De vlees vervangende schnitzel

IMG_7909 (1)

Voorlopig staak ik de blogreeks ‘Fit voor het podium’ omdat ik nog geen nieuwe wedstrijddatum heb uitgekozen nadat ik erachter kwam dat ik niet mee kan doen aan de Ironman & Ironmaiden. Wél schrijf ik elke week een blog waarin ik opschep over hoe fit ik ben (niet per se podium gerelateerd), dus blijf me volgen!

Het volgen van een eetschema met als uiteindelijk doel om aan een fitnesswedstrijd mee te doen is een serieuze zaak. Het draait allemaal om consistentie en discipline. Ik hou me het liefst volledig aan mijn eetschema zonder enige vorm van flexibiliteit. De dingen waarin ik echt trek heb, reserveer ik voor mijn cheatmeal op zaterdag. Sommige mensen vinden mij overdreven doen als ik eten of drinken weiger. Ik krijg van alles voorgeschoteld en met een verwachtingsvolle blik word ik aangestaard tot ik consumeer. Wanneer consumptie uit blijft komen de opmerkingen: “Je kant toch voor één keer wel een uitzondering maken? Van een klein beetje ga je niet dood hoor! Je komt heus niet gelijk aan als je dit proeft”. Dat klopt allemaal, maar ik consuminder liever als je het niet erg vindt. Een klein hapje van dit, een stukje van dat, een slokje van zus en een likje van zo kan bij mij spontaan uitmonden in een fiasco waarvan de gevolgen zich dagenlang strekken.

Een hapje gehaktbal

Het is bij mij alles of niets. Of ik hou me 100% aan het eetschema of ik ‘doe’ alles wat eetbaar is alsof ik de grootste hoer ben achter Hollands Spoor. Zodra ik iets daar tussenin doe, is het einde zoek. Dat iets daar tussenin kan al gebeuren met het proeven van een hapje gehaktbal terwijl ik aan het koken ben voor Het Gezin. Op een of andere manier hou ik mezelf dan voor dat ik een alibi heb om van alles uit te proberen. God zij dank trek ik geen zakken chips open of prop ik mijn mond vol met koekjes zodat de kruimels uit mijn mond vallen tijdens het kauwen, maar ik geef niet álles. Het is per afzonderlijk geval vrij onschuldig want in hoeverre wordt je dieet nou beïnvloed door één hapje gehaktbal? Niet tot vrij weinig zou je zeggen. Mits het natuurlijk niet bij één hapje gehaktbal blijft. Want zodra alle vrij onschuldige gevallen van proeverij bij elkaar op worden geteld, resulteert dit erin dat ik maar liefst 25% tot 35% smokkel in vergelijking met wanneer ik dat ene hapje gehaktbal niet zou hebben gegeten. Real story.  Zo heb ik mezelf afgelopen week in moeilijkheden gebracht door een stukje te proeven van iets wat niet op mijn eetschema staat.

E-book

De Man heeft besloten om te minderen met vlees en had voor zichzelf vlees vervangende producten gekocht om uit te proberen. Zo ook een vlees vervangende schnitzel. Aangezien ik vlees for days eet en het jaren geleden was dat ik vlees vervangende producten heb gegeten (behalve tahoe en tempeh en vis natuurlijk), heb ik een klein stukje van de schnitzel gegeten. Gewoon, om even te proeven. De dag daarna nam ik een hapje van een havermout banaan pannenkoekje doordrenkt met honing en getopt met kokossnippers. De dag daarna heb ik veel te veel gegeten tijdens een barbecue. Weliswaar allemaal clean food, maar toch was het veel te veel. De dag daarna at ik 1,5 keer zoveel kipfilet als voorgeschreven en nam ik een hapje van een zelfgemaakte vegan- chocoladepudding en bonbon die ik uitprobeerde voor een E-book waarmee ik bezig ben. Omdat ik rauwe cacao in huis had om de recepten te testen, heb ik die dag maar gelijk 6 koffie met elk 3 tot 4 zoetjes en flink wat cacaopoeder gedronken. Ik had geen zin in de voorgeschreven middaggroente en bij het eten van mijn 2 ei-eiwitten en 1 volledig ei nam ik een extra balletje eigeel tot me. Om vervolgens te zwichten voor een kleine portie batjauw en antruwa nadat ik ’s avonds thuiskwam van lesgeven. In plaats van 125 gram gegrilde zalm een kleine portie andere vis en groenten doordrenkt van olie, e-nummers en zout is namelijk net als die andere 9 gevallen vrij onschuldig toch?

Het zoenoffer

Het ironische van dit alles is dat ik mezelf had voorgenomen om me heel strikt aan mijn eetschema te houden en zelfs mijn cheatmeal te skippen. Dit alles omdat ik donderdag een fotoshoot heb waarbij ik een platte buik moet hebben voor een ander E-book waarmee ik bezig ben. Eh, dat is dus niet helemaal volgens planning gelopen. Afgelopen zaterdag kreeg ik na een woordenwisseling met De Man een Face-time gesprek van hem binnen. Toen ik nietsvermoedend het telefoongesprek aannam verschenen de meest kleurrijke, prachtige versierde donuts in beeld als zoenoffer. Ik werd duizelig bij het aanzien van zoveel suiker en kleurtjes. Het kon me allemaal niets meer schelen en ik ‘bestelde’ twee donuts. Eentje met puddingvulling en poedersuiker en eentje met karamelglazuur en witte chocoladesnippers. Tja… Gelukkig stond ik vanochtend op en kreeg ik nog een kans om opnieuw te beginnen. Dat doe ik denk ik deze week zonder een stukje vlees vervangende schnitzel te proeven.

Wolfje en de berg

FullSizeRender (1)
Voorlopig staak ik de blogreeks ‘Fit voor het podium’ omdat ik nog geen nieuwe wedstrijddatum heb uitgekozen nadat ik erachter kwam dat ik niet mee kan doen aan de Ironman & Ironmaiden. Wél schrijf ik elke week een blog waarin ik opschep over hoe fit ik ben (niet per se podium gerelateerd), dus blijf me volgen!

Er was eens een wolf. Het was een hele mooie, knappe, lieve en vooral gespierde wolf. De wolf wilde dolgraag bovenop een berg staan flexen in een bikini terwijl alle wolven naar haar keken. Ze besloot om de tocht naar het topje van de berg te maken. Toen de wolf de berg opklom viel ze naar beneden. Ze probeerde het nog een keer en viel weer. De wolf slaakte een diepe zucht en vervolgde haar klim skills. Ze had de smaak goed te pakken en was halverwege, het topje van de berg kon ze al zien. Ze was zo opgewonden waardoor ze niet goed oplette en op een steen stapte die los zat. Haar pootje gleed weg waardoor ze van de berg naar beneden viel en hard neer kwam op de grond. De wolf had veel pijn en jammerde en blèrde alles bij elkaar. Ze had helemaal geen zin meer om de berg te beklimmen, want het was zo verdraaid moeilijk. Toch gaf de wolf niet op en begon ze haar tocht nogmaals…

e94f836c32f974167520d269795289c9a2cf6e70590eba799ce3b18940dbbcdb

Lieve reacties

Die wolf dat ben ik. De berg staat voor de bodybuildwedstrijd die ik wil doen en de klimtocht is de weg naar het podium. Ik vond deze metafoor zeer toepasselijk voor de blog van deze week. Daarnaast hou ik van verhalen vertellen, ik vertel mijn kinderen vaak verhaaltjes voordat ze gaan slapen. Misschien had ik het niveau van mijn metafoor wat kunnen aanpassen aan de doelgroep die mijn blog leest. Oh well.  Na mijn vorige blog waarin ik vertelde over mijn afgewezen dispensatie waardoor ik niet kan meedoen aan Ironman & Ironmaiden heb ik veel lieve reacties gehad. Fijn om te weten dat er mensen zijn die met me meeleven, het wordt enorm gewaardeerd. Dat er überhaupt mensen zijn die mijn blogs lezen is ook fijn. Na Het Nieuws was mijn motivatie verdwenen en heb ik zeven dagen niet getraind. Dat is voor mij net zo erg als zeven dagen m’n reet niet wassen. Verschrikkelijk dus.

Hofnar van het squatrek

Mijn motivatie was overal behalve aanwezig. Ik was doodmoe. Niet alleen lichamelijk, maar vooral geestelijk. Moe van al mijn gedachtes met betrekking tot de wedstrijd, maar ook met betrekking tot het non-bodybuildersleven. Want het heeft me wel aan het denken gezet. Gooi ik de handdoek in de ring? Of zet ik door en steek ik heel veel energie en tijd in het verder bewandelen van het pad op die hoge en oh zo onvoorspelbare berg? Met als gevolg dat ik continu op scherp moet staan wat betreft voeding, training en rust maar ook wat betreft werk- en thuissituatie. En nog veel scherper staan als het aankomt op het combineren van dit alles. Dat zou betekenen dat ik nog meer als voorheen de focus erin moet houden. Ik moet knopen doorhakken en prioriteiten stellen en hiernaar handelen. Ik moet mijn grenzen afbakenen en beschermen. Dat vind ik best moeilijk. Ook al ben ik de hofnar van het squatrek, ik heb ook een serieuze kant. Dat mag ook wel als je de 40 bijna nadert.

Finish what you started!

Ik heb mijn doelstellingen bijgeschaafd en ga door waarmee ik bezig was. Voor mijn part ga ik op die berg staan twerken, ik moet en zal dit bodyfitnessklasse avontuur voltooien zodat ik het van mijn bucketlist kan wegstrepen. Verder met trainen, eetschema’s, droger worden en een mooie C-wedstrijd uitzoeken dus! Of dat nog in 2016 gaat gebeuren weet ik niet, ik hou alles open en sluit niets uit. Inmiddels heb ik mezelf hervonden en huppel ik weer als vanouds als een gymunicorn met een dikke laag lipgloss op en een bos ongetemde krullen van kabelmachine naar dumbellrack en weer terug. Ik zou niet anders willen.

Eh… Plan B dan maar?

IMG_5747

Fit voor het podium: ik zou niet weten hoeveel weken uit. Voordat ik de pijp uitga, zal ik nogmaals meedoen aan een bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op een wedstrijd die ik ooit ga doen en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

Dus ik ben niet goed genoeg? Waar ligt het aan? Ben ik te vet? Heb ik te weinig spiermassa? Het dringt nog niet goed tot me door wat dit precies betekent dus ik lees de mail van Juliette nogmaals. Ja, het staat er echt:

Beste Samantha,
We hebben de foto’s bekeken en vinden het beter dat je als je Bodyfitness doet in de C begint. 
Juliette

Ik voel me klein worden en wil helemaal niet meer meedoen aan een wedstrijd. In wat voor klasse dan ook: C, B, Q, Z, dubbel D, WHO CARES? Fuck bodybuilding. Fuck prep. Fuck dispensatie en geef me een pak Bastogne Duo koekjes en Chocomel. NU!!!!

Breaking news

Ja, lieve kijkbuiskinderen, ik heb breaking nieuws voor jullie. Ik zal helaas geen deel nemen aan de Ironman & Iron Maiden bodybuildwedstrijd op 6 november 2016. Heel erg jammer, want ik had mijn zinnen (en mijn calorie inname) erop gezet. De reden dat ik niet meedoe heeft ermee te maken dat ik geen dispensatie krijg van De Bond. Watte? Nee, ik zei niets nasty’s over je moeder, ik had het over dispensatie. Waarschijnlijk begrijp je er nu geen spierbal meer van dus ik zal het een en ander nader toelichten.

Hiërarchische trap der musculairen

In Nederland worden de regels en procedures van bodybuilding- en fitnesswedstrijden samengesteld en gewaarborgd door De Bond IFBB/NBBF (International Federation of Body Builders / Nederlandse Body Building & Fitness Federatie). De wedstrijden zijn onder te verdelen in drie klassen: A, B en C. Als je besluit om aan een wedstrijd mee te doen, begin je onderaan de hiërarchische trap der musculairen. Dat betekent dat je meedoet aan een wedstrijd in de C-klasse. Als je in de top 3 eindigt bij een C-wedstrijd, wordt je een klasse hoger gepromoveerd en kun je meedoen aan B-wedstrijden. Vanuit daar kun je weer promoveren naar de A-klasse als je ‘geplaatst’ wordt in de top 5. Je kunt jezelf dus telkens omhoog pompen en uiteindelijk internationale wedstrijden doen.

Meesterlijk brein

Elke wedstrijd, ongeacht van welke klasse, heeft verschillende categorieën voor zowel mannen als vrouwen. Laat ik het voor het gemak even houden bij mijn favoriete geslacht; de vrouw. Er zijn ruwweg vier categorieën waaraan je kunt deelnemen bij een wedstrijd: bikinifitness, bodyfitness (ook wel figure genoemd), physique en bodybuilding. Sommige wedstrijden hebben nog meer categorieën maar ik hou het even bij mijn favoriete uitlegtraject; kort.

In 2014 heb ik op de C-wedstrijd SAP-cup (toen heette het nog FLEX-cup) de eerste plek behaald in de categorie bikinifitness 35+. Daardoor ben ik gepromoveerd en mag ik B-wedstrijden doen. Geweldig natuurlijk! Ware het niet dat ik anno 2016 met het geniale idee kwam had om mee te doen aan een B-wedstrijd (de Ironman en Ironmaiden) in een andere categorie, namelijk de categorie bodyfitness. Dat had ik met mijn meesterlijk brein helemaal zelf besloten. Op eigen houtje, zonder De Bond. Blijkt dus dat dat niet zomaar gaat in spierbonkenland. Ik moest officieel dispensatie aanvragen en foto’s van mijn huidige shape opsturen. De dispensatie kun je zien als een soort ontheffing van de onderste tree van die eerdergenoemde hiërarchische trap der musculairen omdat je al een bepaalde status hebt behaald in een andere categorie. De dispensatie zou voorkomen dat ik weer aan een C-wedstrijd zou moeten meedoen. Ik zou dan een paar treden overslaan van de hiërarchische trap der musculairen en direct een B-status krijgen als Bodyfitness atleet. Just like that! Ehh, in Utopia ja, want De Bond heeft mij dus géén dispensatie verleend en dus moet ik meedoen aan een C-wedstrijd voor de categorie Bodyfitness en dus kan ik niet meedoen aan Ironman & Ironmaiden omdat dat een B-wedstrijd is en dus weet ik het even allemaal niet meer.

Afscheid met pijn in hart en reet

Terwijl ik dit opschrijf ben ik ruim 36 uur en heel wat gedachtes verder. Het schokkende nieuws heb ik enigszins kunnen verwerken en een plekje gegeven. Wonder boven wonder heb ik niet gehuild. Okee, ik ga niet liegen, misschien wel. Misschien druppelen er een paar tranen over mijn wangen terwijl ik dit tik. Misschien vallen die tranen in mijn baby chest seperation van mijn bovenlichaam wat niet volstaat om dispensatie te krijgen zodat ik mee kan doen aan een B-wedstrijd. Het is natuurlijk niet leuk als je de beste items stuurt uit je selfie collectie met je most muscular pose en je wordt gewoon keihard afgewezen. Pijn in mijn hart heb ik nog steeds. Pijn in mijn reet heb ik ook. Maar dat is een heel andere pijn, dat heeft te maken met de hackqsuat. Ik zit momenteel in een rouwproces.  Er is gelukkig niemand overleden, maar ik heb wel afscheid moeten nemen. Geen afscheid van een persoon maar afscheid van een doel. Het afscheid van mijn deelname aan de Iron Man & Iron Maiden bodybuildwedstrijd.

‘t Is feest tra la la!

IMG_6961

Fit voor het podium: 14 weken uit. Op 6 november doe ik mee aan de Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Volg mijn wilde avonturen in voorbereiding op de wedstrijd en lees mijn wekelijkse blog ‘Fit Voor Het Podium’.

In mijn vorige blog had ik het over 16 weken voordat ik als een stuk vlees gekeurd zal worden tijdens de ijzeren maagd manifestatie, beter bekend als Ironman & Ironmaiden bodybuildwedstrijd. Daar klopt dus geen zak van. Ik zat er een week naast. Het moest zijn 15 weken uit in plaats van 16. Ben nou eenmaal niet goed met cijfers en tellen kan ik al helemaal niet. Ja, tot 8. Want als aerobicjuffrouw moet je tot 8 kunnen tellen en daarna begin je weer bij 1.

Vreetorgie

De wedstrijd is op zondag 6 november. Als ik netjes elke maandag een blog zou posten zou ik afgelopen maandag nog 14 weken voorbereidingstijd hebben. Aangezien ik altijd erg consequent ben met de dag waarop ik mijn blog online plaats (meestal op maandag maar soms op woensdag of donderdag en vaak op dinsdag), heb ik inmiddels slechts 13,43 weken te gaan. Oeps, nóg minder tijd dan ik dacht om shredded en ripped te worden. Erg beangstigend allemaal. Het lijkt of de weken voorbij vliegen. Het wordt steeds moeilijker om te blijven diëten als de rest van je gezin vreetorgies houdt terwijl jij in de gym je deadlift aan het verhogen bent met 5 kg aan elke kant. Zodat je bij aankomst thuis de papierwikkels van Snickers Icecream en Verkade chocoladerepen mag begroeten. Als je daarna de lege spinazieverpakking weggooit omdat je alvast je smoothie voor morgenochtend hebt gemaakt, zie je een lege pint Ben & Jerry’s in de prullenbak.  Om vervolgens te genieten van je bakje met 20 gram amandelen, 150 gram broccoli en 100 gram kipfilet. FML!

Zombie zonder ziel

Het wordt ook steeds zwaarder om goed te blijven functioneren als je energie standje -15 heeft bereikt. Zo slap als hoe ik me nu voel, ga ik het liefst nooit meer trainen. Toch vind ik elke dag een moment waarop ik een boost krijg en van Zombie Zonder Ziel naar Sportschool Stoot transformeer en met lipgloss en een lekker luchtje op richting gym vertrek. Dat er de laatste tijd een proces aan vooraf gaat waarbij ik De Man 6 keer vraag of ik liever thuis zal blijven en hij mij zegt dat ik moet gaan sporten, doet er niet toe. Op één of andere manier doe ik het toch. Ehh.. even for the record, dat van dat nooit meer trainen meende ik niet. I’m sorry for what I said when I was hungry.

Waar is het feestje?

Hier is het feestje! Het feestje waarbij ik 4 keer per week cardio op nuchtere maag doe ondanks dat ik doodmoe ben, is in volle gang. Je weet wel, dat feestje waarbij ik kreun als ik aan een vers turks brood ruik of de geur opsnuif die uit een blik jodekoeken komt wanneer ik het openmaak. Yup, it’s that kind of party. Ik sjans op het feestje met tientallen donuts, macarons en zakken patat met mayonaise van Pintarest. Het feest waarbij mijn menstruatie kort en krachtig is, mij voorbereidend op de dag wanneer het volledig weg zal blijven omdat mijn vetpercentage heel laag -eigenlijk te laag- is. Het feest waarop ik mezelf dwing om mijn verstand op nul te zetten en alle ongemakken te negeren, met als focus de wedstrijd op 6 november 2016. Op dat feest heb ik die broek aan waar drie maanden geleden mijn phat booty niet in paste. Tijdens dat feest loop ik rond in een croptop omdat mijn buikspieren steeds zichtbaar worden en krijg ik complimenten over mijn shape. Dat ik de morning after weer moet afzien en ongelofelijk sterk in mijn schoenen moet blijven staan om dit vol te houden is oké. Want het is feest tra la la!