Are my glory days over?

IMG_5193

Het is niet te geloven. Dit is de 3e fitnesswedstrijd die ik laat schieten. Ja, dat lees je goed ja, laat schieten. Ik kan inmiddels mezelf nu wel schieten want ik word doodmoe van dit welles nietes spierbal-bikini-verhaal. In mijn vorige blog had ik het heel enthousiast over de wellness bikini klasse, carnivoren en ass claps. En ik had het natuurlijk ook over mijn deelname aan de Open Rotterdamse. Met veel bombarie kondigde ik mezelf aan. Wel, met veel bombarie kondig ik mezelf bij deze AF. Ik doe niet mee aan de Open Rotterdamse.

 

A, B, C, D en E

Alles loopt volgens schema. Ik heb dispensatie gekregen van de bond, ik heb me ingeschreven voor een poseer clinic. Ik heb me ingeschreven voor de wedstrijd, mijn visagiste is zelfs al geregeld. Ik heb nota bene de freakin stof, steentjes en connectors voor mijn bikini al uitgezocht! Alles loopt volgens schema, behalve mijn shape. Het gaat mij niet lukken om op tijd in mijn beste shape met een superstrakke bum-bum op het podium te staan bij de Open Rotterdamse. Waarschijnlijk is dat podium gewoon niet (meer) voor mij weggelegd. En als het wel voor mij is weggelegd, dan is nu niet de tijd. Het feit dat:

  1. ik een lichaam heb wat moeilijk droog wordt;
  2. ik de trukendoos met kuurtjes dicht laat;
  3. ik De Anticonceptiepil slik (vocht vasthouden = story of my life);
  4. ik een druk gezinsleven heb met 3 kinderen (daarom C);
  5. er thuis 3 bedrijven gerund worden;

speelt denk ik ook wel een beetje mee.

 16999044_1439881626043709_4051589864702077131_n

 

Onder een steen

Twee weken geleden heb ik de knoop doorgehakt en mezelf verlost uit mijn lijden. De telkens terugkerende teleurstelling wanneer de slakkenvooruitgang van mijn wedstrijdprep slechts zichtbaar was met een microscoop bij helder daglicht maakte mij somber, verdrietig en onzeker. Oh, en labiel… Gelukkig ben ik vrouw genoeg om eerlijk te zijn tegen mezelf en heb ik het besluit genomen me terug te trekken. Heel eventjes zag ik het leven niet meer zitten. Het liefst kroop ik onder een steen om daar te blijven liggen tot ik overging in ontbinding terwijl ik Speculoos van een opscheplepel af likte en dat afwisselde met een bus slagroom die ik in mijn mond leeg spoot. Geen grap. Ik heb bodybuilding uitgescholden en vervloekt.

 

Foolish?

Zijn mijn glory days dan echt voorbij? Was ik echt zo foolish om te geloven dat ik daar gewoon kon staan shinen op dat podium met mijn Miss Piggy pootjes? Just like that? Nee, ik was niet foolish en mijn glory days zijn zeer zeker niet voorbij. Onze Lieve Heer heeft momenteel andere plannen met mij en die worden niet in een glitterbikini uitgevoerd terwijl ik mijn kont laat zien aan een volle zaal. Daarnaast heb ik het geluk dat ik al twee keer aan een fitnesswedstrijd heb mogen meedoen waarvan ik één keer ‘just like that’ met de grootste beker naar huis ben gegaan.

 

Bikini aan de wilgen

In deze spierballen saga waarin ik al jaren de hoofdrol speel zonder dat ik doorbreek op het witte doek heb ik een belangrijke les geleerd. Je kan alles krijgen wat je hebben wil, je krijgt alleen niet alles tegelijk. Wanneer ik in de gym ben, voel ik nog steeds kriebels in mijn buik. Every. Single. Time. Ik heb nog steeds de ambitie om strakker en droger te worden. De drang om een beter lichaam te bouwen zal altijd blijven en dat is ook wat ik altijd zal blijven doen. Alleen heb ik een knoop doorgehakt en mijn bikini aan de wilgen gehangen. En ik zal je zeggen, ik voel me opgelucht. Het is nu allemaal leuker en luchtiger want er hangt geen zwaard van Damocles boven mijn hoofd in de vorm van een wedstrijddatum. Ik hoef me niet meer schuldig en mislukt te voelen als ik tijdens een zware PMS aanval chocopasta uit de pot eet met een mes en daarna 6 plakken kaas verorber. Ik neem deel aan mijn eigen wedstrijd die ik meestal beschouw als ‘mijn leven’ en waarvan ik de regels zelf bepaal en ik ben mijn eigen jury. Wauw, wat een prachtige vergelijking heb ik zojuist gemaakt. Mijn glory days als dichter zijn in ieder geval nog lang niet voorbij!

abe6e4ac60ec38ada65bfd49e01171e9

 

Deze fitmom gaat zich focussen op haar bedrijf, op haar gezin en op de mooiste dag van haar leven. Ik ga volgend jaar trouwen en ik moet tijdens die hele speciale Glory Day natuurlijk wel als een hele fitte bruid naar het altaar squatten…

Wolfje en de berg

FullSizeRender (1)
Voorlopig staak ik de blogreeks ‘Fit voor het podium’ omdat ik nog geen nieuwe wedstrijddatum heb uitgekozen nadat ik erachter kwam dat ik niet mee kan doen aan de Ironman & Ironmaiden. Wél schrijf ik elke week een blog waarin ik opschep over hoe fit ik ben (niet per se podium gerelateerd), dus blijf me volgen!

Er was eens een wolf. Het was een hele mooie, knappe, lieve en vooral gespierde wolf. De wolf wilde dolgraag bovenop een berg staan flexen in een bikini terwijl alle wolven naar haar keken. Ze besloot om de tocht naar het topje van de berg te maken. Toen de wolf de berg opklom viel ze naar beneden. Ze probeerde het nog een keer en viel weer. De wolf slaakte een diepe zucht en vervolgde haar klim skills. Ze had de smaak goed te pakken en was halverwege, het topje van de berg kon ze al zien. Ze was zo opgewonden waardoor ze niet goed oplette en op een steen stapte die los zat. Haar pootje gleed weg waardoor ze van de berg naar beneden viel en hard neer kwam op de grond. De wolf had veel pijn en jammerde en blèrde alles bij elkaar. Ze had helemaal geen zin meer om de berg te beklimmen, want het was zo verdraaid moeilijk. Toch gaf de wolf niet op en begon ze haar tocht nogmaals…

e94f836c32f974167520d269795289c9a2cf6e70590eba799ce3b18940dbbcdb

Lieve reacties

Die wolf dat ben ik. De berg staat voor de bodybuildwedstrijd die ik wil doen en de klimtocht is de weg naar het podium. Ik vond deze metafoor zeer toepasselijk voor de blog van deze week. Daarnaast hou ik van verhalen vertellen, ik vertel mijn kinderen vaak verhaaltjes voordat ze gaan slapen. Misschien had ik het niveau van mijn metafoor wat kunnen aanpassen aan de doelgroep die mijn blog leest. Oh well.  Na mijn vorige blog waarin ik vertelde over mijn afgewezen dispensatie waardoor ik niet kan meedoen aan Ironman & Ironmaiden heb ik veel lieve reacties gehad. Fijn om te weten dat er mensen zijn die met me meeleven, het wordt enorm gewaardeerd. Dat er überhaupt mensen zijn die mijn blogs lezen is ook fijn. Na Het Nieuws was mijn motivatie verdwenen en heb ik zeven dagen niet getraind. Dat is voor mij net zo erg als zeven dagen m’n reet niet wassen. Verschrikkelijk dus.

Hofnar van het squatrek

Mijn motivatie was overal behalve aanwezig. Ik was doodmoe. Niet alleen lichamelijk, maar vooral geestelijk. Moe van al mijn gedachtes met betrekking tot de wedstrijd, maar ook met betrekking tot het non-bodybuildersleven. Want het heeft me wel aan het denken gezet. Gooi ik de handdoek in de ring? Of zet ik door en steek ik heel veel energie en tijd in het verder bewandelen van het pad op die hoge en oh zo onvoorspelbare berg? Met als gevolg dat ik continu op scherp moet staan wat betreft voeding, training en rust maar ook wat betreft werk- en thuissituatie. En nog veel scherper staan als het aankomt op het combineren van dit alles. Dat zou betekenen dat ik nog meer als voorheen de focus erin moet houden. Ik moet knopen doorhakken en prioriteiten stellen en hiernaar handelen. Ik moet mijn grenzen afbakenen en beschermen. Dat vind ik best moeilijk. Ook al ben ik de hofnar van het squatrek, ik heb ook een serieuze kant. Dat mag ook wel als je de 40 bijna nadert.

Finish what you started!

Ik heb mijn doelstellingen bijgeschaafd en ga door waarmee ik bezig was. Voor mijn part ga ik op die berg staan twerken, ik moet en zal dit bodyfitnessklasse avontuur voltooien zodat ik het van mijn bucketlist kan wegstrepen. Verder met trainen, eetschema’s, droger worden en een mooie C-wedstrijd uitzoeken dus! Of dat nog in 2016 gaat gebeuren weet ik niet, ik hou alles open en sluit niets uit. Inmiddels heb ik mezelf hervonden en huppel ik weer als vanouds als een gymunicorn met een dikke laag lipgloss op en een bos ongetemde krullen van kabelmachine naar dumbellrack en weer terug. Ik zou niet anders willen.

Eh… Plan B dan maar?

IMG_5747

Fit voor het podium: ik zou niet weten hoeveel weken uit. Voordat ik de pijp uitga, zal ik nogmaals meedoen aan een bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op een wedstrijd die ik ooit ga doen en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

Dus ik ben niet goed genoeg? Waar ligt het aan? Ben ik te vet? Heb ik te weinig spiermassa? Het dringt nog niet goed tot me door wat dit precies betekent dus ik lees de mail van Juliette nogmaals. Ja, het staat er echt:

Beste Samantha,
We hebben de foto’s bekeken en vinden het beter dat je als je Bodyfitness doet in de C begint. 
Juliette

Ik voel me klein worden en wil helemaal niet meer meedoen aan een wedstrijd. In wat voor klasse dan ook: C, B, Q, Z, dubbel D, WHO CARES? Fuck bodybuilding. Fuck prep. Fuck dispensatie en geef me een pak Bastogne Duo koekjes en Chocomel. NU!!!!

Breaking news

Ja, lieve kijkbuiskinderen, ik heb breaking nieuws voor jullie. Ik zal helaas geen deel nemen aan de Ironman & Iron Maiden bodybuildwedstrijd op 6 november 2016. Heel erg jammer, want ik had mijn zinnen (en mijn calorie inname) erop gezet. De reden dat ik niet meedoe heeft ermee te maken dat ik geen dispensatie krijg van De Bond. Watte? Nee, ik zei niets nasty’s over je moeder, ik had het over dispensatie. Waarschijnlijk begrijp je er nu geen spierbal meer van dus ik zal het een en ander nader toelichten.

Hiërarchische trap der musculairen

In Nederland worden de regels en procedures van bodybuilding- en fitnesswedstrijden samengesteld en gewaarborgd door De Bond IFBB/NBBF (International Federation of Body Builders / Nederlandse Body Building & Fitness Federatie). De wedstrijden zijn onder te verdelen in drie klassen: A, B en C. Als je besluit om aan een wedstrijd mee te doen, begin je onderaan de hiërarchische trap der musculairen. Dat betekent dat je meedoet aan een wedstrijd in de C-klasse. Als je in de top 3 eindigt bij een C-wedstrijd, wordt je een klasse hoger gepromoveerd en kun je meedoen aan B-wedstrijden. Vanuit daar kun je weer promoveren naar de A-klasse als je ‘geplaatst’ wordt in de top 5. Je kunt jezelf dus telkens omhoog pompen en uiteindelijk internationale wedstrijden doen.

Meesterlijk brein

Elke wedstrijd, ongeacht van welke klasse, heeft verschillende categorieën voor zowel mannen als vrouwen. Laat ik het voor het gemak even houden bij mijn favoriete geslacht; de vrouw. Er zijn ruwweg vier categorieën waaraan je kunt deelnemen bij een wedstrijd: bikinifitness, bodyfitness (ook wel figure genoemd), physique en bodybuilding. Sommige wedstrijden hebben nog meer categorieën maar ik hou het even bij mijn favoriete uitlegtraject; kort.

In 2014 heb ik op de C-wedstrijd SAP-cup (toen heette het nog FLEX-cup) de eerste plek behaald in de categorie bikinifitness 35+. Daardoor ben ik gepromoveerd en mag ik B-wedstrijden doen. Geweldig natuurlijk! Ware het niet dat ik anno 2016 met het geniale idee kwam had om mee te doen aan een B-wedstrijd (de Ironman en Ironmaiden) in een andere categorie, namelijk de categorie bodyfitness. Dat had ik met mijn meesterlijk brein helemaal zelf besloten. Op eigen houtje, zonder De Bond. Blijkt dus dat dat niet zomaar gaat in spierbonkenland. Ik moest officieel dispensatie aanvragen en foto’s van mijn huidige shape opsturen. De dispensatie kun je zien als een soort ontheffing van de onderste tree van die eerdergenoemde hiërarchische trap der musculairen omdat je al een bepaalde status hebt behaald in een andere categorie. De dispensatie zou voorkomen dat ik weer aan een C-wedstrijd zou moeten meedoen. Ik zou dan een paar treden overslaan van de hiërarchische trap der musculairen en direct een B-status krijgen als Bodyfitness atleet. Just like that! Ehh, in Utopia ja, want De Bond heeft mij dus géén dispensatie verleend en dus moet ik meedoen aan een C-wedstrijd voor de categorie Bodyfitness en dus kan ik niet meedoen aan Ironman & Ironmaiden omdat dat een B-wedstrijd is en dus weet ik het even allemaal niet meer.

Afscheid met pijn in hart en reet

Terwijl ik dit opschrijf ben ik ruim 36 uur en heel wat gedachtes verder. Het schokkende nieuws heb ik enigszins kunnen verwerken en een plekje gegeven. Wonder boven wonder heb ik niet gehuild. Okee, ik ga niet liegen, misschien wel. Misschien druppelen er een paar tranen over mijn wangen terwijl ik dit tik. Misschien vallen die tranen in mijn baby chest seperation van mijn bovenlichaam wat niet volstaat om dispensatie te krijgen zodat ik mee kan doen aan een B-wedstrijd. Het is natuurlijk niet leuk als je de beste items stuurt uit je selfie collectie met je most muscular pose en je wordt gewoon keihard afgewezen. Pijn in mijn hart heb ik nog steeds. Pijn in mijn reet heb ik ook. Maar dat is een heel andere pijn, dat heeft te maken met de hackqsuat. Ik zit momenteel in een rouwproces.  Er is gelukkig niemand overleden, maar ik heb wel afscheid moeten nemen. Geen afscheid van een persoon maar afscheid van een doel. Het afscheid van mijn deelname aan de Iron Man & Iron Maiden bodybuildwedstrijd.

FIBO 2016 VLOG

image

De Hartslag bezoekt Europa’s grootste vakbeurs op het gebied van fitness, gezondheid en wellness. Exclusieve interviews met nationale en internationale topatleten. Kies voor de uitgebreide vlog fibo 2016 of voor de verkorte vlog FIBO 2016