Daar sta je dan in je roze badjas…

IMG_1676

Hallo Lekkere Wijven,

Wanneer was de laatste keer dat je iets van me hebt gelezen? Anno 1948 of zo? Ik weet het niet precies meer, maar het was in ieder geval veel te lang geleden. Waar ik ben geweest en wat ik heb gedaan? Goeie vragen wel hoor!

Even de wasmachine leeghalen

Nou, je kon me voornamelijk thuis vinden waar ik in de keuken stond of aan het stofzuigen was. Ik was bezig met de kinderen, met mijn vent of met het bestuderen van de binnenkant van mijn oogleden. Op zich allemaal niet zo interessant, maar voor mij wel de dagelijkse gang van zaken. Maar hoe zit het dan met die ambitieuze badass entrepreneur babe in mij die duizend en een doelen had in haar leven en met haar bedrijf? Eh… daar kom ik zo op terug oké? Ik moet nu even de wasmachine leeghalen en de inhoud overhevelen naar de droger om vervolgens de wasmachine te vullen met een onderbroeken-en-sokkenwasje.

Uitdagingen

Ik blijf de combinatie carrière, vent, kinderen, sexy fitmom een uitdaging vinden. Ik blijf mezelf als hoogste prioriteit stellen een uitdaging vinden. En ik blijf ‘nee’ zeggen een verdomd moeilijke uitdaging vinden. Zucht. Basically vind ik mijn hele leven gewoon een uitdaging. De Mensen Met Pik (lees mijn blog over deze wezens) en de pragmatici van het sterke geslacht zullen waarschijnlijk zeggen: “Waar maak je je druk om? Het leven is simpel, jij maakt het zelf moeilijk”.

Eerste joint

Het is soms gewoon allemaal zo veel en het gaat ook veel te snel. Door het hoge tempo heb je niet eens door in wat voor situatie je bent beland. Het lijkt wel of je verdoofd bent en het leven willoos op je af laat komen. Als een tienermeisje dat een trekje van haar eerste joint heeft genomen waarvan ze nooit had gedacht dat het zo heftig zou zijn en daarom 50 minuten op de vloer blijft liggen met haar ogen dicht omdat ze bang is dat ze erin blijft. Sluimerend verstrijken de maanden, langzaam maar zeker word je ouder en sijpelen de onbenutte kansen door je vingers.

Achter in de keukenla

Het voornemen wat je had sinds je elfde om alles uit je leven te halen alsof je het je laatste dag is (carpe diem), ligt eenzaam en verlaten weg te kwijnen achter in de keukenla naast de spulletjes die sporadisch worden gebruikt. Naast de stamper, de trechter en de bloemensnijder dus (je weet wel, zo’n ding wat de steel schuin afsnijdt van een bloem). Op het moment dat je opschrikt van je dagelijkse routines en om je heen kijkt is iedereen weg. Daar sta je dan, moederziel alleen in je roze badjas op de zolderkamer met een dozijn gestreken overhemden en een zorgvuldig samengesteld gezinsweekmenu waarvoor je morgenochtend vroeg boodschappen gaat doen.

Konijnenkeutels en doelen

Herinneren jullie je misschien nog dat ik de ambitie had om voor mijn 40e nog een keer op het podium te staan van een fitnesswedstrijd? Nou, ik kan je vertellen dat mijn coach me heeft verlaten omdat ik de focus had van een konijnenkeutel. En ik geef haar geen ongelijk. Ik word in september 40 jaar en mijn doelen lijken verder weg van me te staan als nooit tevoren. Op zakelijk en fitnessgebied dan want in de liefde heb ik mijn doel behaald, ik ga trouwen! Oh, was trouwen an sich dan een doel voor mij? Jazeker! Ik loop al jaren met afbeeldingen in mijn telefoon van de trouwjurk, de trouwtaart, het trouwboeket, en het trouwkapsel voor op mijn huwelijksdag. Zelfs toen ik vrijgezel was. Geen. grap.

Ik ben bang

Maar goed, ik heb nog meer doelen staan naast living the glamlife als wifey met 3 kids dus het is de hoogste tijd om wakker te worden uit mijn berenwinterslaap. Ik krijg het Spaans benauwd als ik zie wat ik allemaal nog moet doen en wat ik de afgelopen periode (niet) heb gedaan. Eigenlijk ben ik gewoon hartstikke bang. Bang dat wanneer ik kassiewijle ben ik me in mijn graf omdraai en in huilen uitbarst omdat ik niet alles heb gedaan wat ik wilde doehoen snik snotter. Oh my god, heb ik misschien een midlife crisis? Zou dat het zijn?
Ik laat het antwoord op laatst gestelde vragen in het midden en ga wijselijk verder met de laatste alinea van deze blog want ik ga afronden. Afgelopen twee weken ben ik in ieder geval lekker bezig geweest, ik heb nieuwe projecten opgezet, ben samenwerkingen aangegaan en… ben weer aan het schrijven 🙂  Wil je weten waar ik me mee bezig hou? Check het hier en hou me in de gaten want ik ben weer wakker en er komt nog veel meer aan!

Toos Energieloos

IMG_5919

Fit voor het podium: 16 weken uit. Op 6 november doe ik mee aan de Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

Terwijl ik dit schrijf val ik bijna van vermoeidheid uit elkaar. Okee, ik overdrijf een beetje want in werkelijkheid heb ik helaas nog ruim voldoende vet om het hele zootje bij elkaar te houden, maar wat ik zeggen wil is dat ik moe ben.

Bed is Life

Ik ben zo moe dat ik wel een week in mijn bed kan blijven. Natuurlijk moet ik wel omringd zijn met eten, boekjes, laptop, telefoon, opladers, kopjes thee en af en toe mijn kinderen en De Man. Eigenlijk kan ik ook zonder dat ik moe ben een week in mijn bed blijven want Bed Is Life. Ik kan rustig met 27 graden liggen meuren in bed terwijl het ganse Rotterdam zweetplekken in hun shirt krijgt ergens op een terrasje onder het genot van een ijskoude Corona en wat hippe versnaperingen. I couldn’t care less. Geef me een plekje waar ik horizontaal kan gaan en de vrijheid heb om ochtend-, middag- en avonddutjes af te wisselen met social media en voedsel en ik ben een gelukkige vrouw.

Ik word er zo moe van

Het is natuurlijk de bedoeling dat ik elke week schrijf over mijn prep naar de wedstrijd toe. Maar daar heb ik dus helemaal geen zin in. Ik ben moe van dat gelul over shape, eten en trainen (sorry voor mijn taalgebruik maar ik word er zo moe van om elke keer maar op mijn woorden te moeten letten). Ik ben moe van broccoli. Ik ben ook moe van hopen op een wonder waarbij ik in 1 week tijd eruit zie als de chocoladeversie van Wonder Woman waarbij je je vingers aflikt. Inclusief borstomvang graag! Die outfit wil ik er ook bij. Oh en niet te vergeten dat lichtgevende zweepje. En als we dan toch bezig zijn: doe mij ook zo’n weelderige haardos. Kijk, hier word ik nou ook moe van. Dat ik constant naar andere vrouwen kijk en mezelf daarmee vergelijk. Ik ben wie ik ben en niemand anders. Vermoeiend ben ik dus, moge dat duidelijk zijn.

Doornroosje please?

De staat waarin ik momenteel verkeer is onderdeel van het proces wat ik momenteel doorsta en hoort dus wel degelijk bij mijn avonturen in de wedstrijdvoorbereiding. Alleen –gaap- is dit avontuur iets minder wild en iets vermoeiender. De reden van mijn vermoeidheid ligt voor het grootste gedeelte aan mijn eetschema. De lage koolhydraatdagen (vijf per week!) in combinatie met zes keer per week zwaar trainen, kinderen en soms te weinig nachtrust hakt er goed in. Laat het bij ons thuis ook nog eens de periode zijn waarin er intensieve klussen uitgevoerd moeten worden. Denk bijvoorbeeld aan: schuur uitruimen, spullen sjouwen naar buiten, garderobe kamer uitruimen en inrichten als slaapkamer, zolder opruimen en administratie archiveren. Je begrijpt natuurlijk wel dat ik het liefste in de gedaante van Doornroosje was gekropen totdat het bedtijd was. Helaas gaat alles gewoon door, prep of geen prep.

Inspannende anticlimax

Het enige lichtpuntje wat mij staande hield was het uitkijken naar mijn cheatmaaltijd. Jammer genoeg eindigde ook dit in een inspannende anticlimax waar ik al moe van word als ik eraan terugdenk. Allereerst voelde ik al na het nuttigen van mijn eerste portie suikers en E-nummers de energie uit mijn lichaam wegtrekken. Elke beweging kostte mij ontzettend veel moeite, behalve toen ik een stuk door de stad moest lopen om bij Donuts + Bagels twee lang begeerde donuts te kopen.  Daarnaast heb ik niet eens goed kunnen genieten van mijn eten omdat ik te veel rotzooi in een korte periode achter elkaar heb gegeten. Als je slechts één cheatmaaltijd per week hebt, wordt je inhalig! Hierdoor lag ik uiteindelijk met dikke tranen op de bank te creperen van de buikpijn terwijl De Man zich over mij ontfermde. Dit terwijl mijn half opgegeten double cheeseburger op een kaas-uienbolletje met sla, gebakken ui, cheddarcheese , plakjes avocado, sweet honey barbecuesaus en mayonaise afgestyled met naturel aardappelchips als topping zo goed zou smaken…

Inner Pig en het vijf gangen menu

IMG_4893
Fit voor het podium: minder dan 17 weken uit. Op 6 november doe ik mee aan de Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

Ik ben er weer hoor! Joehoe iedereen. Hebben jullie mij gemist? Wat zeg je? Oh het is je niet eens opgevallen dat ik bijna drie weken geen blog heb geschreven? Hmmm. Okee. Nou, dan is het dus ook geen ramp dat ik even prioriteit heb gegeven aan andere dingen zoals het afronden van school van de kinderen, (ander) werk, eten bereiden en in bakjes stoppen, trainen en nog meer van dat gedoe. Ik kan met mijn bedrijf De Hartslag mijn eigen tijd indelen. Dat is het voordeel maar ook vaak een nadeel als je ‘voor jezelf’ werkt. Je bent eigen baas en bepaalt zelf de regels. De deadline van een blog die je wekelijks zou schrijven kun je dus ook heel makkelijk verschuiven. Zo makkelijk dat je bijna drie weken later een blog post.

Al foodpreppend ten onder 

Ik heb jullie dus al een tijdje niet op de hoogte gebracht van mijn vorderingen. De laatste keer dat ik een blog schreef voor Fit Op Het Podium, gebeurde er niet echt veel. Afgezien van het feit dat mijn lichaam moest wennen aan het eetschema bespeurde ik geen significante veranderingen of gewichtsafname op de weegschaal. Uit zelfbescherming om niet teleurgesteld te worden had ik me er al op voorbereid. Voor als mijn bizarre plan om voor mijn 40e nog een keer op het podium te staan in een bikini zou mislukken en voor als ik nooit meer progressie zou maken met mijn shape. Ik zou dan al foodpreppend ten onder gaan want dan had ik in ieder geval mijn uiterste best gedaan. De afgelopen weken heb ik me daarom strikt aan het voedingsschema gehouden zodat het daar in ieder geval niet aan zou kunnen liggen.

Get my freak on

Diëtend als een stoïcijns gehersenspoelde spierbonk ging ik afgelopen zaterdag nietsvermoedend op de weegschaal staan en zag ik dat ik 1 kilo minder woog. Nu weet ik natuurlijk niet hoe het gesteld staat met de spiermassa en het vetpercentage maar ik vond dit gegeven toch wel een dansje waard. Dus heb ik barely dressed in de keuken mijn heel klein beetje kleinere billen geschud terwijl ik in de spiegeldeur van de oven de reflectie van mijn nieuwe, slankere lichaam aanschouwde (laat me alsjeblieft my freak on krijgen bij ene die kilo minder ok?). Vanochtend heb ik me stiekem ook al gewogen geheel tegen het advies in van de coach die me heeft gesommeerd alleen te wegen op zaterdag. Met of zonder de zegen van mijn coach woog ik warempel weer een kilo minder! Ik kan niet anders zeggen dan dat het prepleven mij toelacht. Ik heb geen moeite met het eetschema, mijn trainingen gaan goed en ik zie heel voorzichtig diepere lijntjes verschijnen bij mijn buik. Die lijntjes zijn alleen zichtbaar in de ochtend op nuchtere maag, maar dat mag de pret niet drukken.

Heinz Tomato Ketchup

De coach had gezegd dat ik honger zou krijgen. Ja, ik heb weleens honger, maar het is niet zo dat het gevoel ondraaglijk is. Komt dat doordat ik zo gemotiveerd ben of doordat het allemaal wel meevalt? Of moet ik gewoon nu mijn snuit houden omdat the worse is yet to come? Ik heb deze prep in ieder geval nog nooit gegrepen naar de pindakaaspot of de drang gehad ernaar te willen grijpen. Afgezien van wat beginnersfouten wordt het eetschema keurig gevolgd. Zo heb ik de eerste twee weken sojamelk waar suiker in zat bij mijn havermout gebruikt in plaats van ongezoete sojamelk. Maar dat was niet met voorbedachten rade, ik had het niet gezien. De ergste zonde die ik met voorbedachte rade heb gepleegd is dat ik deze week twee keer tomatenketchup bij mijn rijst en kip heb gegeten. S T I L T E. Nou, zo braaf ben ik nog nooit geweest in mijn leven. Maar goed, ik kreeg ineens de hots voor tomatenketchup. Heinz Tomato Ketchup. Weet bij god niet hoe dat komt want normaalgesproken boeit het me niet van welk merk de ketchup is en voeg ik alleen peper en zout toe aan mijn eten. Tijdens een prep dan hè. Maar goed, ik heb er gewoon aan toe gegeven en versierde de hoek van mijn bord (wij hebben thuis vierkante borden) met een kloddertje Heinz Tomato Ketchup. Nu ik erover nadenk; de mannen bij mij in huis eten overal saus bij. Erop, ernaast, eronder en ertussen. Onze bovenste koelkastplank staat vol met alleen maar sauzen. Nee, ik overdrijf niet. Dus eigenlijk is het niet zo vreemd dat ook ik behoefte heb aan een bescheiden kwak saus. Want waar je mee omgaat word je mee besmeurd.

My Inner Pig

Cravings van een hogere gradatie heb ik nog niet gehad. En als ik ze al had, heb ik ze geprojecteerd naar mijn cheatdag door datgene aan te schaffen in viervoud en dan alle varianten en smaken ervan. Ik heb me er volledig in berust en doe zonder gezeik wat ik moet doen om mijn doel te bereiken. Met die instelling is het elke week binnen de kortste keren alweer donderdag en kan ik aftellen naar de zaterdag, de dag waarop ik mag cheaten. Wat betreft het cheaten op zaterdag….. mijn cheatmeal neemt soms echt ziekelijke vormen aan en eerlijk gezegd kan me dat geen ene prep reet schelen. Als ik de hele week zo schoon eet als Cilit Bang, Ajax en Mr. Muscle bij elkaar heb ik het recht om mijn Inner Pig los te laten tijdens mijn cheatmeal.

Mijn cheatmeal bestaat meestal uit 5 gangen, soms 6. Het begint met dessert nummer 1, daarna tussendoortjes, nog meer tussendoortjes, avondeten, dessert nummer 2 en soms tot slot nog een tussendoortje. Geen grap. De cheatmaaltijd neemt doorgaans zo’n 4 tot 5 uur in beslag en eindigt meestal met een misselijk gevoel in de sportschool omdat ik ook nog even buikspieren wilde trainen naast rug en borst.

De basisprincipes van een goede cheat

Ik hou van diversiteit in mijn leven en dus ook in mijn cheats. Een goede cheat bestaat voor mij zowel uit hartige als zoete elementen. Wat er in ieder geval standaard bij een cheatmeal in moet zitten is patat. Dat kunnen kreukelfrites zijn, dikke oma’s frites of Belgische frites. Het moeten in ieder geval altijd ovenfrites zijn. Deze zijn makkelijk te bereiden en geven de minste rommel. Bijkomend pluspunt is dat er geen olie aan te pas komt en dat scheelt weer in calorieën. Van uitermate belang natuurlijk tijdens een cheatmeal waar je spontaan diabetes van krijgt. Wat betreft de zoete elementen moet ik kunnen kiezen uit een scala van chocolade en chocola gerelateerde etenswaren, snoep, ijs, koek, cake en overige deegwaren. Kúnnen kiezen hè, want meestal blijft 2/3 van hetgeen ik heb ingeslagen aan E-nummers, suikers en verzadigde vetten over omdat mijn ogen altijd groter zijn dan mijn maag en eten de kinderen en De Man dat op.

Balans

Saillant detail is dat de cheatmeals in het niet vallen bij mijn fantasieën erover. Ik krijg de ene na de andere natte droom over allerlei soorten eten maar wanneer ik het daadwerkelijk eet, komt het in de verste verte niet in de buurt bij het ideaalbeeld wat ik in mijn hoofd heb gecreëerd. Beetje jammer, maar het weerhoudt me er niet van om vraatzuchtig te zijn als de zaterdagmiddag aanbreekt. Klaarblijkelijk ben ik dus toch niet zo braaf als ik dacht want vraatzucht is een van de zeven hoofdzondes. Het fijne aan zo’n buitensporig bourgondisch tafereel is dat ik me daarna weer vol overgave stort op mijn eetschema en me er strikt aan hou. Een gebalanceerd eetschema als je het mij vraagt. Normaalgesproken schrijf ik niet zulke langdradige blogs maar omdat ik zolang niet heb geschreven krijgen jullie een extra lange blog. Dat compenseert een beetje. Heerlijk die balans in mijn leven!

Haar eerste FIBO

picsammenta

Het is haar eerste keer en ik mag erbij zijn. Ik neem de ipad mee om te filmen zodat ik thuis rustig alles kan herbeleven wanneer ik terugkijk. De climaxmomenten kan ik terugspoelen en nogmaals kijken, zo vaak als ik wil. Ik verheug me er nu al op.

Sex sells

Voor degenen die het warm hebben gekregen, het gaat hier niet over een vibrator, okee? Het is gewoon een flauwe manier van mij om je aandacht te trekken. Sorry but not sorry. Het klopt in ieder geval dat ‘sex sells’ want je leest mijn blog. Moge het duidelijk zijn dat ik het over een ander soort FIBO heb. Het soort FIBO dat je trouwens óók intens genot kan laten ervaren en misschien zelfs naar één of meerdere hoogtepunten brengt.

Immens grote FIBO (ja, ik ga gewoon door met flauw doen)

De FIBO is immens groot. Als ik niet volwassen zou zijn en me zou gedragen als een degelijke vrouw van 37 jaar, had ik keihard gelachen om de vorige zin. Maar ik ben natuurlijk hartstikke serieus en professioneel dus ik lach niet. Goed, we gaan verder. FIBO staat voor “Fitness und Bodybuilding”. Het is de grootste vakbeurs voor fitness, wellness en gezondheid ter wereld waar zo’n 153.000 bezoekers uit meer dan 100 landen naar toe gaan. Alle movers en shakers en iedereen die er ook maar een beetje toe doet in the industry is dáár. Wij dus ook. Met ‘wij’ bedoel ik Pam Middellijn van Iron Queens (voor wie het dus de eerste keer is) en natuurlijk moi.

Keulen, Köln of Cologne??!

De FIBO vindt plaats in Keulen in Duitsland. Wist jij trouwens dat Cologne Keulen betekent in het Engels? Ik niet. Gelukkig heeft routenet.nl geen gevoelens, want ik heb het voor alles en nog wat uitgescholden bij het uitstippelen van de route. Als Rotterdammert ben je circa 2,5 uur aan het rijden om de hele dag schuifelend mensen van je af te duwen in de drukte zodat je kunt kijken naar ontblote gespierde mannelijke bovenlijven en strakke billen die uit broekjes puilen.

Drooggetrainde sexy schepsels

De FIBO wordt goed bezocht door zowel ondernemers als particulieren. Ondernemers gaan er naar toe om te netwerken en om de nieuwste producten, trainingsmethodes en apparatuur te bekijken en uit te proberen. Voor particulieren is er van alles te zien en te doen en vooral te kopen. Je kunt je PR shoppen aan fitnesskleding en -accessoires, sportvoeding, schoonheids- en verzorgingsproducten, muziek, geluid, literatuur en media. Er is een IFBB fitnesswedstrijd die je kunt bijwonen, er zijn diverse shows en… er zijn ook wereldberoemde atleten aanwezig. Normaalgesproken kun je alleen via social media een glimp opvangen van deze drooggetrainde sexy schepsels, maar op de FIBO kun je kennis met ze maken, vragen stellen, foto’s met ze maken en ‘terloops’ hun lichaamsdelen aanraken. Dat je er heel erg lang voor in de rij moet staan wachten doet er op zo’n euforisch moment niet toe, het is het allemaal waard!

Mijn eerste keer

De FIBO 2016 was ook een perfecte gelegenheid voor mijn allereerste vlog. Ja, ik heb dus óók een eerste keer. Was wel even een sterk staaltje coördinatie wat ik eruit moest gooien hoor, want ik liep daar met een tas met eten, een ipad mini waarvan ik continu moest switchen tussen snapchat en de camera om te filmen of om foto’s te maken. Daarnaast moest ik geregeld Facebook en Instagram bezoeken voor een post of update en af en toe met Pam’s telefoon filmen of foto’s maken want dat kan ze natuurlijk niet zelf als ze staat te poseren met Simeon Panda. Dit alles met zeer pijnlijke voeten omdat ik verkeerde schoenen aan had….

Kortom, het was een bijzondere ervaring. Wil je zien hoe bijzonder? Bekijk dan mijn vlog, ik heb een korte versie  gemaakt en een lange versie. En Pam? Ze vond haar eerste FIBO zalig!

De wedergeboorte van een blogbabe

De wedergeboorte van een blogbabe

Het is een hele tijd geleden dat ik de digitale pen heb gepakt om een en ander te noteren. Hm… nee, dat klopt niet en laat ik het nieuwe jaar vooral niet beginnen met leugens. De digitale pen is altijd aanwezig geweest in mijn cyberklauwtjes, alleen zijn de stukken tekst die eruit voort zijn gekomen nooit afgemaakt en gepost. Dus vandaar dat jullie zo lang niets van mij gelezen hebben.

Want ik was zó ont-zet-tend druk. Ook al heb ik net als Beyoncé 24 uur in een dag. Die sneller voorbij lijken te gaan dan ooit. En juist dat snelle verloop van de dagelijkse uren heeft mij doen inzien dat de dingen die je echt leuk en belangrijk vindt tijd moeten krijgen. Dus naast het trainen in de sportschool, gezond eten en cheaten in het kwadraat tot de vierde macht, krijgt bloggen een ereplaats op mijn bucketlisttribune.

Uitgerust met een nieuwe digitale pen en notitieblok (lees: Evernote, Wunderlist en roodgelakte nagels) ga ik ervoor. Ik ben terug van bloggeweest! Je zult je waarschijnlijk afvragen waar ik al die tijd ben geweest en wat ik zoal heb uitgevoerd. Nou, ga er maar eens even goed voor zitten of zoek steun bij de dichtstbijzijnde muur, want: IK HEB EEN MAN IN MIJN LEVEN! Hang de vlag uit en bel Hart Van Nederland want deze oude vrijster heeft er één binnengehaald en ruim 100 kilo schoon aan de haak geslagen!

Sterker nog, ik heb De Man in mijn leven gevonden en ik ben zo gelukkig. De Man en ik wonen nu samen in een rijtjeshuis in een keurige wijk op stand iets buiten Rotterdam. En ik heb een upgrade gemaakt van single fitmom naar huisvrouw annex kantoorkenau met 3 kinderen die ook nog Ladies Only Trainer is. Nu ik dit noteer in mijn digitale notitieblok onder mijn roze tabblad vraag ik me eigenlijk af of het wel een upgrade is, maar goed.
Het is af en toe best pittig, want als iedereen thuis is, bestaat ons huishouden uit 5 personen. En die personen moeten allemaal eten, hebben allemaal vuile was en laten allemaal weleens wat spullen slingeren. Het merendeel ervan moet zelfs nog ingestopt worden (ook al zijn ze stoer en vertonen ze haantjesgedrag). Maar ik geniet met volle teugen van het bruisende gezinsleven. Tien jaar geleden had ik trouwens bij de vorige zin liever ‘nachtleven’ ingevuld i.p.v. ‘gezinsleven’.

Ja, mijn mond viel er ook van open hoor. Maar ik ben nog steeds dezelfde. Die chick met een onnoemlijke drang om flexend het podium op te gaan bij een fitnesswedstrijd in de Bodyfitness categorie. Die chick die haar mond vol propt met M&M’s met pinda’s, slagroom, wafel en Nutella en er dan al smakkend een a capella twerk in de keuken uit gooit. Die chick gaat vanaf nu dus vaker bloggen. Elke week zelfs. For the blogbabe has reborn!