Botoes & asser (deel 1)

De-Hartslag_BOTOES-EN-ASSER_02

“Mama, ga je echt een worst maken van Cheboeba als ze nog een keer in je slaapkamer komt?” De Chocoprins confronteert mij met mijn dagelijkse dreigementen jegens Cheboeba a.k.a. Chiquita. Hij doet dat overigens niet omdat hij geshockeerd is, of bang of ontdaan. Zijn vraag komt voort uit oprechte belangstelling. De naam Cheboeba is trouwens zijn zelfverzonnen scheldnaam voor onze poes wanneer zij onacceptabel gedrag vertoont (lees: de bank, badkamer en/of slaapkamers betreedt).

Normaalgesproken zou ik een conversatie met mijn zoon omtrent de bereiding van een worst met alle liefde van de wereld voortzetten, maar nu staat mijn hoofd er absoluut niet naar. Er zijn momenteel hogere prioriteiten die mijn aandacht opeisen. Of liever gezegd: grotere prioriteiten. Ik kijk licht geïrriteerd op van mijn spiegelbeeld. Ik was net bezig mijn bovenbenen vanuit alle aanzichten te onderwerpen aan een uitvoerige studie in het onverbiddelijke daglicht.
Ik: “Ehh….nee joh, mama maakt maar een grapje, dat weet je toch? Maar kun je nu even mijn kamer uitgaan? Ik heb behoefte aan privacy.” De Chocoprins: “Wat is dat, privacy?” Ik: “Ehh…. dat is dat ik alleen wil zijn.” De Chocoprins: “Om naar je blote billen te kijken?”
Ik: “Ja, om naar mijn blote billen te kijken ja! Ga nu even wat voor jezelf doen en als ik klaar ben met blote billen kijken, gaan we een potje dammen oké?”
Nadat zoonlief mijn slaapkamer grinnikend verlaat, slaak ik een diepe zucht en trek mijn broek weer omhoog.

Ik stond vooraan. Moge dat duidelijk zijn. Ik was als een van de eersten aan de beurt en heb meer dan genoeg gekregen. Misschien zelfs een beetje te veel van het goede denk ik soms. Maar laat ik vooral niet ondankbaar zijn. Ik ben gezegend met royaal geproportioneerde benen en billen. Ik merkte het vroeger op school al toen ik mezelf vergeleek met Hilde en Suzanne. Een wereld van verschil.
‘Botoes’ zeggen de Surinamers. ‘Asser’ zeggen mijn homegirls. En de straatboys van Kruiskade zeggen: “Psssst… schatje, waar ga je?” Mijn toename in thickness ontgaat zowel de straatboys als menig observant niet kan ik je vertellen. Vooral niet nadat ik afgelopen december als nummer 1 ben geëindigd bij de fitnesswedstrijd Flexcup in de Bikini klasse Senioren. Met een stel benen waar al het vet en vocht uit was verdwenen door 4.8 triljoen procent toewijding, inzet, bloed, zweet en tranen. Een stel benen waar ik al mijn hele leven naar heb verlangd. Een stel benen wat het helaas niet lang heeft overleefd. Binnen no time zat die gezonde speklaag weer op m’n botoes en asser. En nu was ík degene die zei: “Pssst, waar ga je?” Langzaam maar zeker vervaagden de lijnen van mijn spierdefinities. Want langzaam maar zeker at ik weer ‘normaal’, met de nodige vetten, suikers en slechte koolhydraten. De prijs daarvan heb ik in botoes betaald. Ik wou dat ik het terug kon draaien. Ik zou een moord doen voor mijn Flexcupbenen. En daarna zou ik misschien een worst rijker zijn. En ik zou er niet vies voor zijn die worst vervolgens op te eten met mijn endomorfe lijf. Nee, natuurlijk zou ik dat niet doen. Maar wel een goede dijenkletser, vind je niet?

Maar ondergetekend Surinaams stereotiepje geeft natuurlijk niet op. Al is het het laatste wat ik doe, die benen en billen komen terug. Strakker, voller en mooier! Mijn reis om de wereld naar ‘Killer Legs The Sequel’ is al in volle gang. Eetschema’s, zware krachttraining en supplementen zijn weer aan de dagelijkse orde want ik ga nogmaals meedoen aan de Flexcup. Ditmaal geen Bikiniklasse maar Bodyfitness klasse (waarvan overigens geen seniorenversie bestaat). Volg mij tijdens mijn uitdagingen, nervous breakdowns en succesmomenten. In thickness and in health. For better and for worst. And remember: you never know what you got till it’s gone.

Lees ook: Wie is toch die man die elke dag het vlees knijpt? (Botoes en asser deel 2)