte in plaats van kort na mijn ‘ontbijt’. Ik had namelijk verkeerd gelezen want ik mocht helemaal geen sojamelk, laat staan havermout. Dat was het ontbijt van een hoge koolhydraatdag! Het correcte ontbijt bestond uit alleen een smoothie. De rest van de dag moest ik doorbrengen zonder rijst, pasta, zoete aardappels of iets dergelijks. Nou, dat heb ik geweten. Als een stonede tiener liep ik ‘s avonds na mijn groepsles terug van het metrostation naar huis in de warmte me afvragend na hoeveel meter ik zou bezwijken. Ik voelde me zo slap als een vaatdoekje. But did I die? No! Toen ik ‘s avonds in mijn bedje lag voelde ik me voldaan en voornamelijk DE SHIT omdat ik had volgehouden. Nu nog de overige 15 weken en 6 dagen…

Me versus de snert

IMG_1562

Fit voor het podium: 20 weeks out. Op 6 november doe ik mee aan de ironman & ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

De week is voorbij gevlogen. Hongerige momenten had ik net als vorige week nog steeds. Dat zal voorlopig ook niet weggaan, sterker nog het zal vaker voorkomen en erger worden. Daar heb ik voor nu gelukkig een remedie op gevonden. Zorg dat je week zo vol is gepland zodat je niet eens tijd hebt om over dat hongerige gevoel te kunnen nadenken. Meng dat met wat spanningen met je partner en een flinke scheut vermoeidheid (die zit trouwens standaard in mijn cocktailglas hoor), goed roeren en voilà: je hebt er weer een prepweek op zitten.

Merguez worstje

Het gaat mij allemaal veel te langzaam. Ik zie hele kleine verschillen rondom mijn taille, benen, billen en armen. Als het in dit tempo doorgaat ben ik in 2086 denk ik wel klaar voor de Ironman en Ironmaiden. Eigenlijk slaat het nergens op dat ik het te langzaam vind gaan want ik ben mijn prep in het ongewisse begonnen. Ongewisse ja. Dat vind ik een mooi woord. Toen ik drie weken geleden begon, wist ik niet precies wat mijn gewicht en vetpercentage waren. Ik ben gestopt met wegen en meten toen ik met gemak voor merguez worstje kon doorgaan wanneer ik mijn skinny jeans droeg. Er was niets ‘skinnies’ meer aan die jeans.

Daar doe ik het niet voor

Mijn laatste meting stamt af uit februari. Februari 2016, dat dan weer wel. Ik had zoiets van: ik gebruik die waarden gewoon, niet moeilijk doen en beginnen. Wegen en meten komt later wel. Professioneel hè? Maar 3 weken en een weging op mijn Tanita weegschaal later zou ik 0,5 kilogram zijn afgevallen op basis van die waarden uit februari. Okee. Maar liefst een hele halve kilo! Daar doe ik doe ik het natuurlijk niet voor. Ik wil meer, veel meer en ik wil het NU! Helaas laat mijn lichaam zich niet commanderen en bepaalt het zelf wel wanneer het iets wil. Om het geheel toch een béétje te monitoren heb ik afgesproken met mijn coach dat ik elke zaterdagochtend progressiefoto’s stuur en mezelf weeg.

Mindfuck

Op sommige dagen voel ik me heel slank en ga ik in crop top trainen. Op andere dagen vind ik mezelf moddervet en trek ik het liefst een grand foulard aan. Dan slaat de beruchte mindfuck toe. Ga ik het halen? Waar ben ik in godsnaam aan begonnen? Wie hou ik voor de gek, dit gaat me nooit lukken. Net als dat ik vorige week schreef dat ik commentaar van anderen om heb gezet naar iets positiefs en gebruik als brandstof om te preppen, doe ik dit nu ook maar dan met mijn eigen hersenspinsels. Ik block de gedachtes die voortkomen uit onzekerheid, zet mijn verstand op nul en eet weer een kippetje. Of een visje. Of een eitje. Of een walnoot. Of ik ga naar de sportschool.

Maar ik blijf gefocused, ik heb vertrouwen in mijn coach en in het proces. Het lichtelijk dwangmatig gedrag wat ik herken van mijn vorige preps is inmiddels ook in volle gang. Dat bestaat uit het bestuderen van dames wiens fysiek ik mooi vind. Onbekenden, bekenden, medecompetitors, noem maar op. De foto’s worden aandachtig bestudeerd door mij. Leve instagram!

 

Snert in de zomer

Zoals ik al aangaf ging de week dus vrij snel en zonder bijzonderheden, alleen op donderdagavond kreeg ik het ineens moeilijk. Misschien kwam dat doordat De Man zijn beroemde snert had bereid waarnaar het hele huis rook. Compleet met runderrookworst, kalfsstaart en zout vlees. Ja, Surinamers be like: we eten het hele jaar door snert, ook in de zogenaamde Nederlandse zomer. Het huilen stond me nader dan het lachen toen ik beduusd in de pan roerde omdat ik een oogje in het zeil moest houden tijdens het urenlange bereidingsproces. Ik sprak mezelf streng toe: “Kom op zeikstraal! Niet gaan janken! Pak een plastic bakje, doe er soep in en vries het in zodat je zaterdag bij je cheatmeal ervan kan slurpen.” De gedachte dat ik alsnog die heerlijke soep kon proeven op een gepland moment in plaats van tijdens een impulsieve emotionele hunkering naar comfort food deed me goed. 1-0 voor mij, de snert heeft verloren!

Ik ben het ZAT!

IMG_0273 (2)
Fit Voor Het Podium: 22 weeks out. Op 6 november 2016 doe ik mee aan de Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor het Podium’.

Yup. Ik heb er een klap op gegeven. De knoop is doorgehakt. Er wordt niet meer op twee gedachten gehinkeld. Waar ik het over heb? Over spreekwoorden. En over mijn deelname aan een fitnesswedstrijd, dit millennium nog.

Omdat dit, omdat dat

Al sinds begin 2015 neem ik me voor om mee te doen aan een fitnesswedstrijd in de Bodyfitnessklasse. Waarom heb ik dat dan nog niet gedaan???! Omdat ik geen geld had, omdat ik het te druk had, omdat ik te weinig tijd had, omdat ik net verhuisd was, omdat ik er nog niet klaar voor was, omdat ik geen goede coach had, omdat dit, omdat dat. Er was altijd wel iets was waardoor ik de focus er niet op kon leggen. Het excuus van de coach is overigens legitiem want goede betaalbare coaches liggen niet voor het oprapen. Maar nu ben ik het zat. ZAT. Ik moet en ik zal die wedstrijd dit jaar doen, al is het het laatste wat ik doe. Ik merkte namelijk dat ik niet meer normaal kon functioneren. Ik kon intens droevig worden bij de gedachte dat een wedstrijdvoorbereiding het allerliefste is wat ik wil doen terwijl ik met andere dingen bezig was. Ik kreeg het idee gewoon niet uit mijn systeem.

Zogenaamd bulken

Daarnaast liep dat zogenaamde bulken van mij de spuigaten uit. Ik puilde uit mijn broeken en mijn armen leken net van die Italiaanse hammen die in de winkel met een touwtje aan het plafond hangen. Tuurlijk, onder al dat vet zit spiermassa, maar daar zie je natuurlijk geen vetklep van als er een speklaag boven zit. Gewapend met een nieuwe coach, een nieuw eet- en trainingsschema en een te hoog vetpercentage ben ik vorige week begonnen. Het korte termijn doel is om mijn vetpercentage te verlagen.

Ironman & Ironmaiden 2016

Ik vertel aan iedereen die het horen wil dat ik mee ga doen aan Ironman en Ironmaiden op 6 november 2016. Ja en dan wordt het eng. Heel erg eng. Want als je hebt uitgesproken dat je iets gaat doen, moet je het ook echt doen. Geen weg meer terug, no lame excuses. Om de pressie te verhogen ga ik de komende 22 weken elke week een blog schrijven over mijn prep naar de wedstrijd toe. Tot nu toe hou ik me heel goed staande. Voor hoever dat gaat in week 1 van de 22 weken… Ik heb ooit voor hetere vuren gestaan want ik heb in 2014 al twee wedstrijden gedaan. Maar daar kan ik nu niet meer op teren. Ik moet mezelf weer bewijzen. Voor mezelf. Elke maaltijd, elke training, elk voedingsmiddel wat ik mezelf ontzeg omdat het niet op mijn eetschema thuishoort.

2300 calorieën

Cravings heb ik nog niet gehad. Je kunt daar pas echt wat over zeggen na een week of twee, zodra je lichaam aan het eetschema is gewend. Ik heb trouwens op woensdagavond wel alvast in gedachten mijn cheatmeal samengesteld voor in het weekend. Tja, that’s me. Het is in ieder geval niet zo dat ik op een noodrantsoen zit hoor, want ik schuif per dag nog steeds een slordige 2300 calorieën naar binnen. Het zijn in ieder geval minder calorieën dan voorheen en  exclusief alle lepels pindakaas, chocopasta, en andere extra’s die ik weg bulkte.

Op naar een lager vetpercentage!

 

FIBO 2016 VLOG

image

De Hartslag bezoekt Europa’s grootste vakbeurs op het gebied van fitness, gezondheid en wellness. Exclusieve interviews met nationale en internationale topatleten. Kies voor de uitgebreide vlog fibo 2016 of voor de verkorte vlog FIBO 2016