Dat cardio tho!

DSC_0840

Voorlopig staak ik de blogreeks ‘Fit voor het podium’ omdat ik nog geen nieuwe wedstrijddatum heb uitgekozen nadat ik erachter kwam dat ik niet mee kan doen aan de Ironman & Ironmaiden. Wél schrijf ik elke week een blog waarin ik opschep over hoe fit ik ben (niet per se podium gerelateerd), dus blijf me volgen!

Ik ken niemand die een grote fan is van cardio. De meeste mensen moeten er niets van hebben en doen er zelfs minachtend over. Kijk maar even rond op Instagram. Herhaaldelijk zware dingen optillen en weer neerleggen met sexgeluiden: JA! Maar als een knaagdier op de automatische piloot voortbewegen op de loopband: men wil er nog niet eens dood gevonden worden.
Oh wacht even, ik vergeet de dames van de vrouwensportschool waar ik vroeger werkte! Zij waren niet weg te slaan van de loopband. Van fitnessapparatuur moesten ze niets hebben, maar boy oh boy wat was het altijd druk bij de cardioapparaten. Ellenlange wachttijden, volwassen vrouwen die voordringen, ruzies om crosstrainers… wat een mooie tijd was dat. Oké, terug naar het hier en nu.

Vooral stoer
Omdat ik voor een fotoshoot goed voor de dag wilde komen, besloot ik na afstemming met mijn coach om elke dag een half uur op een lege maag te cardio-en. Alsof dat nog niet genoeg was, besloot ik om dat first thing in the morning te doen. En dan bedoel ik dus niet een burgerlijk braaf ochtendtijdstip zoals 07.00 uur. Nee, als deze Fitmom iets doet dan is het gelijk HAM en dat betekende in dit geval op de sportschool aanwezig zijn tussen 05.30 uur en 06.00 uur. Deze ochtendglorie heb ik trouwens te danken aan De Man. Die had voor mij bedacht dat deze tijdspanne het meest geschikt was naast al mijn andere bezigheden. Zelf ligt hij nog op één oor als ik mijn gluteus maxima aanspan terwijl ik een 10% helling oploop in de 8e minuut van de 30 minuten. Maar dat kan me geen aangespannen reet schelen. Want na afloop voel ik me zooooo lekker. En stoer. Vooral stoer.

Operatie Cardio
Toen ik begon aan Operatie Cardio was ik sceptisch. Ik wist dat het noodzakelijk was, maar had er helemaal geen zin in. Maar ja, wie droog wil zijn, moet fiets rijden. Of loopband bewandelen in mijn geval. Die verdraaide cardio uren die je maakt zorgen er nu eenmaal voor dat het gehekelde vet waarvan iedereen zich wil ontdoen sneller verdwijnt dan wanneer je onderuitgezakt op de bank zit met je rechterhand in je broek. Algauw merkte ik dat naast mijn figuur, ook mijn humeur verbeterde. Je kunt best enige vorm van communicatie met mij aangaan tussen 06.30 en 08.00 uur hoor, maar om nou te zeggen dat ik vrolijk ben in de ochtend is een gore leugen. Sinds ik ochtendcardio doe, voel ik me echter heerlijk! Nee, dit is geen advertorial, testimonial of andere vorm van reclame en ik krijg hier helemaal niets voor betaald, ik voel me gewoon heerlijk. Laat ik wel even benadrukken dat dat heerlijke gevoel na afloop komt. Dus niet tijdens het cardio-en en al helemaal niet tijdens het sluimeren van de wekker om 05.05 uur, 05.10 uur en 05.15 uur.

Olga Commandeur is de shit
Het half uurtje cardio gebruik ik om twee foto’s te maken voor mijn Instagram verhaal (één op de loopband en één met een smoothie), een snapchat scene op te nemen en om de tekstversie van het nieuws te kijken op Nederland 2. Vervolgens kijk ik een paar minuten naar de vroege uitzending van ‘Nederland beweegt’. Maximaal 3 minuten achtereen, simpelweg omdat ik langer niet trek. With all do respect voor mijn collega Olga Commandeur want zij is de shit. Alle vrouwen die sporten en sportlessen geven zijn trouwens de shit. Kijkend naar de televisie neem ik voorzichtig slokjes van mijn thee terwijl ik mijn voeten aan weerszijden van de loopband plaats. Ik heb al vaak genoeg hete thee over mijn buste laten vallen omdat ik driftig doorstapte tijdens het lurken. Daarom neem ik liever een pauze van 2 seconden als ik thee drink.

Lege maag
Even terugkomend op dat cardio op lege maag; er doen zich hierover nogal wat theorieën de ronde in Spierballenland. Zo zou het niet goed zijn om op lege maag te cardio-en omdat spiermassa als brandstof verbruikt zou worden en hierdoor zou afbreken. Een andere opvatting is dat je meer vet zou verbranden met cardio op een nuchtere maag omdat er na een aantal uren tandenknarsen en kwijlen op je kussen weinig glycogeen (opgeslagen energie) in je lichaam aanwezig is.
Wat nu precies goed of fout is, weet ik eerlijk gezegd niet. Ik weet alleen dat hetgeen ik doe voor mij prima werkt. Voor zover ik kan zien zijn mijn gains er gelukkig nog. Daarnaast kan mijn lichaam het aan om zonder voeding op een rustig doch intensief tempo een half uur te powerwalken. Direct na mijn cardio eet ik wat. Ik drink een smoothie om precies te zijn. Een smoothie met fruit, groentes en eiwitpoeder en op mijn hoge koolhydraatdagen zit er ook amandelmelk in, het recept ervan kun je trouwens vinden in mijn E-book ‘Gezonde Tussendoortjes en Toetjes’. Daarnaast eet ik natuurlijk dagelijks volgens een eetschema wat op mijn lichaam en activiteiten is afgestemd waarbij mijn calorieinname lager is dan mijn calorieverbruik. Dit creëert een negatieve energiebalans waardoor ik vet verlies. Onthoud dat wat voor mij geldt niet voor jou hoeft te gelden. Als je lichaam protesteert wanneer je zonder ontbijt fit wilt doen, forceer dan niets en eet vooraf iets!

Eh… Plan B dan maar?

IMG_5747

Fit voor het podium: ik zou niet weten hoeveel weken uit. Voordat ik de pijp uitga, zal ik nogmaals meedoen aan een bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op een wedstrijd die ik ooit ga doen en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

Dus ik ben niet goed genoeg? Waar ligt het aan? Ben ik te vet? Heb ik te weinig spiermassa? Het dringt nog niet goed tot me door wat dit precies betekent dus ik lees de mail van Juliette nogmaals. Ja, het staat er echt:

Beste Samantha,
We hebben de foto’s bekeken en vinden het beter dat je als je Bodyfitness doet in de C begint. 
Juliette

Ik voel me klein worden en wil helemaal niet meer meedoen aan een wedstrijd. In wat voor klasse dan ook: C, B, Q, Z, dubbel D, WHO CARES? Fuck bodybuilding. Fuck prep. Fuck dispensatie en geef me een pak Bastogne Duo koekjes en Chocomel. NU!!!!

Breaking news

Ja, lieve kijkbuiskinderen, ik heb breaking nieuws voor jullie. Ik zal helaas geen deel nemen aan de Ironman & Iron Maiden bodybuildwedstrijd op 6 november 2016. Heel erg jammer, want ik had mijn zinnen (en mijn calorie inname) erop gezet. De reden dat ik niet meedoe heeft ermee te maken dat ik geen dispensatie krijg van De Bond. Watte? Nee, ik zei niets nasty’s over je moeder, ik had het over dispensatie. Waarschijnlijk begrijp je er nu geen spierbal meer van dus ik zal het een en ander nader toelichten.

Hiërarchische trap der musculairen

In Nederland worden de regels en procedures van bodybuilding- en fitnesswedstrijden samengesteld en gewaarborgd door De Bond IFBB/NBBF (International Federation of Body Builders / Nederlandse Body Building & Fitness Federatie). De wedstrijden zijn onder te verdelen in drie klassen: A, B en C. Als je besluit om aan een wedstrijd mee te doen, begin je onderaan de hiërarchische trap der musculairen. Dat betekent dat je meedoet aan een wedstrijd in de C-klasse. Als je in de top 3 eindigt bij een C-wedstrijd, wordt je een klasse hoger gepromoveerd en kun je meedoen aan B-wedstrijden. Vanuit daar kun je weer promoveren naar de A-klasse als je ‘geplaatst’ wordt in de top 5. Je kunt jezelf dus telkens omhoog pompen en uiteindelijk internationale wedstrijden doen.

Meesterlijk brein

Elke wedstrijd, ongeacht van welke klasse, heeft verschillende categorieën voor zowel mannen als vrouwen. Laat ik het voor het gemak even houden bij mijn favoriete geslacht; de vrouw. Er zijn ruwweg vier categorieën waaraan je kunt deelnemen bij een wedstrijd: bikinifitness, bodyfitness (ook wel figure genoemd), physique en bodybuilding. Sommige wedstrijden hebben nog meer categorieën maar ik hou het even bij mijn favoriete uitlegtraject; kort.

In 2014 heb ik op de C-wedstrijd SAP-cup (toen heette het nog FLEX-cup) de eerste plek behaald in de categorie bikinifitness 35+. Daardoor ben ik gepromoveerd en mag ik B-wedstrijden doen. Geweldig natuurlijk! Ware het niet dat ik anno 2016 met het geniale idee kwam had om mee te doen aan een B-wedstrijd (de Ironman en Ironmaiden) in een andere categorie, namelijk de categorie bodyfitness. Dat had ik met mijn meesterlijk brein helemaal zelf besloten. Op eigen houtje, zonder De Bond. Blijkt dus dat dat niet zomaar gaat in spierbonkenland. Ik moest officieel dispensatie aanvragen en foto’s van mijn huidige shape opsturen. De dispensatie kun je zien als een soort ontheffing van de onderste tree van die eerdergenoemde hiërarchische trap der musculairen omdat je al een bepaalde status hebt behaald in een andere categorie. De dispensatie zou voorkomen dat ik weer aan een C-wedstrijd zou moeten meedoen. Ik zou dan een paar treden overslaan van de hiërarchische trap der musculairen en direct een B-status krijgen als Bodyfitness atleet. Just like that! Ehh, in Utopia ja, want De Bond heeft mij dus géén dispensatie verleend en dus moet ik meedoen aan een C-wedstrijd voor de categorie Bodyfitness en dus kan ik niet meedoen aan Ironman & Ironmaiden omdat dat een B-wedstrijd is en dus weet ik het even allemaal niet meer.

Afscheid met pijn in hart en reet

Terwijl ik dit opschrijf ben ik ruim 36 uur en heel wat gedachtes verder. Het schokkende nieuws heb ik enigszins kunnen verwerken en een plekje gegeven. Wonder boven wonder heb ik niet gehuild. Okee, ik ga niet liegen, misschien wel. Misschien druppelen er een paar tranen over mijn wangen terwijl ik dit tik. Misschien vallen die tranen in mijn baby chest seperation van mijn bovenlichaam wat niet volstaat om dispensatie te krijgen zodat ik mee kan doen aan een B-wedstrijd. Het is natuurlijk niet leuk als je de beste items stuurt uit je selfie collectie met je most muscular pose en je wordt gewoon keihard afgewezen. Pijn in mijn hart heb ik nog steeds. Pijn in mijn reet heb ik ook. Maar dat is een heel andere pijn, dat heeft te maken met de hackqsuat. Ik zit momenteel in een rouwproces.  Er is gelukkig niemand overleden, maar ik heb wel afscheid moeten nemen. Geen afscheid van een persoon maar afscheid van een doel. Het afscheid van mijn deelname aan de Iron Man & Iron Maiden bodybuildwedstrijd.

‘t Is feest tra la la!

IMG_6961

Fit voor het podium: 14 weken uit. Op 6 november doe ik mee aan de Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

In mijn vorige blog had ik het over 16 weken voordat ik als een stuk vlees gekeurd zal worden tijdens de ijzeren maagd manifestatie, beter bekend als Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Daar klopt dus geen zak van. Ik zat er een week naast. Het moest zijn 15 weken uit in plaats van 16. Ben nou eenmaal niet goed met cijfers en tellen kan ik al helemaal niet. Ja, tot 8. Want als aerobicjuffrouw moet je tot 8 kunnen tellen en daarna begin je weer bij 1.

Vreetorgie

De wedstrijd is op zondag 6 november. Als ik netjes elke maandag een blog zou posten zou ik afgelopen maandag nog 14 weken voorbereidingstijd hebben. Aangezien ik altijd erg consequent ben met de dag waarop ik mijn blog online plaats (meestal op maandag maar soms op woensdag of donderdag en vaak op dinsdag), heb ik inmiddels slechts 13,43 weken te gaan. Oeps, nóg minder tijd dan ik dacht om shredded en ripped te worden. Erg beangstigend allemaal. Het lijkt of de weken voorbij vliegen. Het wordt steeds moeilijker om te blijven diëten als de rest van je gezin vreetorgies houdt terwijl jij in de gym je deadlift aan het verhogen bent met 5 kg aan elke kant. Zodat je bij aankomst thuis de papierwikkels van Snickers Icecream en Verkade chocoladerepen mag begroeten. Als je daarna de lege spinazieverpakking weggooit omdat je alvast je smoothie voor morgenochtend hebt gemaakt, zie je een lege pint Ben & Jerry’s in de prullenbak.  Om vervolgens te genieten van je bakje met 20 gram amandelen, 150 gram broccoli en 100 gram kipfilet. FML!

Zombie zonder ziel

Het wordt ook steeds zwaarder om goed te blijven functioneren als je energie standje -15 heeft bereikt. Zo slap als hoe ik me nu voel, ga ik het liefst nooit meer trainen. Toch vind ik elke dag een moment waarop ik een boost krijg en van Zombie Zonder Ziel naar Sportschool Stoot transformeer en met lipgloss en een lekker luchtje op richting gym vertrek. Dat er de laatste tijd een proces aan vooraf gaat waarbij ik De Man 6 keer vraag of ik liever thuis zal blijven en hij mij zegt dat ik moet gaan sporten, doet er niet toe. Op één of andere manier doe ik het toch. Ehh.. even for the record, dat van dat nooit meer trainen meende ik niet. I’m sorry for what I said when I was hungry.

Waar is het feestje?

Hier is het feestje! Het feestje waarbij ik 4 keer per week cardio op nuchtere maag doe ondanks dat ik doodmoe ben, is in volle gang. Je weet wel, dat feestje waarbij ik kreun als ik aan een vers turks brood ruik of de geur opsnuif die uit een blik jodekoeken komt wanneer ik het openmaak. Yup, it’s that kind of party. Ik sjans op het feestje met tientallen donuts, macarons en zakken patat met mayonaise van Pintarest. Het feest waarbij mijn menstruatie kort en krachtig is, mij voorbereidend op de dag wanneer het volledig weg zal blijven omdat mijn vetpercentage heel laag -eigenlijk te laag- is. Het feest waarop ik mezelf dwing om mijn verstand op nul te zetten en alle ongemakken te negeren, met als focus de wedstrijd op 6 november 2016. Op dat feest heb ik die broek aan waar drie maanden geleden mijn phat booty niet in paste. Tijdens dat feest loop ik rond in een croptop omdat mijn buikspieren steeds zichtbaar worden en krijg ik complimenten over mijn shape. Dat ik de morning after weer moet afzien en ongelofelijk sterk in mijn schoenen moet blijven staan om dit vol te houden is oké. Want het is feest tra la la!

Toos Energieloos

IMG_5919

Fit voor het podium: 16 weken uit. Op 6 november doe ik mee aan de Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

Terwijl ik dit schrijf val ik bijna van vermoeidheid uit elkaar. Okee, ik overdrijf een beetje want in werkelijkheid heb ik helaas nog ruim voldoende vet om het hele zootje bij elkaar te houden, maar wat ik zeggen wil is dat ik moe ben.

Bed is Life

Ik ben zo moe dat ik wel een week in mijn bed kan blijven. Natuurlijk moet ik wel omringd zijn met eten, boekjes, laptop, telefoon, opladers, kopjes thee en af en toe mijn kinderen en De Man. Eigenlijk kan ik ook zonder dat ik moe ben een week in mijn bed blijven want Bed Is Life. Ik kan rustig met 27 graden liggen meuren in bed terwijl het ganse Rotterdam zweetplekken in hun shirt krijgt ergens op een terrasje onder het genot van een ijskoude Corona en wat hippe versnaperingen. I couldn’t care less. Geef me een plekje waar ik horizontaal kan gaan en de vrijheid heb om ochtend-, middag- en avonddutjes af te wisselen met social media en voedsel en ik ben een gelukkige vrouw.

Ik word er zo moe van

Het is natuurlijk de bedoeling dat ik elke week schrijf over mijn prep naar de wedstrijd toe. Maar daar heb ik dus helemaal geen zin in. Ik ben moe van dat gelul over shape, eten en trainen (sorry voor mijn taalgebruik maar ik word er zo moe van om elke keer maar op mijn woorden te moeten letten). Ik ben moe van broccoli. Ik ben ook moe van hopen op een wonder waarbij ik in 1 week tijd eruit zie als de chocoladeversie van Wonder Woman waarbij je je vingers aflikt. Inclusief borstomvang graag! Die outfit wil ik er ook bij. Oh en niet te vergeten dat lichtgevende zweepje. En als we dan toch bezig zijn: doe mij ook zo’n weelderige haardos. Kijk, hier word ik nou ook moe van. Dat ik constant naar andere vrouwen kijk en mezelf daarmee vergelijk. Ik ben wie ik ben en niemand anders. Vermoeiend ben ik dus, moge dat duidelijk zijn.

Doornroosje please?

De staat waarin ik momenteel verkeer is onderdeel van het proces wat ik momenteel doorsta en hoort dus wel degelijk bij mijn avonturen in de wedstrijdvoorbereiding. Alleen –gaap- is dit avontuur iets minder wild en iets vermoeiender. De reden van mijn vermoeidheid ligt voor het grootste gedeelte aan mijn eetschema. De lage koolhydraatdagen (vijf per week!) in combinatie met zes keer per week zwaar trainen, kinderen en soms te weinig nachtrust hakt er goed in. Laat het bij ons thuis ook nog eens de periode zijn waarin er intensieve klussen uitgevoerd moeten worden. Denk bijvoorbeeld aan: schuur uitruimen, spullen sjouwen naar buiten, garderobe kamer uitruimen en inrichten als slaapkamer, zolder opruimen en administratie archiveren. Je begrijpt natuurlijk wel dat ik het liefste in de gedaante van Doornroosje was gekropen totdat het bedtijd was. Helaas gaat alles gewoon door, prep of geen prep.

Inspannende anticlimax

Het enige lichtpuntje wat mij staande hield was het uitkijken naar mijn cheatmaaltijd. Jammer genoeg eindigde ook dit in een inspannende anticlimax waar ik al moe van word als ik eraan terugdenk. Allereerst voelde ik al na het nuttigen van mijn eerste portie suikers en E-nummers de energie uit mijn lichaam wegtrekken. Elke beweging kostte mij ontzettend veel moeite, behalve toen ik een stuk door de stad moest lopen om bij Donuts + Bagels twee lang begeerde donuts te kopen.  Daarnaast heb ik niet eens goed kunnen genieten van mijn eten omdat ik te veel rotzooi in een korte periode achter elkaar heb gegeten. Als je slechts één cheatmaaltijd per week hebt, wordt je inhalig! Hierdoor lag ik uiteindelijk met dikke tranen op de bank te creperen van de buikpijn terwijl De Man zich over mij ontfermde. Dit terwijl mijn half opgegeten double cheeseburger op een kaas-uienbolletje met sla, gebakken ui, cheddarcheese , plakjes avocado, sweet honey barbecuesaus en mayonaise afgestyled met naturel aardappelchips als topping zo goed zou smaken…

Eerste klas Comfort Zone bij het raam

IMG_5326

Fit voor het podium: 16 weken uit. Op 6 november doe ik mee aan de Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

Ik neem alles terug! Per direct. Zo stoer als ik deed in mijn vorige blog over dat het prepleven mij toelachte omdat ik 1 kilo kwijt ben, zo zwaar heb ik het vandaag. Ik ben deze week begonnen met een nieuw voedingsschema wat bestaat uit carbcycling. Mijn week is opgedeeld in lage en hoge koolhydraatdagen. Je raadt het al; op een lage koolhydraatdag eet ik weinig koolhydraten en op een hoge koolhydraatdag eet ik er iets meer. Iéts meer, dus maak je maar geen illusies dat ik schalen met rijst en bonen mag werkwerken op een hoge koolhydraatdag. Het totaal aantal calorieën is naar beneden gekelderd als de Dow Jones tijdens de grote economische depressie van 1929. Per week zijn er maar liefst 2930 kcal geschrapt.

Things are getting pretty serious

Nadat ik afgelopen weekend mijn coach progressiefoto’s had gestuurd en mezelf had vermaakt met veel te veel calorieën met De Man in de Markthal, sloeg het nieuws in als een bom. De progressie ging te langzaam. Het moest allemaal sneller en dat betekende dat ik er harder aan zou moeten trekken. Waaraan ik moest trekken? Dat heb ik mijn coach niet gevraagd, maar hij zou wel even een nieuw voedingsschema maken waarmee ik mijn overtollig vet snel kwijt zou raken. Wist ik veel dat hij er gelijk vier keer per week 30 minuten cardio op nuchtere maag in zou gooien. En wist ik veel dat we gelijk H.A.M. gingen. En wist ik veel dat ik weer aan carbcycling moest gaan doen (wat ik in het verleden overigens ook heb gedaan en het werkte als een tierelier). En wist ik verdorie veel dat ik me zo slap zou voelen. Hoofdpijn, lusteloos en misselijk. Trek in een boterham met kaas die ik De Man zag klaar maken. Trek in nog veel meer amandelen dan de 20 gram die ik volgens mijn lijstje mocht eten als avondeten naast mijn 100 gram broccoli en 100 gram kipfilet. Well, I guess you can say things are getting pretty serious.

Eerste klas Comfort Zone bij het raam

Nu wist ik zelf ook wel dat mijn progressie veel te langzaam ging. Tuurlijk, mijn lichaam is iets strakker en geworden en ik zie iets meer lijnen maar snel ging het niet. Het hoeft natuurlijk niet in een sneltreinvaart maar feit is dat ik over slechts 16 weken shredded op het podium wil staan zonder hüttenkäse benen. Maar ik deed gewoon wat ik moest doen en vertrouwde erop dat het allemaal wel goed zou komen. Ik had mezelf eerlijkgezegd al een eerste klas plekje bij het raam toegekend in de Comfort Zone. Het ging me allemaal opvallend makkelijk af, iets wat ik me toch echt niet kan herinneren van mijn vorige preps. Toen hing ik om de haverklap aan de telefoon met mijn homegirls omdat de labiele huilebalk in mij weer tevoorschijn was gekomen. Maar goed, het speelkwartier is voorbij en het is tijd om de strijd met mezelf aan te gaan. Als dit de weg is naar Shred City; LET’S GOOOOO!

But did I die?

De eerste dag was een lage koolhydraatdag en die begon vrij goed. Het zonnetje scheen en ik had er zin in! Na een half uurtje cardio op nuchtere maag in mijn ondergoed in een bloedhete slaapkamer strompelde ik naar beneden voor mijn ontbijt. Ik sloeg mijn smoothie achterover en enthousiast over mijn nieuwe eetschema maakte ik mijn havermout met sojamelk klaar. De havermout met sojamelk verklaart waarom ik pas tegen een uur of 1 in elkaar stortte in plaats van kort na mijn ‘ontbijt’. Ik had namelijk verkeerd gelezen want ik mocht helemaal geen sojamelk, laat staan havermout. Dat was het ontbijt van een hoge koolhydraatdag! Het correcte ontbijt bestond uit alleen een smoothie. De rest van de dag moest ik doorbrengen zonder rijst, pasta, zoete aardappels of iets dergelijks. Nou, dat heb ik geweten. Als een stonede tiener liep ik ‘s avonds na mijn groepsles terug van het metrostation naar huis in de warmte me afvragend na hoeveel meter ik zou bezwijken. Ik voelde me zo slap als een vaatdoekje. But did I die? No! Toen ik ‘s avonds in mijn bedje lag voelde ik me voldaan en voornamelijk DE SHIT omdat ik had volgehouden. Nu nog de overige 15 weken en 6 dagen…

Inner Pig en het vijf gangen menu

IMG_4893
Fit voor het podium: minder dan 17 weken uit. Op 6 november doe ik mee aan de Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

Ik ben er weer hoor! Joehoe iedereen. Hebben jullie mij gemist? Wat zeg je? Oh het is je niet eens opgevallen dat ik bijna drie weken geen blog heb geschreven? Hmmm. Okee. Nou, dan is het dus ook geen ramp dat ik even prioriteit heb gegeven aan andere dingen zoals het afronden van school van de kinderen, (ander) werk, eten bereiden en in bakjes stoppen, trainen en nog meer van dat gedoe. Ik kan met mijn bedrijf De Hartslag mijn eigen tijd indelen. Dat is het voordeel maar ook vaak een nadeel als je ‘voor jezelf’ werkt. Je bent eigen baas en bepaalt zelf de regels. De deadline van een blog die je wekelijks zou schrijven kun je dus ook heel makkelijk verschuiven. Zo makkelijk dat je bijna drie weken later een blog post.

Al foodpreppend ten onder 

Ik heb jullie dus al een tijdje niet op de hoogte gebracht van mijn vorderingen. De laatste keer dat ik een blog schreef voor Fit Op Het Podium, gebeurde er niet echt veel. Afgezien van het feit dat mijn lichaam moest wennen aan het eetschema bespeurde ik geen significante veranderingen of gewichtsafname op de weegschaal. Uit zelfbescherming om niet teleurgesteld te worden had ik me er al op voorbereid. Voor als mijn bizarre plan om voor mijn 40e nog een keer op het podium te staan in een bikini zou mislukken en voor als ik nooit meer progressie zou maken met mijn shape. Ik zou dan al foodpreppend ten onder gaan want dan had ik in ieder geval mijn uiterste best gedaan. De afgelopen weken heb ik me daarom strikt aan het voedingsschema gehouden zodat het daar in ieder geval niet aan zou kunnen liggen.

Get my freak on

Diëtend als een stoïcijns gehersenspoelde spierbonk ging ik afgelopen zaterdag nietsvermoedend op de weegschaal staan en zag ik dat ik 1 kilo minder woog. Nu weet ik natuurlijk niet hoe het gesteld staat met de spiermassa en het vetpercentage maar ik vond dit gegeven toch wel een dansje waard. Dus heb ik barely dressed in de keuken mijn heel klein beetje kleinere billen geschud terwijl ik in de spiegeldeur van de oven de reflectie van mijn nieuwe, slankere lichaam aanschouwde (laat me alsjeblieft my freak on krijgen bij ene die kilo minder ok?). Vanochtend heb ik me stiekem ook al gewogen geheel tegen het advies in van de coach die me heeft gesommeerd alleen te wegen op zaterdag. Met of zonder de zegen van mijn coach woog ik warempel weer een kilo minder! Ik kan niet anders zeggen dan dat het prepleven mij toelacht. Ik heb geen moeite met het eetschema, mijn trainingen gaan goed en ik zie heel voorzichtig diepere lijntjes verschijnen bij mijn buik. Die lijntjes zijn alleen zichtbaar in de ochtend op nuchtere maag, maar dat mag de pret niet drukken.

Heinz Tomato Ketchup

De coach had gezegd dat ik honger zou krijgen. Ja, ik heb weleens honger, maar het is niet zo dat het gevoel ondraaglijk is. Komt dat doordat ik zo gemotiveerd ben of doordat het allemaal wel meevalt? Of moet ik gewoon nu mijn snuit houden omdat the worse is yet to come? Ik heb deze prep in ieder geval nog nooit gegrepen naar de pindakaaspot of de drang gehad ernaar te willen grijpen. Afgezien van wat beginnersfouten wordt het eetschema keurig gevolgd. Zo heb ik de eerste twee weken sojamelk waar suiker in zat bij mijn havermout gebruikt in plaats van ongezoete sojamelk. Maar dat was niet met voorbedachten rade, ik had het niet gezien. De ergste zonde die ik met voorbedachte rade heb gepleegd is dat ik deze week twee keer tomatenketchup bij mijn rijst en kip heb gegeten. S T I L T E. Nou, zo braaf ben ik nog nooit geweest in mijn leven. Maar goed, ik kreeg ineens de hots voor tomatenketchup. Heinz Tomato Ketchup. Weet bij god niet hoe dat komt want normaalgesproken boeit het me niet van welk merk de ketchup is en voeg ik alleen peper en zout toe aan mijn eten. Tijdens een prep dan hè. Maar goed, ik heb er gewoon aan toe gegeven en versierde de hoek van mijn bord (wij hebben thuis vierkante borden) met een kloddertje Heinz Tomato Ketchup. Nu ik erover nadenk; de mannen bij mij in huis eten overal saus bij. Erop, ernaast, eronder en ertussen. Onze bovenste koelkastplank staat vol met alleen maar sauzen. Nee, ik overdrijf niet. Dus eigenlijk is het niet zo vreemd dat ook ik behoefte heb aan een bescheiden kwak saus. Want waar je mee omgaat word je mee besmeurd.

My Inner Pig

Cravings van een hogere gradatie heb ik nog niet gehad. En als ik ze al had, heb ik ze geprojecteerd naar mijn cheatdag door datgene aan te schaffen in viervoud en dan alle varianten en smaken ervan. Ik heb me er volledig in berust en doe zonder gezeik wat ik moet doen om mijn doel te bereiken. Met die instelling is het elke week binnen de kortste keren alweer donderdag en kan ik aftellen naar de zaterdag, de dag waarop ik mag cheaten. Wat betreft het cheaten op zaterdag….. mijn cheatmeal neemt soms echt ziekelijke vormen aan en eerlijk gezegd kan me dat geen ene prep reet schelen. Als ik de hele week zo schoon eet als Cilit Bang, Ajax en Mr. Muscle bij elkaar heb ik het recht om mijn Inner Pig los te laten tijdens mijn cheatmeal.

Mijn cheatmeal bestaat meestal uit 5 gangen, soms 6. Het begint met dessert nummer 1, daarna tussendoortjes, nog meer tussendoortjes, avondeten, dessert nummer 2 en soms tot slot nog een tussendoortje. Geen grap. De cheatmaaltijd neemt doorgaans zo’n 4 tot 5 uur in beslag en eindigt meestal met een misselijk gevoel in de sportschool omdat ik ook nog even buikspieren wilde trainen naast rug en borst.

De basisprincipes van een goede cheat

Ik hou van diversiteit in mijn leven en dus ook in mijn cheats. Een goede cheat bestaat voor mij zowel uit hartige als zoete elementen. Wat er in ieder geval standaard bij een cheatmeal in moet zitten is patat. Dat kunnen kreukelfrites zijn, dikke oma’s frites of Belgische frites. Het moeten in ieder geval altijd ovenfrites zijn. Deze zijn makkelijk te bereiden en geven de minste rommel. Bijkomend pluspunt is dat er geen olie aan te pas komt en dat scheelt weer in calorieën. Van uitermate belang natuurlijk tijdens een cheatmeal waar je spontaan diabetes van krijgt. Wat betreft de zoete elementen moet ik kunnen kiezen uit een scala van chocolade en chocola gerelateerde etenswaren, snoep, ijs, koek, cake en overige deegwaren. Kúnnen kiezen hè, want meestal blijft 2/3 van hetgeen ik heb ingeslagen aan E-nummers, suikers en verzadigde vetten over omdat mijn ogen altijd groter zijn dan mijn maag en eten de kinderen en De Man dat op.

Balans

Saillant detail is dat de cheatmeals in het niet vallen bij mijn fantasieën erover. Ik krijg de ene na de andere natte droom over allerlei soorten eten maar wanneer ik het daadwerkelijk eet, komt het in de verste verte niet in de buurt bij het ideaalbeeld wat ik in mijn hoofd heb gecreëerd. Beetje jammer, maar het weerhoudt me er niet van om vraatzuchtig te zijn als de zaterdagmiddag aanbreekt. Klaarblijkelijk ben ik dus toch niet zo braaf als ik dacht want vraatzucht is een van de zeven hoofdzondes. Het fijne aan zo’n buitensporig bourgondisch tafereel is dat ik me daarna weer vol overgave stort op mijn eetschema en me er strikt aan hou. Een gebalanceerd eetschema als je het mij vraagt. Normaalgesproken schrijf ik niet zulke langdradige blogs maar omdat ik zolang niet heb geschreven krijgen jullie een extra lange blog. Dat compenseert een beetje. Heerlijk die balans in mijn leven!