Op en neer & heen en weer

fiets1

De gure februariwind baant zich meedogenloos een weg door mijn sjaal en vindt mijn nek. Brrrrr…. Nog maar 17 minuten voordat de schoolbel gaat en het schiet maar niet op. Ik moet telkens vaart minderen zodat het jongetje me kan bijhouden. Hij fietst met tussenpozen. Elke keer als hij stevig heeft doorgetrapt, gebruikt hij zijn snelheid om uit te rijden zonder te trappen. Zijn moeder die altijd haast heeft (dat ben ik dus), neemt hier geen genoegen mee en moedigt hem aan om sneller te fietsen “omdat we anders te laat komen op school.” Op dat moment vallen in hoog tempo achter elkaar dikke regendruppels uit de hemel neer….

Unconditional love

Het is een voorrecht dat ik moeder ben en de eervolle taak heb gekregen om kinderen op te voeden. Deze vreugde mag ik gelukkig dagelijks ervaren. Dat ik heb geworpen onder helse pijnen neem ik op de koop toe. Het verschonen van dampende poepluiers, het praten als Bruggemans tegen dovemans oren en het inleveren van mijn vrije tijd zit inbegrepen bij de unconditional love. Dat was me direct al duidelijk en daar doe ik verder ook niet moeilijk over. Gekenmerkt door wallen, een uitgezakte boezem en een wekker die veel te veel ochtenden om 06.45 uur afgaat, constateer ik dat ik oh zo gezegend ben met mijn zonnetjes in huis.

Intense haat

Er is echter één ding wat ik intens haat aan het moederschap. Ik heb een bloedhekel aan het logistieke gedeelte. Het halen en brengen van koters op de drukste momenten van een dag vind ik het ergste wat er is. Zij Die Fit Zijn Zonder Kinderen vragen zich misschien af waar ik het over heb, maar je zult versteld staan van het aantal locaties waar zo’n babbelzieke snoepfanaat onder de 1.65 meter wekelijks moet opdraven. School, kinderfeestje, judo, speelafspraak, bijles, zwemmen, het lijkt er soms op dat ze een drukker sociaal leven hebben dan ik!

Kinder Transport Dienst

Het valt mij op dat elke keer wanneer ik lekker bezig ben met iets, de Kinder Transport Dienst het gore lef heeft om mij op te roepen. Het belangrijke telefoongesprek of de klus waar op dat moment mijn onverdeelde aandacht naar uit gaat, wordt wreed verstoord. Het comfort van de kantoorwarmte achter een bureau moet plaats maken voor een brute expeditie door de koude buitenwereld waarbij handschoenen absolute must-haves zijn.

Fietsvagina

Voeg daaraan toe dat ik vaak fiets en per enkele schoolrit zo’n slordige 7 kilometer wegtrap. Het lachen vergaat je dan heel snel als je om 08.04 uur tot aan je slip bent natgeregend. Laat staan als je je pink en je ringvinger tijdelijk niet meer kan bewegen doordat Neerlandsch Vorst een entree heeft gemaakt en niet meer weg wil gaan. Ik krijg zelfs spontaan pijn in mijn fietsvagina als ik voor de derde keer op dezelfde dag moet omrijden omdat de weg open ligt wegens wegwerkzaamheden. Hartstikke leuk allemaal als je van uitdagingen houdt en fit wil blijven maar voor mij hoeft het niet. Ik vind sleur eigenlijk helemaal niet zo erg en fit ben ik al…

Chocopasta. Wie is er niet groot mee geworden?

IMG_3642

Ik sta op van de bank om het licht uit te doen en me klaar te maken voor een welverdiende nachtrust. Net voordat ik mijn vingers tegen de lichtschakelaar duw, trek ik mijn hand in een reflex terug. Wat ziet mijn oog daar? De lichtschakelaar is bezoedeld met een drietal bruine, glimmende vegen…

In love with the choco

Waarschijnlijk krijg je nu een associatie met een geheel ander soort materie dan ik bedoel, maar ik heb het over chocopasta. Het bruine goud, de koningin der foodporn en favoriete Fit Girl cheat is tevens één van de eerste levensbehoeften van mijn jongens van 7 en 11 jaar. Er is geen enkele broodmaaltijd waarbij chocopasta ontbreekt. Chocopasta bij het ontbijt, chocopasta tussen de middag, chocopasta na school en chocopasta in de avond na het avondeten (“…maar ik heb nog steeds honger!”). Met alternatieven als smeerkaas, appelstroop en jam hoef ik niet aan te komen want dan eten ze nog liever droog brood. They’re in love with the choco.

Vergevorderd stadium

Er was een tijd dat een ander merk dan Duo Penotti op tafel zorgde voor hilariteit en verwarring. Nu zijn de boys al in zo’n vergevorderd stadium beland dat het merk chocopasta er niet eens meer toe doet. Zolang het maar veel suiker bevat, naar chocolade smaakt en smeerbaar is. Dus wordt er met veel gesmak chocopasta geconsumeerd van alle soorten en merken en mag ik tafels, wangen en lichtschakelaars schoonboenen. Elke boterham wordt royaal besmeerd. De hoogte en diepte van de uitgesmeerde laag is uitermate indrukwekkend. Menig breiclubje zou hiermee verlost kunnen worden van een PMS lijdensweg.

Is er geen chocopasta meer?

Normaliter interesseert het de boys weinig of er levensmiddelen aangevuld moeten worden in huis. Wanneer ik het laatste teentje knoflook uitpers, kijkt namelijk niemand op of om. Maar zodra de bodem van de pot chocopasta zichtbaar wordt, lijkt het alsof de wereld vergaat en slaat de paniek toe. “Is er geen chocopasta meer? Wanneer ga je weer boodschappen doen? Wat moeten we nu eten?” Uit de ernstige toon waarop de vragen gesteld worden blijkt dat chocopasta een essentiële rol speelt in hun jonge leven.

Chocopastaoffensief

Ook al ontlenen de boys hun identiteit voor een groot deel aan het al dan niet eten van chocopasta, er zijn grenzen. Daarom zijn De man en ik zijn een chocopastaoffensief begonnen. Eén pot per week en op is op. Het was moeilijk om de trillende handjes, pruillippen en wanhopige blikken te negeren. Gelukkig is mijn tough love bestand tegen afkickverschijnselen en heb ik die verdraaide pot kindercrack geen toegang gegeven tot mijn boodschappenkarretje.

Ik wil MEER!

Ik begrijp mijn boys maar al te goed hoor. Wanneer die romige, tongstrelende substantie je smaakpupillen bereikt, ben je verkocht. Weekbudget, fitnesswedstrijd, pedagogisch verantWATTE? Het doet er allemaal niet meer toe. Het enige wat je wilt is MEER. Als ik een slechte of een goede dag heb, smeer ik het overal op: pannenkoeken, koekjes, boterhammen, rijstwafels of gewoon direct op mijn tong. Zoals de chocopasta thuis smaakt, smaakt het nergens. Daarom koop ik behalve chocopasta ook altijd een pot pindakaas….

 

NU EVEN NIET!

pose

Waarom wil iedereen tegenwoordig zo fit en gezond doen? Het ene recept nog cleaner dan het andere, Transformation Thursdays, lage vetpercentages en legdays die verdacht veel weg hebben van een SM introductiemiddag. Ik word er soms misselijk van om te zien hoe goed Nederland bezig is.

Ik vraag me wel eens af of het echt allemaal zo overdreven moet. Waarom vrouwen hun slappe buikjes niet gewoon liefkozend in stand houden en als profielfoto gebruiken voor WhatsApp. Waarom drildijen verstopt worden terwijl ze het middelpunt van de aandacht kunnen zijn op een drukke picknickmiddag in het Vroesenpark. Want dat is toch wie we echt zijn? Let’s keep it real girls! Ik weet niet hoe het met jullie staat (of hangt), maar ik heb absoluut geen ‘IG lichaam’. Theezakjes, littekens, striae, cellulitis, zadeltassen, spataders, noem maar op, ik heb het allemaal. Wat had ik graag een wespentaille en strakkere benen gehad. Maar dat heb ik niet en als ik er ook maar een béétje bij in de buurt kom, heb ik er zoveel voor gelaten en tegelijkertijd zoveel voor moeten doen.

Ik weet dat dit vreemd klinkt uit de mond van een Ladies Only Trainer die 82% van de week zeer gezond eet en vaker traint dan dat ze haar woonkamer dweilt. Maar eens per week, meestal van zaterdagmiddag tot zondagavond, kan het me geen chubby reet schelen. Dan is mijn lichaam niet meer mijn tempel, maar een verdorven Sodom en Gomorra, waar normvervaging heerst en ontucht en overspel plaats vindt. Alleen dan met verkeerde koolhydraten, suikers en vetten.

Terwijl ik driftig op mijn toetsenbord tik, snuif ik de frituurlucht op van de zelf gesneden dikke frieten die ik bak. Ik sta op en pak een ongeopende fles rode Fernandes en een pot mayonaise uit de koelkast. Het is namelijk tijd om te (vr)eten. Yasss! Ik vier dat ik er weer een week met gestoomde kip, koolvis, broccoli en rijstwafels voor heel regio Rijnmond op heb zitten. Dit ritueel herhaalt zich week in week uit. Al maandenlang. En alles voor een killer body wat eens weer zal stralen op het podium.

Screenshots, pins en notities van de meest duivelse lekkernijen sieren mijn telefoon al sinds dinsdagavond. Want dat is hetgeen wat mij op de been houdt. De gedachte aan al die goodies bezorgt mij wekelijks een opwindend solo voorspel. Hoe zal de structuur aanvoelen op mijn tong? Neem ik eerst een klein hapje of zet ik mijn tanden er volledig in? Ik ben benieuwd wat de zorgvuldig uitgekozen verzameling E-nummers deze keer bij mij los zal maken.

Net als de meeste fitgirls heb ik doelen. Die doelen ga ik halen, maar ik ga ook genieten van het leven en daar hoort lekker eten bij. Natuurlijk hoeft dat niet zo overdreven, maar ik neem het er van nu het nog kan. Hoe dichter bij de fitnesswedstrijd, hoe minder je mag (vr)eten.

Mijn euforie van “Nu even niet” is trouwens van zeer korte duur. Ik ben namelijk helemaal niet misselijk van fit en gezond bewegend Nederland, maar van al die dikke frieten met mayonaise die ik naar binnen heb gewerkt….

Pijn is lekker

lsdjf

Echte pijn kan ik het niet noemen. Bij pijn denk ik namelijk aan die keer dat mijn duim tussen de badkamerdeur kwam. Alsof het een aangespoelde drenkeling op de kust was, lag het topje van mijn duim ineens op de kille tegelvloer. Ik stond erbij en keek ernaar. En gilde ernaar. Want het deed pijn.

Maar om nou te zeggen dat ik spierpijn (daar gaat deze blog dus over) een onvervalste vorm van pijn vind? Nee. Als ik spierpijn moet beschrijven zou ik zeggen dat het een ultieme vorm van inflexibiliteit is. Een gevoel wat ergens diep van binnen heel lekker is maar aan de oppervlakte een onaangename, duistere siddering veroorzaakt bij elke beweging.

Ik ben een van de vele gelukkige Fit Girls die het genoegen heeft een aantal keer per week flinke spierpijn te krijgen. Je bent gelukkig als je spierpijn mag ervaren omdat het eigenlijk een soort trofee is waarmee je naar huis komt. Het is de bekroning op je workout die je goed hebt voltooid. Nu is spierpijn natuurlijk niet per se een direct gevolg van een goede workout. Je kunt ook badass trainingen doen zonder spierpijn.

Inmiddels ben ik eraan gewend om spierpijn te hebben. Toch zorgt het ervoor dat ik mijn huisgenoten trakteer op luide oerwoudgeluiden en mimeschouwspelen met mijn onderlip en linkeroog in de hoofdrol. Het is alsof de spieren in kwestie je constant laten weten dat ze er zijn en dat ze je in de gaten houden. Op het moment dat je te ver gaat, laten ze je direct weten dat je tranquilo moet doen. Alsof het een vriendelijk doch dringend verzoek is van Don Corleone himself terwijl zijn familia je onder schot houdt en hij pasta carbonara eet met een slabbetje om. Onderdanig en beurs als je bent, ga je gedwee terug naar de eerste versnelling.

Spierpijn geeft mij ondanks het vervelende gevoel de drang om mijn grenzen op te zoeken. Ik voel me altijd uitgedaagd door die samentrekkende bastards. Zal het gevoel erger worden als ik verder strek of meer buig? Soms span ik meer dan nodig is mijn spieren aan voor de uitvoering van de handeling waardoor ik überhaupt met de spierpijn werd geconfronteerd. Die handeling kan het bijeenrapen van de Ninjago legopoppetjes onder de bank zijn. Maar het kan ook zijn dat ik voor de vierde keer de trap op loop omdat De Man 4/5 van onze collectie theekoppen op zolder heeft laten staan.

In de vorige alinea refereerde ik naar mijn spieren als samentrekkende bastards maar eigenlijk voel ik me daar helemaal niet fijn bij. Ik heb ze namelijk lief en koester elke spier alsof het een ongeboren vrucht is die ik negen maanden lang in mijn schoot heb gedragen. Ik heb er (langer dan 9) maanden over gedaan om mijn spieren in deze hoedanigheid te krijgen en ik ben nog lang niet waar ik moet zijn. Zonder spieren ben ik niets waard en zou ik in elkaar zakken van ellende en slapheid. Het is alleen zo dat ik op dit moment ontzettend veel spierpijn heb waardoor ik ultiem inflexibel ben in mijn taalgebruik….