Are my glory days over?

IMG_5193

Het is niet te geloven. Dit is de 3e fitnesswedstrijd die ik laat schieten. Ja, dat lees je goed ja, laat schieten. Ik kan inmiddels mezelf nu wel schieten want ik word doodmoe van dit welles nietes spierbal-bikini-verhaal. In mijn vorige blog had ik het heel enthousiast over de wellness bikini klasse, carnivoren en ass claps. En ik had het natuurlijk ook over mijn deelname aan de Open Rotterdamse. Met veel bombarie kondigde ik mezelf aan. Wel, met veel bombarie kondig ik mezelf bij deze AF. Ik doe niet mee aan de Open Rotterdamse.

 

A, B, C, D en E

Alles loopt volgens schema. Ik heb dispensatie gekregen van de bond, ik heb me ingeschreven voor een poseer clinic. Ik heb me ingeschreven voor de wedstrijd, mijn visagiste is zelfs al geregeld. Ik heb nota bene de freakin stof, steentjes en connectors voor mijn bikini al uitgezocht! Alles loopt volgens schema, behalve mijn shape. Het gaat mij niet lukken om op tijd in mijn beste shape met een superstrakke bum-bum op het podium te staan bij de Open Rotterdamse. Waarschijnlijk is dat podium gewoon niet (meer) voor mij weggelegd. En als het wel voor mij is weggelegd, dan is nu niet de tijd. Het feit dat:

  1. ik een lichaam heb wat moeilijk droog wordt;
  2. ik de trukendoos met kuurtjes dicht laat;
  3. ik De Anticonceptiepil slik (vocht vasthouden = story of my life);
  4. ik een druk gezinsleven heb met 3 kinderen (daarom C);
  5. er thuis 3 bedrijven gerund worden;

speelt denk ik ook wel een beetje mee.

 16999044_1439881626043709_4051589864702077131_n

 

Onder een steen

Twee weken geleden heb ik de knoop doorgehakt en mezelf verlost uit mijn lijden. De telkens terugkerende teleurstelling wanneer de slakkenvooruitgang van mijn wedstrijdprep slechts zichtbaar was met een microscoop bij helder daglicht maakte mij somber, verdrietig en onzeker. Oh, en labiel… Gelukkig ben ik vrouw genoeg om eerlijk te zijn tegen mezelf en heb ik het besluit genomen me terug te trekken. Heel eventjes zag ik het leven niet meer zitten. Het liefst kroop ik onder een steen om daar te blijven liggen tot ik overging in ontbinding terwijl ik Speculoos van een opscheplepel af likte en dat afwisselde met een bus slagroom die ik in mijn mond leeg spoot. Geen grap. Ik heb bodybuilding uitgescholden en vervloekt.

 

Foolish?

Zijn mijn glory days dan echt voorbij? Was ik echt zo foolish om te geloven dat ik daar gewoon kon staan shinen op dat podium met mijn Miss Piggy pootjes? Just like that? Nee, ik was niet foolish en mijn glory days zijn zeer zeker niet voorbij. Onze Lieve Heer heeft momenteel andere plannen met mij en die worden niet in een glitterbikini uitgevoerd terwijl ik mijn kont laat zien aan een volle zaal. Daarnaast heb ik het geluk dat ik al twee keer aan een fitnesswedstrijd heb mogen meedoen waarvan ik één keer ‘just like that’ met de grootste beker naar huis ben gegaan.

 

Bikini aan de wilgen

In deze spierballen saga waarin ik al jaren de hoofdrol speel zonder dat ik doorbreek op het witte doek heb ik een belangrijke les geleerd. Je kan alles krijgen wat je hebben wil, je krijgt alleen niet alles tegelijk. Wanneer ik in de gym ben, voel ik nog steeds kriebels in mijn buik. Every. Single. Time. Ik heb nog steeds de ambitie om strakker en droger te worden. De drang om een beter lichaam te bouwen zal altijd blijven en dat is ook wat ik altijd zal blijven doen. Alleen heb ik een knoop doorgehakt en mijn bikini aan de wilgen gehangen. En ik zal je zeggen, ik voel me opgelucht. Het is nu allemaal leuker en luchtiger want er hangt geen zwaard van Damocles boven mijn hoofd in de vorm van een wedstrijddatum. Ik hoef me niet meer schuldig en mislukt te voelen als ik tijdens een zware PMS aanval chocopasta uit de pot eet met een mes en daarna 6 plakken kaas verorber. Ik neem deel aan mijn eigen wedstrijd die ik meestal beschouw als ‘mijn leven’ en waarvan ik de regels zelf bepaal en ik ben mijn eigen jury. Wauw, wat een prachtige vergelijking heb ik zojuist gemaakt. Mijn glory days als dichter zijn in ieder geval nog lang niet voorbij!

abe6e4ac60ec38ada65bfd49e01171e9

 

Deze fitmom gaat zich focussen op haar bedrijf, op haar gezin en op de mooiste dag van haar leven. Ik ga volgend jaar trouwen en ik moet tijdens die hele speciale Glory Day natuurlijk wel als een hele fitte bruid naar het altaar squatten…

Me versus de snert

IMG_1562

Fit voor het podium: 20 weeks out. Op 6 november doe ik mee aan de ironman & ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

De week is voorbij gevlogen. Hongerige momenten had ik net als vorige week nog steeds. Dat zal voorlopig ook niet weggaan, sterker nog het zal vaker voorkomen en erger worden. Daar heb ik voor nu gelukkig een remedie op gevonden. Zorg dat je week zo vol is gepland zodat je niet eens tijd hebt om over dat hongerige gevoel te kunnen nadenken. Meng dat met wat spanningen met je partner en een flinke scheut vermoeidheid (die zit trouwens standaard in mijn cocktailglas hoor), goed roeren en voilà: je hebt er weer een prepweek op zitten.

Merguez worstje

Het gaat mij allemaal veel te langzaam. Ik zie hele kleine verschillen rondom mijn taille, benen, billen en armen. Als het in dit tempo doorgaat ben ik in 2086 denk ik wel klaar voor de Ironman en Ironmaiden. Eigenlijk slaat het nergens op dat ik het te langzaam vind gaan want ik ben mijn prep in het ongewisse begonnen. Ongewisse ja. Dat vind ik een mooi woord. Toen ik drie weken geleden begon, wist ik niet precies wat mijn gewicht en vetpercentage waren. Ik ben gestopt met wegen en meten toen ik met gemak voor merguez worstje kon doorgaan wanneer ik mijn skinny jeans droeg. Er was niets ‘skinnies’ meer aan die jeans.

Daar doe ik het niet voor

Mijn laatste meting stamt af uit februari. Februari 2016, dat dan weer wel. Ik had zoiets van: ik gebruik die waarden gewoon, niet moeilijk doen en beginnen. Wegen en meten komt later wel. Professioneel hè? Maar 3 weken en een weging op mijn Tanita weegschaal later zou ik 0,5 kilogram zijn afgevallen op basis van die waarden uit februari. Okee. Maar liefst een hele halve kilo! Daar doe ik doe ik het natuurlijk niet voor. Ik wil meer, veel meer en ik wil het NU! Helaas laat mijn lichaam zich niet commanderen en bepaalt het zelf wel wanneer het iets wil. Om het geheel toch een béétje te monitoren heb ik afgesproken met mijn coach dat ik elke zaterdagochtend progressiefoto’s stuur en mezelf weeg.

Mindfuck

Op sommige dagen voel ik me heel slank en ga ik in crop top trainen. Op andere dagen vind ik mezelf moddervet en trek ik het liefst een grand foulard aan. Dan slaat de beruchte mindfuck toe. Ga ik het halen? Waar ben ik in godsnaam aan begonnen? Wie hou ik voor de gek, dit gaat me nooit lukken. Net als dat ik vorige week schreef dat ik commentaar van anderen om heb gezet naar iets positiefs en gebruik als brandstof om te preppen, doe ik dit nu ook maar dan met mijn eigen hersenspinsels. Ik block de gedachtes die voortkomen uit onzekerheid, zet mijn verstand op nul en eet weer een kippetje. Of een visje. Of een eitje. Of een walnoot. Of ik ga naar de sportschool.

Maar ik blijf gefocused, ik heb vertrouwen in mijn coach en in het proces. Het lichtelijk dwangmatig gedrag wat ik herken van mijn vorige preps is inmiddels ook in volle gang. Dat bestaat uit het bestuderen van dames wiens fysiek ik mooi vind. Onbekenden, bekenden, medecompetitors, noem maar op. De foto’s worden aandachtig bestudeerd door mij. Leve instagram!

 

Snert in de zomer

Zoals ik al aangaf ging de week dus vrij snel en zonder bijzonderheden, alleen op donderdagavond kreeg ik het ineens moeilijk. Misschien kwam dat doordat De Man zijn beroemde snert had bereid waarnaar het hele huis rook. Compleet met runderrookworst, kalfsstaart en zout vlees. Ja, Surinamers be like: we eten het hele jaar door snert, ook in de zogenaamde Nederlandse zomer. Het huilen stond me nader dan het lachen toen ik beduusd in de pan roerde omdat ik een oogje in het zeil moest houden tijdens het urenlange bereidingsproces. Ik sprak mezelf streng toe: “Kom op zeikstraal! Niet gaan janken! Pak een plastic bakje, doe er soep in en vries het in zodat je zaterdag bij je cheatmeal ervan kan slurpen.” De gedachte dat ik alsnog die heerlijke soep kon proeven op een gepland moment in plaats van tijdens een impulsieve emotionele hunkering naar comfort food deed me goed. 1-0 voor mij, de snert heeft verloren!

Ik ga niet janken!

FullSizeRender
Fit Voor Het Podium: 21 weeks out. Op 6 november 2016 doe ik mee aan de Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor het Podium’.

Okee, ik heb er nu 2 weken opzitten. De eerste week was peanuts. Alles is nog nieuw, leuk en spannend. Maar in de tweede week word ik al op de proef gesteld, ik krijg vaak trek vlak nadat ik heb gegeten. Aangezien ik elke 3 uur een maaltijd wegwerk, moet ik dus best lang wachten voor ik weer mag eten. Met een rommelende maag. Nog steeds goed te doen hoor, maar op een of andere manier is het leven leuker zonder trek.

Warming up

Ik probeer met alles wat er gebeurt zo luchtig mogelijk om te gaan, omdat ik weet dat dit helemaal niks is vergeleken met wat er nog komen gaat. En wat zijn nou 2 weken? This is just the warming up! Daarom word ik best bang als ik nu al een ‘ik-heb-zin-om-te-janken-want-ik-ben-zo-zielig’ drang voel opkomen. Dat heb ik afgelopen week namelijk al een paar keer gehad. Misschien heeft het er ook mee te maken dat ik ongesteld was en de grootste huilebalk ever ben?

KFC

De ergste ‘ik-heb-zin-om-te-janken-want-ik-ben-zo-zielig’ drang was toen De Man mij vroeg om een Share Box van KFC voor hem mee te nemen. Hij was al in standje relax en ik ging toch nog naar buiten. Ja, ik ging inderdaad nog naar buiten, namelijk naar de sportschool om keihard te trainen zodat ik over vijf maanden een bomb ass shape kan neerzetten! Maar ik ben de rotste niet, dus ik heb die gefrituurde kippetjes voor hem gehaald. Ik heb eraan geroken, heb ze netjes afgeleverd en ben daarna gaan trainen. En trots dat ik was op mezelf toen ik klaar was met trainen!

SM slaafje

Ik heb er zelf voor gekozen om een fitnesswedstrijd te doen. Daar hoeft niemand voor op te draaien door mij te ontzien met eten. Eet en drink gerust allemaal dingen voor mijn neus die ik niet mag maar wel lust. Smak erbij en praat erover. Dan sta ik erbij en kijk ernaar. En ruik eraan. Geen medelijden, daar word je hard van. Misschien was ik in mijn vorige leven een sm slaafje want ik als ik heel eerlijk ben vind ik het ergens diep van binnen een lekker gevoel om zo af te zien. DON’T JUDGE ME!

Ongestelde huilebalk

Aangezien ik tegen de hele wereld praat over mijn deelname aan een fitnesswedstrijd krijg ik daar natuurlijk ook reacties op. De meeste mensen reageren hartstikke enthousiast. Andere mensen bekijken mij van boven naar beneden en reageren met opmerkingen zoals: “Je zult er wel hard aan moeten trekken”, “Jij moet echt diep gaan” of “Wordt echt afzien”. Gegeven commentaar is hoogstwaarschijnlijk niet eens negatief bedoeld, maar op een of andere manier komen dat soort opmerkingen niet lekker aan bij mij. Dat heb je nou eenmaal bij huilebalken die ongesteld zijn.

Ik ben mij bewust van de punten waaraan ik moet werken. Ik heb geen typical off season shape want mijn vetpercentage is veel te hoog. Mijn benen zijn te groot en mijn schouders veel te klein. Maar ik geloof in mij. De opmerkingen heb ik ‘gebruikt’ om energie en inspiratie uit te halen als ik geen zin had om te trainen of als ik trek had. Ik zal er namelijk ook hard aan trekken, diep gaan en afzien, maar wel met succes. Daarom gaat deze huilebalk straks met een glimlach naar bed.

Ik ben het ZAT!

IMG_0273 (2)
Fit Voor Het Podium: 22 weeks out. Op 6 november 2016 doe ik mee aan de Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor het Podium’.

Yup. Ik heb er een klap op gegeven. De knoop is doorgehakt. Er wordt niet meer op twee gedachten gehinkeld. Waar ik het over heb? Over spreekwoorden. En over mijn deelname aan een fitnesswedstrijd, dit millennium nog.

Omdat dit, omdat dat

Al sinds begin 2015 neem ik me voor om mee te doen aan een fitnesswedstrijd in de Bodyfitnessklasse. Waarom heb ik dat dan nog niet gedaan???! Omdat ik geen geld had, omdat ik het te druk had, omdat ik te weinig tijd had, omdat ik net verhuisd was, omdat ik er nog niet klaar voor was, omdat ik geen goede coach had, omdat dit, omdat dat. Er was altijd wel iets was waardoor ik de focus er niet op kon leggen. Het excuus van de coach is overigens legitiem want goede betaalbare coaches liggen niet voor het oprapen. Maar nu ben ik het zat. ZAT. Ik moet en ik zal die wedstrijd dit jaar doen, al is het het laatste wat ik doe. Ik merkte namelijk dat ik niet meer normaal kon functioneren. Ik kon intens droevig worden bij de gedachte dat een wedstrijdvoorbereiding het allerliefste is wat ik wil doen terwijl ik met andere dingen bezig was. Ik kreeg het idee gewoon niet uit mijn systeem.

Zogenaamd bulken

Daarnaast liep dat zogenaamde bulken van mij de spuigaten uit. Ik puilde uit mijn broeken en mijn armen leken net van die Italiaanse hammen die in de winkel met een touwtje aan het plafond hangen. Tuurlijk, onder al dat vet zit spiermassa, maar daar zie je natuurlijk geen vetklep van als er een speklaag boven zit. Gewapend met een nieuwe coach, een nieuw eet- en trainingsschema en een te hoog vetpercentage ben ik vorige week begonnen. Het korte termijn doel is om mijn vetpercentage te verlagen.

Ironman & Ironmaiden 2016

Ik vertel aan iedereen die het horen wil dat ik mee ga doen aan Ironman en Ironmaiden op 6 november 2016. Ja en dan wordt het eng. Heel erg eng. Want als je hebt uitgesproken dat je iets gaat doen, moet je het ook echt doen. Geen weg meer terug, no lame excuses. Om de pressie te verhogen ga ik de komende 22 weken elke week een blog schrijven over mijn prep naar de wedstrijd toe. Tot nu toe hou ik me heel goed staande. Voor hoever dat gaat in week 1 van de 22 weken… Ik heb ooit voor hetere vuren gestaan want ik heb in 2014 al twee wedstrijden gedaan. Maar daar kan ik nu niet meer op teren. Ik moet mezelf weer bewijzen. Voor mezelf. Elke maaltijd, elke training, elk voedingsmiddel wat ik mezelf ontzeg omdat het niet op mijn eetschema thuishoort.

2300 calorieën

Cravings heb ik nog niet gehad. Je kunt daar pas echt wat over zeggen na een week of twee, zodra je lichaam aan het eetschema is gewend. Ik heb trouwens op woensdagavond wel alvast in gedachten mijn cheatmeal samengesteld voor in het weekend. Tja, that’s me. Het is in ieder geval niet zo dat ik op een noodrantsoen zit hoor, want ik schuif per dag nog steeds een slordige 2300 calorieën naar binnen. Het zijn in ieder geval minder calorieën dan voorheen en  exclusief alle lepels pindakaas, chocopasta, en andere extra’s die ik weg bulkte.

Op naar een lager vetpercentage!

 

De wedergeboorte van een blogbabe

De wedergeboorte van een blogbabe

Het is een hele tijd geleden dat ik de digitale pen heb gepakt om een en ander te noteren. Hm… nee, dat klopt niet en laat ik het nieuwe jaar vooral niet beginnen met leugens. De digitale pen is altijd aanwezig geweest in mijn cyberklauwtjes, alleen zijn de stukken tekst die eruit voort zijn gekomen nooit afgemaakt en gepost. Dus vandaar dat jullie zo lang niets van mij gelezen hebben.

Want ik was zó ont-zet-tend druk. Ook al heb ik net als Beyoncé 24 uur in een dag. Die sneller voorbij lijken te gaan dan ooit. En juist dat snelle verloop van de dagelijkse uren heeft mij doen inzien dat de dingen die je echt leuk en belangrijk vindt tijd moeten krijgen. Dus naast het trainen in de sportschool, gezond eten en cheaten in het kwadraat tot de vierde macht, krijgt bloggen een ereplaats op mijn bucketlisttribune.

Uitgerust met een nieuwe digitale pen en notitieblok (lees: Evernote, Wunderlist en roodgelakte nagels) ga ik ervoor. Ik ben terug van bloggeweest! Je zult je waarschijnlijk afvragen waar ik al die tijd ben geweest en wat ik zoal heb uitgevoerd. Nou, ga er maar eens even goed voor zitten of zoek steun bij de dichtstbijzijnde muur, want: IK HEB EEN MAN IN MIJN LEVEN! Hang de vlag uit en bel Hart Van Nederland want deze oude vrijster heeft er één binnengehaald en ruim 100 kilo schoon aan de haak geslagen!

Sterker nog, ik heb De Man in mijn leven gevonden en ik ben zo gelukkig. De Man en ik wonen nu samen in een rijtjeshuis in een keurige wijk op stand iets buiten Rotterdam. En ik heb een upgrade gemaakt van single fitmom naar huisvrouw annex kantoorkenau met 3 kinderen die ook nog Ladies Only Trainer is. Nu ik dit noteer in mijn digitale notitieblok onder mijn roze tabblad vraag ik me eigenlijk af of het wel een upgrade is, maar goed.
Het is af en toe best pittig, want als iedereen thuis is, bestaat ons huishouden uit 5 personen. En die personen moeten allemaal eten, hebben allemaal vuile was en laten allemaal weleens wat spullen slingeren. Het merendeel ervan moet zelfs nog ingestopt worden (ook al zijn ze stoer en vertonen ze haantjesgedrag). Maar ik geniet met volle teugen van het bruisende gezinsleven. Tien jaar geleden had ik trouwens bij de vorige zin liever ‘nachtleven’ ingevuld i.p.v. ‘gezinsleven’.

Ja, mijn mond viel er ook van open hoor. Maar ik ben nog steeds dezelfde. Die chick met een onnoemlijke drang om flexend het podium op te gaan bij een fitnesswedstrijd in de Bodyfitness categorie. Die chick die haar mond vol propt met M&M’s met pinda’s, slagroom, wafel en Nutella en er dan al smakkend een a capella twerk in de keuken uit gooit. Die chick gaat vanaf nu dus vaker bloggen. Elke week zelfs. For the blogbabe has reborn!

Wat vrouwen zeggen over De Hartslag…

Shay, DJ en tv-presentatrice

HK Lifestyle staat garant voor expertise. Mijn lifestyle heb ik door de juiste push binnen no time kunnen verbeteren. Bij De Hartslag word ik elke training weer uit mijn comfortzone gehaald en in mijn kracht gezet.

 

 

Felicia, zelfstandig ondernemer

Dankzij het HK Lifestyle programma heb ik meer energie gekregen wat ik overdag op de werkvloer goed kan gebruiken! Wat een verschil met voorheen, ik geef deze lifestyle nooit meer op.zakenvrouw

 

 

Sylvie, alleenstaande moeder van 2 met een toppositie

Ik heb in een half jaar tijd meer bereikt dan ik ooit voor mogelijk had gehouden door het HK Lifestyle programma. Ik ben ruim 10 kilo afgevallen, zit lekker in mijn vel en heb een heldere geest waardoor ik kon stoppen met roken.