Are my glory days over?

IMG_5193

Het is niet te geloven. Dit is de 3e fitnesswedstrijd die ik laat schieten. Ja, dat lees je goed ja, laat schieten. Ik kan inmiddels mezelf nu wel schieten want ik word doodmoe van dit welles nietes spierbal-bikini-verhaal. In mijn vorige blog had ik het heel enthousiast over de wellness bikini klasse, carnivoren en ass claps. En ik had het natuurlijk ook over mijn deelname aan de Open Rotterdamse. Met veel bombarie kondigde ik mezelf aan. Wel, met veel bombarie kondig ik mezelf bij deze AF. Ik doe niet mee aan de Open Rotterdamse.

 

A, B, C, D en E

Alles loopt volgens schema. Ik heb dispensatie gekregen van de bond, ik heb me ingeschreven voor een poseer clinic. Ik heb me ingeschreven voor de wedstrijd, mijn visagiste is zelfs al geregeld. Ik heb nota bene de freakin stof, steentjes en connectors voor mijn bikini al uitgezocht! Alles loopt volgens schema, behalve mijn shape. Het gaat mij niet lukken om op tijd in mijn beste shape met een superstrakke bum-bum op het podium te staan bij de Open Rotterdamse. Waarschijnlijk is dat podium gewoon niet (meer) voor mij weggelegd. En als het wel voor mij is weggelegd, dan is nu niet de tijd. Het feit dat:

  1. ik een lichaam heb wat moeilijk droog wordt;
  2. ik de trukendoos met kuurtjes dicht laat;
  3. ik De Anticonceptiepil slik (vocht vasthouden = story of my life);
  4. ik een druk gezinsleven heb met 3 kinderen (daarom C);
  5. er thuis 3 bedrijven gerund worden;

speelt denk ik ook wel een beetje mee.

 16999044_1439881626043709_4051589864702077131_n

 

Onder een steen

Twee weken geleden heb ik de knoop doorgehakt en mezelf verlost uit mijn lijden. De telkens terugkerende teleurstelling wanneer de slakkenvooruitgang van mijn wedstrijdprep slechts zichtbaar was met een microscoop bij helder daglicht maakte mij somber, verdrietig en onzeker. Oh, en labiel… Gelukkig ben ik vrouw genoeg om eerlijk te zijn tegen mezelf en heb ik het besluit genomen me terug te trekken. Heel eventjes zag ik het leven niet meer zitten. Het liefst kroop ik onder een steen om daar te blijven liggen tot ik overging in ontbinding terwijl ik Speculoos van een opscheplepel af likte en dat afwisselde met een bus slagroom die ik in mijn mond leeg spoot. Geen grap. Ik heb bodybuilding uitgescholden en vervloekt.

 

Foolish?

Zijn mijn glory days dan echt voorbij? Was ik echt zo foolish om te geloven dat ik daar gewoon kon staan shinen op dat podium met mijn Miss Piggy pootjes? Just like that? Nee, ik was niet foolish en mijn glory days zijn zeer zeker niet voorbij. Onze Lieve Heer heeft momenteel andere plannen met mij en die worden niet in een glitterbikini uitgevoerd terwijl ik mijn kont laat zien aan een volle zaal. Daarnaast heb ik het geluk dat ik al twee keer aan een fitnesswedstrijd heb mogen meedoen waarvan ik één keer ‘just like that’ met de grootste beker naar huis ben gegaan.

 

Bikini aan de wilgen

In deze spierballen saga waarin ik al jaren de hoofdrol speel zonder dat ik doorbreek op het witte doek heb ik een belangrijke les geleerd. Je kan alles krijgen wat je hebben wil, je krijgt alleen niet alles tegelijk. Wanneer ik in de gym ben, voel ik nog steeds kriebels in mijn buik. Every. Single. Time. Ik heb nog steeds de ambitie om strakker en droger te worden. De drang om een beter lichaam te bouwen zal altijd blijven en dat is ook wat ik altijd zal blijven doen. Alleen heb ik een knoop doorgehakt en mijn bikini aan de wilgen gehangen. En ik zal je zeggen, ik voel me opgelucht. Het is nu allemaal leuker en luchtiger want er hangt geen zwaard van Damocles boven mijn hoofd in de vorm van een wedstrijddatum. Ik hoef me niet meer schuldig en mislukt te voelen als ik tijdens een zware PMS aanval chocopasta uit de pot eet met een mes en daarna 6 plakken kaas verorber. Ik neem deel aan mijn eigen wedstrijd die ik meestal beschouw als ‘mijn leven’ en waarvan ik de regels zelf bepaal en ik ben mijn eigen jury. Wauw, wat een prachtige vergelijking heb ik zojuist gemaakt. Mijn glory days als dichter zijn in ieder geval nog lang niet voorbij!

abe6e4ac60ec38ada65bfd49e01171e9

 

Deze fitmom gaat zich focussen op haar bedrijf, op haar gezin en op de mooiste dag van haar leven. Ik ga volgend jaar trouwen en ik moet tijdens die hele speciale Glory Day natuurlijk wel als een hele fitte bruid naar het altaar squatten…

Wie is toch die man die elke dag het vlees knijpt? (Botoes en asser deel 2)

IMG_5046

De Man steekt het niet onder stoelen of banken. Hij houdt van vlees. Vlees uit de pan, vlees van de grill en vlees uit de oven. Stoofvlees, zoutvlees, ingelegd vlees, en vooral kippenvlees. Maar het allermeest houdt hij van het vlees op mijn billen. Wees maar niet bang, dit is geen slaapverwekkend soft porno verhaal waarbij je plaatsvervangende schaamtegevoel wordt geactiveerd. Ik ben tenslotte een fitmom van drie die een pedagogisch verantwoorde reputatie hoog te houden heeft. Dit is een ode aan de botoes en asser!

 

Billen of borsten?

Je hebt billenmannen en je hebt borstenmannen. Mijn man is een billenman. Het kan natuurlijk ook zijn dat hij een billenman is omdat ik niet zoveel borst heb… Ik heb er 2 om precies te zijn, maar wat ik bedoel is dat ik niet vooraan in de rij stond toen de voorgevels werden opgeleverd. Je zou zelfs kunnen zeggen dat ik in het midden van de rij stond. Maar goed, terug naar mijn reet. Die is net als mijn benen iets meer ontwikkeld dan mijn bovenlichaam. Dat is nu eenmaal mijn bouw en daar moet ik het mee doen. Mijn billen en mijn heupen zijn de eerste plekken waar boosaardige vetcellen zich ophopen. Wat dat betreft ben ik geen uitzondering op de regel, want dit is bij de meeste vrouwen zo.

 

Duizend maal ass claps

Jullie weten vast nog dat ik in 2014 heb meegedaan aan een fitnesswedstrijd  in de Bikini Fitness klasse. Het heeft me enorm veel moeite gekost om mijn botoes en asser in verhouding te brengen met de rest van mijn lichaam. Kennelijk is er toch iets goed gegaan want ik ging aan het einde van de avond met de grootste beker naar huis.

flexcup
1e plek Flexcup 2014 Bikini Fitness 35+

 

Aangezien ik de gespierdere en grotere Bodyfitness dames veel stoerder vond dan alle bikinihuppeltrutjes bij elkaar, heb ik twee jaar lang geprobeerd om mijn lichaam voor deze klasse te trainen. Helaas is de Bodyfitness klasse voor mij niet weggelegd, het creëren van meer massa op mijn bovenlichaam (voornamelijk schouders) gaat erg moeizaam. Zoals ik al eerder aangaf, is mijn onderlichaam groter dan mijn bovenlichaam. ‘Disproportie’ heet dat met een veel te moeilijk woord voor bikinihuppeltrutjes en bodybuilders. Laat die ‘disproportie’ nu juist één van de kenmerken zijn van een nieuwe klasse onder de bikinihuppeltrutjes. Ik heb het natuurlijk over de Bikini Wellness klasse, speciaal voor dames met botoes en asser! Duizend maal ass claps!

 

IMG_4867
Bikini Fitness vs Bikini Wellness

 

nk bf
Top 6 Bodyfitness NK 2016

 

Argusogen

Op 9 april 2017 ga ik meedoen aan de Open Rotterdamse Kampioenschappen fitnesswedstrijd. Ik ben SO EXCITED dat ik weer als een bikinihuppeltrutje over het podium mag struinen en vooral dat ik deelneem in de nieuwe klasse. Als ik bij de eerste 5 eindig, mag ik door naar de Nederlandse Kampioenschappen…. (kwijl). Momenteel ben ik druk bezig met de voorbereidingen voor de wedstrijd (prep) want ik wil in mijn beste shape op het podium verschijnen. Daar heb ik een zo laag mogelijk vetpercentage voor nodig zodat mijn spieren goed zichtbaar zijn. De Man vindt mijn wedstrijdprep best leuk hoor maar hij houdt mijn billen met argusogen in de gaten want die extra junk in de trunk waarvan hij zielsveel houdt, hoort niet thuis op een wedstrijdlichaam. Het vlees op mijn billen bestaat uit spieren en vet. Vet wat verdwijnt tijdens de prep. Momenteel ben ik nog niet wedstrijd klaar, ik heb nog 7 weken om die billen net als spinazie in de pan te laten slinken.

 

Bezwaarschrift

Waar het op neer komt is dat De Man geregeld een bezwaarschrift indient omtrent de omvang van mijn billen nu mijn prep in volle gang is. Gelukkig houdt hij van mij mét of zonder vet op mijn billen maar blij wordt hij er niet van. Ik denk trouwens niet dat hij zich erg veel zorgen hoeft te maken. Die kwaadaardige vetcellen weten de weg naar mijn heupen en billen maar al te goed te vinden. Na mijn prep zit die speklaag er vast binnen de kortste keren weer aan.Tot die tijd mag hij van mij onbeperkt aan mijn bilvlees zitten…

56599961

Wil jij ook gespierde billen en benen? Hoe goed je de vormen van je billen en benen kunt zien, hangt van jouw voeding af. Ik kan je hiermee helpen! Voor meer info of Ladies Only Training klik hier.

 

 

 

 

Dat cardio tho!

DSC_0840

Voorlopig staak ik de blogreeks ‘Fit voor het podium’ omdat ik nog geen nieuwe wedstrijddatum heb uitgekozen nadat ik erachter kwam dat ik niet mee kan doen aan de Ironman & Ironmaiden. Wél schrijf ik elke week een blog waarin ik opschep over hoe fit ik ben (niet per se podium gerelateerd), dus blijf me volgen!

Ik ken niemand die een grote fan is van cardio. De meeste mensen moeten er niets van hebben en doen er zelfs minachtend over. Kijk maar even rond op Instagram. Herhaaldelijk zware dingen optillen en weer neerleggen met sexgeluiden: JA! Maar als een knaagdier op de automatische piloot voortbewegen op de loopband: men wil er nog niet eens dood gevonden worden.
Oh wacht even, ik vergeet de dames van de vrouwensportschool waar ik vroeger werkte! Zij waren niet weg te slaan van de loopband. Van fitnessapparatuur moesten ze niets hebben, maar boy oh boy wat was het altijd druk bij de cardioapparaten. Ellenlange wachttijden, volwassen vrouwen die voordringen, ruzies om crosstrainers… wat een mooie tijd was dat. Oké, terug naar het hier en nu.

Vooral stoer
Omdat ik voor een fotoshoot goed voor de dag wilde komen, besloot ik na afstemming met mijn coach om elke dag een half uur op een lege maag te cardio-en. Alsof dat nog niet genoeg was, besloot ik om dat first thing in the morning te doen. En dan bedoel ik dus niet een burgerlijk braaf ochtendtijdstip zoals 07.00 uur. Nee, als deze Fitmom iets doet dan is het gelijk HAM en dat betekende in dit geval op de sportschool aanwezig zijn tussen 05.30 uur en 06.00 uur. Deze ochtendglorie heb ik trouwens te danken aan De Man. Die had voor mij bedacht dat deze tijdspanne het meest geschikt was naast al mijn andere bezigheden. Zelf ligt hij nog op één oor als ik mijn gluteus maxima aanspan terwijl ik een 10% helling oploop in de 8e minuut van de 30 minuten. Maar dat kan me geen aangespannen reet schelen. Want na afloop voel ik me zooooo lekker. En stoer. Vooral stoer.

Operatie Cardio
Toen ik begon aan Operatie Cardio was ik sceptisch. Ik wist dat het noodzakelijk was, maar had er helemaal geen zin in. Maar ja, wie droog wil zijn, moet fiets rijden. Of loopband bewandelen in mijn geval. Die verdraaide cardio uren die je maakt zorgen er nu eenmaal voor dat het gehekelde vet waarvan iedereen zich wil ontdoen sneller verdwijnt dan wanneer je onderuitgezakt op de bank zit met je rechterhand in je broek. Algauw merkte ik dat naast mijn figuur, ook mijn humeur verbeterde. Je kunt best enige vorm van communicatie met mij aangaan tussen 06.30 en 08.00 uur hoor, maar om nou te zeggen dat ik vrolijk ben in de ochtend is een gore leugen. Sinds ik ochtendcardio doe, voel ik me echter heerlijk! Nee, dit is geen advertorial, testimonial of andere vorm van reclame en ik krijg hier helemaal niets voor betaald, ik voel me gewoon heerlijk. Laat ik wel even benadrukken dat dat heerlijke gevoel na afloop komt. Dus niet tijdens het cardio-en en al helemaal niet tijdens het sluimeren van de wekker om 05.05 uur, 05.10 uur en 05.15 uur.

Olga Commandeur is de shit
Het half uurtje cardio gebruik ik om twee foto’s te maken voor mijn Instagram verhaal (één op de loopband en één met een smoothie), een snapchat scene op te nemen en om de tekstversie van het nieuws te kijken op Nederland 2. Vervolgens kijk ik een paar minuten naar de vroege uitzending van ‘Nederland beweegt’. Maximaal 3 minuten achtereen, simpelweg omdat ik langer niet trek. With all do respect voor mijn collega Olga Commandeur want zij is de shit. Alle vrouwen die sporten en sportlessen geven zijn trouwens de shit. Kijkend naar de televisie neem ik voorzichtig slokjes van mijn thee terwijl ik mijn voeten aan weerszijden van de loopband plaats. Ik heb al vaak genoeg hete thee over mijn buste laten vallen omdat ik driftig doorstapte tijdens het lurken. Daarom neem ik liever een pauze van 2 seconden als ik thee drink.

Lege maag
Even terugkomend op dat cardio op lege maag; er doen zich hierover nogal wat theorieën de ronde in Spierballenland. Zo zou het niet goed zijn om op lege maag te cardio-en omdat spiermassa als brandstof verbruikt zou worden en hierdoor zou afbreken. Een andere opvatting is dat je meer vet zou verbranden met cardio op een nuchtere maag omdat er na een aantal uren tandenknarsen en kwijlen op je kussen weinig glycogeen (opgeslagen energie) in je lichaam aanwezig is.
Wat nu precies goed of fout is, weet ik eerlijk gezegd niet. Ik weet alleen dat hetgeen ik doe voor mij prima werkt. Voor zover ik kan zien zijn mijn gains er gelukkig nog. Daarnaast kan mijn lichaam het aan om zonder voeding op een rustig doch intensief tempo een half uur te powerwalken. Direct na mijn cardio eet ik wat. Ik drink een smoothie om precies te zijn. Een smoothie met fruit, groentes en eiwitpoeder en op mijn hoge koolhydraatdagen zit er ook amandelmelk in, het recept ervan kun je trouwens vinden in mijn E-book ‘Gezonde Tussendoortjes en Toetjes’. Daarnaast eet ik natuurlijk dagelijks volgens een eetschema wat op mijn lichaam en activiteiten is afgestemd waarbij mijn calorieinname lager is dan mijn calorieverbruik. Dit creëert een negatieve energiebalans waardoor ik vet verlies. Onthoud dat wat voor mij geldt niet voor jou hoeft te gelden. Als je lichaam protesteert wanneer je zonder ontbijt fit wilt doen, forceer dan niets en eet vooraf iets!

De vlees vervangende schnitzel

IMG_7909 (1)

Voorlopig staak ik de blogreeks ‘Fit voor het podium’ omdat ik nog geen nieuwe wedstrijddatum heb uitgekozen nadat ik erachter kwam dat ik niet mee kan doen aan de Ironman & Ironmaiden. Wél schrijf ik elke week een blog waarin ik opschep over hoe fit ik ben (niet per se podium gerelateerd), dus blijf me volgen!

Het volgen van een eetschema met als uiteindelijk doel om aan een fitnesswedstrijd mee te doen is een serieuze zaak. Het draait allemaal om consistentie en discipline. Ik hou me het liefst volledig aan mijn eetschema zonder enige vorm van flexibiliteit. De dingen waarin ik echt trek heb, reserveer ik voor mijn cheatmeal op zaterdag. Sommige mensen vinden mij overdreven doen als ik eten of drinken weiger. Ik krijg van alles voorgeschoteld en met een verwachtingsvolle blik word ik aangestaard tot ik consumeer. Wanneer consumptie uit blijft komen de opmerkingen: “Je kant toch voor één keer wel een uitzondering maken? Van een klein beetje ga je niet dood hoor! Je komt heus niet gelijk aan als je dit proeft”. Dat klopt allemaal, maar ik consuminder liever als je het niet erg vindt. Een klein hapje van dit, een stukje van dat, een slokje van zus en een likje van zo kan bij mij spontaan uitmonden in een fiasco waarvan de gevolgen zich dagenlang strekken.

Een hapje gehaktbal

Het is bij mij alles of niets. Of ik hou me 100% aan het eetschema of ik ‘doe’ alles wat eetbaar is alsof ik de grootste hoer ben achter Hollands Spoor. Zodra ik iets daar tussenin doe, is het einde zoek. Dat iets daar tussenin kan al gebeuren met het proeven van een hapje gehaktbal terwijl ik aan het koken ben voor Het Gezin. Op een of andere manier hou ik mezelf dan voor dat ik een alibi heb om van alles uit te proberen. God zij dank trek ik geen zakken chips open of prop ik mijn mond vol met koekjes zodat de kruimels uit mijn mond vallen tijdens het kauwen, maar ik geef niet álles. Het is per afzonderlijk geval vrij onschuldig want in hoeverre wordt je dieet nou beïnvloed door één hapje gehaktbal? Niet tot vrij weinig zou je zeggen. Mits het natuurlijk niet bij één hapje gehaktbal blijft. Want zodra alle vrij onschuldige gevallen van proeverij bij elkaar op worden geteld, resulteert dit erin dat ik maar liefst 25% tot 35% smokkel in vergelijking met wanneer ik dat ene hapje gehaktbal niet zou hebben gegeten. Real story.  Zo heb ik mezelf afgelopen week in moeilijkheden gebracht door een stukje te proeven van iets wat niet op mijn eetschema staat.

E-book

De Man heeft besloten om te minderen met vlees en had voor zichzelf vlees vervangende producten gekocht om uit te proberen. Zo ook een vlees vervangende schnitzel. Aangezien ik vlees for days eet en het jaren geleden was dat ik vlees vervangende producten heb gegeten (behalve tahoe en tempeh en vis natuurlijk), heb ik een klein stukje van de schnitzel gegeten. Gewoon, om even te proeven. De dag daarna nam ik een hapje van een havermout banaan pannenkoekje doordrenkt met honing en getopt met kokossnippers. De dag daarna heb ik veel te veel gegeten tijdens een barbecue. Weliswaar allemaal clean food, maar toch was het veel te veel. De dag daarna at ik 1,5 keer zoveel kipfilet als voorgeschreven en nam ik een hapje van een zelfgemaakte vegan- chocoladepudding en bonbon die ik uitprobeerde voor een E-book waarmee ik bezig ben. Omdat ik rauwe cacao in huis had om de recepten te testen, heb ik die dag maar gelijk 6 koffie met elk 3 tot 4 zoetjes en flink wat cacaopoeder gedronken. Ik had geen zin in de voorgeschreven middaggroente en bij het eten van mijn 2 ei-eiwitten en 1 volledig ei nam ik een extra balletje eigeel tot me. Om vervolgens te zwichten voor een kleine portie batjauw en antruwa nadat ik ’s avonds thuiskwam van lesgeven. In plaats van 125 gram gegrilde zalm een kleine portie andere vis en groenten doordrenkt van olie, e-nummers en zout is namelijk net als die andere 9 gevallen vrij onschuldig toch?

Het zoenoffer

Het ironische van dit alles is dat ik mezelf had voorgenomen om me heel strikt aan mijn eetschema te houden en zelfs mijn cheatmeal te skippen. Dit alles omdat ik donderdag een fotoshoot heb waarbij ik een platte buik moet hebben voor een ander E-book waarmee ik bezig ben. Eh, dat is dus niet helemaal volgens planning gelopen. Afgelopen zaterdag kreeg ik na een woordenwisseling met De Man een Face-time gesprek van hem binnen. Toen ik nietsvermoedend het telefoongesprek aannam verschenen de meest kleurrijke, prachtige versierde donuts in beeld als zoenoffer. Ik werd duizelig bij het aanzien van zoveel suiker en kleurtjes. Het kon me allemaal niets meer schelen en ik ‘bestelde’ twee donuts. Eentje met puddingvulling en poedersuiker en eentje met karamelglazuur en witte chocoladesnippers. Tja… Gelukkig stond ik vanochtend op en kreeg ik nog een kans om opnieuw te beginnen. Dat doe ik denk ik deze week zonder een stukje vlees vervangende schnitzel te proeven.

Wolfje en de berg

FullSizeRender (1)
Voorlopig staak ik de blogreeks ‘Fit voor het podium’ omdat ik nog geen nieuwe wedstrijddatum heb uitgekozen nadat ik erachter kwam dat ik niet mee kan doen aan de Ironman & Ironmaiden. Wél schrijf ik elke week een blog waarin ik opschep over hoe fit ik ben (niet per se podium gerelateerd), dus blijf me volgen!

Er was eens een wolf. Het was een hele mooie, knappe, lieve en vooral gespierde wolf. De wolf wilde dolgraag bovenop een berg staan flexen in een bikini terwijl alle wolven naar haar keken. Ze besloot om de tocht naar het topje van de berg te maken. Toen de wolf de berg opklom viel ze naar beneden. Ze probeerde het nog een keer en viel weer. De wolf slaakte een diepe zucht en vervolgde haar klim skills. Ze had de smaak goed te pakken en was halverwege, het topje van de berg kon ze al zien. Ze was zo opgewonden waardoor ze niet goed oplette en op een steen stapte die los zat. Haar pootje gleed weg waardoor ze van de berg naar beneden viel en hard neer kwam op de grond. De wolf had veel pijn en jammerde en blèrde alles bij elkaar. Ze had helemaal geen zin meer om de berg te beklimmen, want het was zo verdraaid moeilijk. Toch gaf de wolf niet op en begon ze haar tocht nogmaals…

e94f836c32f974167520d269795289c9a2cf6e70590eba799ce3b18940dbbcdb

Lieve reacties

Die wolf dat ben ik. De berg staat voor de bodybuildwedstrijd die ik wil doen en de klimtocht is de weg naar het podium. Ik vond deze metafoor zeer toepasselijk voor de blog van deze week. Daarnaast hou ik van verhalen vertellen, ik vertel mijn kinderen vaak verhaaltjes voordat ze gaan slapen. Misschien had ik het niveau van mijn metafoor wat kunnen aanpassen aan de doelgroep die mijn blog leest. Oh well.  Na mijn vorige blog waarin ik vertelde over mijn afgewezen dispensatie waardoor ik niet kan meedoen aan Ironman & Ironmaiden heb ik veel lieve reacties gehad. Fijn om te weten dat er mensen zijn die met me meeleven, het wordt enorm gewaardeerd. Dat er überhaupt mensen zijn die mijn blogs lezen is ook fijn. Na Het Nieuws was mijn motivatie verdwenen en heb ik zeven dagen niet getraind. Dat is voor mij net zo erg als zeven dagen m’n reet niet wassen. Verschrikkelijk dus.

Hofnar van het squatrek

Mijn motivatie was overal behalve aanwezig. Ik was doodmoe. Niet alleen lichamelijk, maar vooral geestelijk. Moe van al mijn gedachtes met betrekking tot de wedstrijd, maar ook met betrekking tot het non-bodybuildersleven. Want het heeft me wel aan het denken gezet. Gooi ik de handdoek in de ring? Of zet ik door en steek ik heel veel energie en tijd in het verder bewandelen van het pad op die hoge en oh zo onvoorspelbare berg? Met als gevolg dat ik continu op scherp moet staan wat betreft voeding, training en rust maar ook wat betreft werk- en thuissituatie. En nog veel scherper staan als het aankomt op het combineren van dit alles. Dat zou betekenen dat ik nog meer als voorheen de focus erin moet houden. Ik moet knopen doorhakken en prioriteiten stellen en hiernaar handelen. Ik moet mijn grenzen afbakenen en beschermen. Dat vind ik best moeilijk. Ook al ben ik de hofnar van het squatrek, ik heb ook een serieuze kant. Dat mag ook wel als je de 40 bijna nadert.

Finish what you started!

Ik heb mijn doelstellingen bijgeschaafd en ga door waarmee ik bezig was. Voor mijn part ga ik op die berg staan twerken, ik moet en zal dit bodyfitnessklasse avontuur voltooien zodat ik het van mijn bucketlist kan wegstrepen. Verder met trainen, eetschema’s, droger worden en een mooie C-wedstrijd uitzoeken dus! Of dat nog in 2016 gaat gebeuren weet ik niet, ik hou alles open en sluit niets uit. Inmiddels heb ik mezelf hervonden en huppel ik weer als vanouds als een gymunicorn met een dikke laag lipgloss op en een bos ongetemde krullen van kabelmachine naar dumbellrack en weer terug. Ik zou niet anders willen.

Eh… Plan B dan maar?

IMG_5747

Fit voor het podium: ik zou niet weten hoeveel weken uit. Voordat ik de pijp uitga, zal ik nogmaals meedoen aan een bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op een wedstrijd die ik ooit ga doen en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

Dus ik ben niet goed genoeg? Waar ligt het aan? Ben ik te vet? Heb ik te weinig spiermassa? Het dringt nog niet goed tot me door wat dit precies betekent dus ik lees de mail van Juliette nogmaals. Ja, het staat er echt:

Beste Samantha,
We hebben de foto’s bekeken en vinden het beter dat je als je Bodyfitness doet in de C begint. 
Juliette

Ik voel me klein worden en wil helemaal niet meer meedoen aan een wedstrijd. In wat voor klasse dan ook: C, B, Q, Z, dubbel D, WHO CARES? Fuck bodybuilding. Fuck prep. Fuck dispensatie en geef me een pak Bastogne Duo koekjes en Chocomel. NU!!!!

Breaking news

Ja, lieve kijkbuiskinderen, ik heb breaking nieuws voor jullie. Ik zal helaas geen deel nemen aan de Ironman & Iron Maiden bodybuildwedstrijd op 6 november 2016. Heel erg jammer, want ik had mijn zinnen (en mijn calorie inname) erop gezet. De reden dat ik niet meedoe heeft ermee te maken dat ik geen dispensatie krijg van De Bond. Watte? Nee, ik zei niets nasty’s over je moeder, ik had het over dispensatie. Waarschijnlijk begrijp je er nu geen spierbal meer van dus ik zal het een en ander nader toelichten.

Hiërarchische trap der musculairen

In Nederland worden de regels en procedures van bodybuilding- en fitnesswedstrijden samengesteld en gewaarborgd door De Bond IFBB/NBBF (International Federation of Body Builders / Nederlandse Body Building & Fitness Federatie). De wedstrijden zijn onder te verdelen in drie klassen: A, B en C. Als je besluit om aan een wedstrijd mee te doen, begin je onderaan de hiërarchische trap der musculairen. Dat betekent dat je meedoet aan een wedstrijd in de C-klasse. Als je in de top 3 eindigt bij een C-wedstrijd, wordt je een klasse hoger gepromoveerd en kun je meedoen aan B-wedstrijden. Vanuit daar kun je weer promoveren naar de A-klasse als je ‘geplaatst’ wordt in de top 5. Je kunt jezelf dus telkens omhoog pompen en uiteindelijk internationale wedstrijden doen.

Meesterlijk brein

Elke wedstrijd, ongeacht van welke klasse, heeft verschillende categorieën voor zowel mannen als vrouwen. Laat ik het voor het gemak even houden bij mijn favoriete geslacht; de vrouw. Er zijn ruwweg vier categorieën waaraan je kunt deelnemen bij een wedstrijd: bikinifitness, bodyfitness (ook wel figure genoemd), physique en bodybuilding. Sommige wedstrijden hebben nog meer categorieën maar ik hou het even bij mijn favoriete uitlegtraject; kort.

In 2014 heb ik op de C-wedstrijd SAP-cup (toen heette het nog FLEX-cup) de eerste plek behaald in de categorie bikinifitness 35+. Daardoor ben ik gepromoveerd en mag ik B-wedstrijden doen. Geweldig natuurlijk! Ware het niet dat ik anno 2016 met het geniale idee kwam had om mee te doen aan een B-wedstrijd (de Ironman en Ironmaiden) in een andere categorie, namelijk de categorie bodyfitness. Dat had ik met mijn meesterlijk brein helemaal zelf besloten. Op eigen houtje, zonder De Bond. Blijkt dus dat dat niet zomaar gaat in spierbonkenland. Ik moest officieel dispensatie aanvragen en foto’s van mijn huidige shape opsturen. De dispensatie kun je zien als een soort ontheffing van de onderste tree van die eerdergenoemde hiërarchische trap der musculairen omdat je al een bepaalde status hebt behaald in een andere categorie. De dispensatie zou voorkomen dat ik weer aan een C-wedstrijd zou moeten meedoen. Ik zou dan een paar treden overslaan van de hiërarchische trap der musculairen en direct een B-status krijgen als Bodyfitness atleet. Just like that! Ehh, in Utopia ja, want De Bond heeft mij dus géén dispensatie verleend en dus moet ik meedoen aan een C-wedstrijd voor de categorie Bodyfitness en dus kan ik niet meedoen aan Ironman & Ironmaiden omdat dat een B-wedstrijd is en dus weet ik het even allemaal niet meer.

Afscheid met pijn in hart en reet

Terwijl ik dit opschrijf ben ik ruim 36 uur en heel wat gedachtes verder. Het schokkende nieuws heb ik enigszins kunnen verwerken en een plekje gegeven. Wonder boven wonder heb ik niet gehuild. Okee, ik ga niet liegen, misschien wel. Misschien druppelen er een paar tranen over mijn wangen terwijl ik dit tik. Misschien vallen die tranen in mijn baby chest seperation van mijn bovenlichaam wat niet volstaat om dispensatie te krijgen zodat ik mee kan doen aan een B-wedstrijd. Het is natuurlijk niet leuk als je de beste items stuurt uit je selfie collectie met je most muscular pose en je wordt gewoon keihard afgewezen. Pijn in mijn hart heb ik nog steeds. Pijn in mijn reet heb ik ook. Maar dat is een heel andere pijn, dat heeft te maken met de hackqsuat. Ik zit momenteel in een rouwproces.  Er is gelukkig niemand overleden, maar ik heb wel afscheid moeten nemen. Geen afscheid van een persoon maar afscheid van een doel. Het afscheid van mijn deelname aan de Iron Man & Iron Maiden bodybuildwedstrijd.