Klaagliederen 3:15 en de blog die bijna niet gepubliceerd was….

Klaagliederen

Ik waarschuw je. Als je geen zin hebt in circa 1000 woorden die over mijn gewicht en vetpercentage gaan, moet je nu stoppen met lezen. Want deze blog is een schaamteloos melodramatisch beklag afkomstig uit de donkerste hoekjes van mijn narcistisch zelfmedelijden omtrent Het Verlies van mijn shape.

Want daar stond ik dan met mijn goede gedrag. Op de weegschaal, kijkend naar een getal wat ik liever niet had willen zien. En natuurlijk ben ik ervan op de hoogte dat je behalve het gewicht ook naar vet- en spiermassa moet kijken. Maar als je vlak daarvoor een uiterst nauwkeurige driepuntmeting hebt gehad met de tang en de coach je buikspek beetpakt alsof het een California Sushi Roll van de lokale All You Can Eat Aziaat is, weet je eigenlijk al genoeg.

En toen kwamen de tranen. Want voor wie het nog niet weet; behalve heel erg stoer ben ik ook heel erg een Cry Baby. Eentje van de bovenste plank. Zo soft als het duurste A-merk toiletpapier wat fluweelzacht aanvoelt op je squatbillen. Dat A-merk koop ik trouwens zelden, want ik besteed mijn geld liever aan voedingssupplementen en eten. En bovendien zijn squatbillen wel wat gewend en kun je die best afvegen met wat harder toiletpapier.
Maar ik huil dus om alles. En helemaal als ik PMS heb. Oh en laat ik daar nou al ruim 2 maanden last van hebben omdat mijn hormoonhuishouding het nodig vond om de comeback van de Electric Boogie te vieren. Mijn lichaam doet niet wat ik wil, ik hou vocht vast en ben zo opgeblazen als een malle. Van een maandje anticonceptiepil ben ik overgestapt naar de spiraal met de daarbij horende bijwerkingen en dat heeft mijn shape geen goed gedaan. Zo, de twee mannen die mijn blogs lazen, heb ik nu ook voorgoed weggejaagd. Maar laten we vooral de aandacht weer op mij vestigen.
Er zijn ook andere factoren van invloed geweest op Het Verlies. Zoals bijvoorbeeld de periode rondom de feestdagen van 2014 waarop ik alles wat los en vast zat consumeerde voor vaderland en de omliggende landen, voedingssupplementen die ik niet meer slikte of de trainingen die erbij in schoten. Dit alles zorgde ervoor dat mijn spiermassa afnam terwijl mijn vet toenam.

Laten we even de feiten op een rij zetten. Omdat ik een paar maanden geleden 3 x heel erg Fit Op Hakken in een oranje bikini op het podium heb gehuppeld, noem ik mezelf fitnessatleet. Dit zou mijn jaar worden, ik zou mijn doorbraak maken als Bodyfitness atleet (ook wel Figure atleet genoemd trouwens).

Een fitnessatleet zou ‘off season’ in de meest ideale situatie niet boven een bepaald vetpercentage moeten komen. Zodat wanneer je weer mee gaat doen aan een wedstrijd, je ook geen deelname aan Obese hoeft te reconstrueren. Maar ik zit dus ver boven het vetpercentage wat ik zou moeten hebben. En je denkt misschien bij jezelf: mens, waar maak je je druk om, je ziet er toch fit uit?

Maar voor mij is dit veel meer dan er fit uitzien. Het is de grond onder mijn voeten, mijn basis, mijn alfa en omega, mijn nooit geboren dochter, yada, yada, yada. Bottomline: ik vind het heel belangrijk om als een atleet door het leven te gaan. Ik zou niet meer kunnen zonder mijn keukenweegschaal, mijn afwas die voor 55 % uit plastic bakjes bestaat en het uitzoeken van het beste filter voor mijn progressie foto’s. En niet te vergeten de blikken die ik in de metro krijg als ik mijn glutamine poeder uit een zelf gevouwen aluminiumfolie envelopje in mijn flesje water giet en daarna schud alsof ik een Mojito cocktail aan het bereiden ben en heel de crew van De Skihut aandachtig meekijkt. Om het geheel vervolgens triomfantelijk weg te klokken, met als finishing touch een ongegeneerd: aaaaaaaaaaaaaaaaah!

Maar soms ben ik het gewoon allemaal zat. Dan wil ik terug kruipen onder de steen waar ik vandaan kom en daar blijven liggen in mijn pissebedmodus totdat alles weer goed is en mijn atletenlichaam weer #OnFleek en #OnPoint is. Waarom bereik je een dieptepunt en waarom moet je die eeuwige strijd voeren? Ik weet het antwoord wel hoor. Omdat die strijd onderdeel is van het proces. Omdat je het des te meer waardeert als je ook maar de kleinste vooruitgang ziet aan je lichaam. En vooral omdat die strijd onderdeel is van je succes.

Ik ben blij dat ik even mijn hart heb kunnen luchten. Of jullie daar ook blij van worden is nog maar de vraag, maar aangezien ik bepaal wat ik in deze narcistische blog schrijf, heb ik dat voor het gemak even buiten beschouwing gelaten. Met blijdschap deel ik jullie mede dat het inmiddels de goede kant op gaat met mijn wedstrijdvoorbereidingen. Deze blog heb ik namelijk halverwege mei al geschreven, maar door ‘omstandigheden’ staat hij – ik bedoel zij – nu pas online.

Ik zou het hierbij kunnen laten, ware het niet dat ik heilig geloof in ‘Eerlijkheid duurt het langst’. So here we go: ik had deze blog op een hele vreemde plaats op mijn laptop opgeslagen waardoor de blog uit het zicht (en uit het hart) was. Ik was in de veronderstelling dat ik nog een blog voor mei moest schrijven maar ben er door drukte niet aan toe gekomen. Er zou dus helemaal geen blog komen bij de maand mei. Per toeval kwam ik gelukkig deze blog tegen in mijn laptop en gaan mijn klaagliederen alsnog (dik een maand te laat) de wijde wereld van het web in. Je zou bijna denken dat er naast spiermassa afbraak ook een afbraak van hersencellen heeft plaatsgevonden…