Bij ons thuis

De-Hartslag_blog2

Ik hoor een hoge kinderstem die ‘mama’ roept. Ik draai me om, leg mijn kussen goed en ga in de foetushouding liggen. Het ge-‘mama’ houdt aan. Oh wacht effe, dat is natuurlijk voor mij bedoeld…. Shitzooi. Wake up and smell the damn energy of a six year old! Of hij televisie mag kijken. Ja doe maar. Lekker pedagogisch verantwoord, maar I DON’T CARE! Alles voor 10 minuten extra slaap. Als even later mijn derde wekker afgaat na twee sluimersessies moet ik eraan geloven. Ik voel me alsof ik in elkaar ben geslagen door 3 Polen en een grote Afrikaan. Waarom voel ik me zo miserabel? Oh ja, ik heb gisteren les gegeven, gemasseerd en daarna was het leg day. En ik ben veel te laat gaan slapen. Wéér.

Met moeite sta ik op uit bed en als een pasgeboren Bambi vind ik mijn weg richting toilet. Onderweg kom ik Chiquita tegen die naar me miauwt en mijn been blootstelt aan haar ongewenste wrijfintimiteiten. Zucht. Vervolgens begint De Chocoprins te rappen alsof hij in een uitverkocht Apollo staat, terwijl hij in werkelijkheid voor een dichte toiletdeur staat. Iets met Skylanders en een spuitbus. De toonhoogte en het volume van zijn stem hebben hetzelfde effect als een injectie in mijn rechteroogbal. Ik doe de toiletdeur open, kijk hem aan en zeg met een schuurpapieren stem: “Laat me alsjeblieft even rustig wakker worden.” Hij antwoordt met een opgewekt en mierzoet: “Goedemorgen mama, heb je lekker geslapen?” Ik krijg een warm gevoel van dat lieve stemmetje en antwoord met een glimlach dat ik heerlijk heb geslapen, maar dat het veel te kort was. We knuffelen elkaar en ik realiseer me dat hij veel te snel opgroeit. Dat jongenslichaam wat ik stevig tegen me aan druk was ooit nog geen 3 pakken melk zwaar en kon ik met gemak op één arm dragen.

Na een blik op de klok kom ik tot de schrikwekkende conclusie dat ik nog 37 minuten heb om De Ochtendtaken te volbrengen. Vervolgens dirigeer ik De Chocoprins op hoog tempo naar de douche, schud ik met een rotvaart twee ontbijtjes uit mijn mouw, vul ik mijn half geprepte foodbakjes aan, richt een broodtrommeltje in, dirigeer ik De Chocoprins op hoog tempo weer de douche uit, zijn kleding in, en begeleid ik hem naar zijn ontbijt. Om vervolgens het zelf ontwikkelde drie-keer-vijf-minuten-plan toe te passen. Het plan bestaat uit vijf minuten douchen, vijf minuten aankleden en schminken en vijf minuten om het ontbijt naar binnen te schuiven. Ik kan je meedelen dat het drie-keer-vijf-minuten-plan vrijwel nooit conform het protocol wordt uitgevoerd. Bij ons thuis dan. Elke dag weer neem ik me voor dingen anders aan te pakken. Maar eigenlijk ben ik al blij als ik gewassen, gekleed, gevoed en op tijd met bakjes eten en een acceptabele kop op de juiste locatie opdaag en actief aan de maatschappij deelneem. Daarom heb ik respect voor mensen die voldoende tijd kunnen creëren in de ochtend om in alle rust De Ochtendtaken te volbrengen. En dan heb ik het dus over stelselmatig voldoende tijd creëren. Want op een goede dag kunnen zelfs De Chocoprins en ik tot in de puntjes verzorgd om 08.24 uur het schoolplein op lopen als een O.G. met frisse ochtendswag waar je u tegen zegt.

Maar bij ons thuis is er altijd wel iemand die op het laatste moment moet poepen, de telefoon niet kan vinden, de appelstroop op een boterham uitgebreid aan een analyse onderwerpt, of er maar liefst 8 minuten over doet om schoenen aan te trekken. Dit resulteert er vervolgens in dat ik me ontpop als een overspannen coach die het niet heeft gered in de topsport. Zo eentje die langs de zijlijn rood aanloopt en gefrustreerd naar je schreeuwt dat je ‘die verdomde bal in je bezit moet houden!!’ terwijl er druppels speeksel uit z’n mond vliegen.

De ochtend zou waarschijnlijk anders verlopen als ik vooraf meer zou voorbereiden. Bijvoorbeeld als ik de avond van tevoren het brood van De Chocoprins zou smeren. En als ik dan ook ons ontbijt zou klaarmaken. En als ik mijn groentesmoothie alvast in de blender zou prepareren. En stel nou dat ik vroeger op zou staan. Ja. En als oma twee ballen had, was ze opa.

Ik heb me er inmiddels bij neergelegd; i’m not that kind of girl. Wat niet is, kan nog komen. Maar tot die tijd blijft het bij ons thuis een drukte van jewelste tussen 07.00 en 08.00 uur. En doe ik maandag tot en met vrijdagochtend een intensieve cardiosessie op de fiets.
You don’t always need a plan. Sometimes you just need to breathe, trust, let go, and see what happens.