Wie denk je wel niet dat je bent?!

Blog_wie-denk-je...

Ik loop al maanden rond met het idee om een blog te beginnen. Maar hoe dan? En als ik een blog start, vinden mensen het dan werkelijk interessant genoeg om het te lezen, laat staan mij te volgen?

Er bestaan namelijk al 93.256 Nederlandse blogs van fitte chickies die zichzelf en hun kijk op sport, gezondheid en voeding regelmatig blootstellen aan de (digitale) wereld. Dus wat zou mijn onderscheidend vermogen zijn ten opzichte van deze gerenommeerde dames met duizenden volgers en hippe gesponsorde ensembles? Want wie denk ik eigenlijk wel niet dat ik ben? Hmm, die vraag zou het prima doen als hamvraag voor mijn eerste blogartikel, heb ik net besloten.

Om de hamvraag te beantwoorden, ben ik bereid om mezelf door een kritisch doch realistisch vergrootglas te bekijken. Ik kom tot de conclusie dat bovenstaande twee alinea’s symbool staan voor hoe ik soms kan zijn; onzeker, afwegend, wispelturig en denkend in obstakels. Soms met een gedachtestroom als een op hol geslagen kudde gnoes (net als toen Mufasa kwam te overlijden).

Op het moment dat ik dit schrijf ben ik bijna 36 jaar, een single mom met teveel hooi op haar vork die angstvallig alle ballen hoog probeert te houden en er te vaak aan herinnert wordt dat er geen roze wolken bestaan. Want het leven is hard, keihard. Daarom probeer ik alles eruit te halen. Ik wil gezond leven, de perfecte moeder zijn, er goed uitzien, een bruisend sociaal leven hebben, leuke opdrachten binnenhalen en last but absolutely not least: een boegbeeld zijn voor vrouwen. Kortom, een –in mijn ogen- succesvolle vrouw . Omdat ik nog niet genoeg vlakken heb waarop ik succesvol kan zijn, sluit ik me met dit artikel en mijn digitale ontmaagding aan bij de blogbabes in Nederland. Ja, blogbabes ja, dat lees je goed. Zo zelfverzekerd ben ik dan ook wel weer.

Ik ben trouwens geobsedeerd door sterke, succesvolle vrouwen. En met sterk bedoel ik zowel fysiek als mentaal, in de breedste zin van het woord. Ik vind het vreselijk sexy als een vrouw haar mannetje staat. Naar foto’s van bijvoorbeeld MankoFit, de Braziliaanse Denise Rodrigues, Halle Berry of Beyonce kan ik obsessief kijken terwijl ik het kwijl uit mijn linker mondhoek weg veeg. Het feit dat deze dames er zeer appetijtelijk uitzien en mijn #womencrusheveryday overvloedig verzadigen doet er natuurlijk ook toe. Deze dames zijn niet succesvol geworden door risico’s uit de weg te gaan. Bij hun staat er veel meer op het spel dan mensen die je blog niet moeten.
Bovendien zou het schijnheilig zijn als je de clichés die je geregeld predikt tijdens het geven van een Bodypumples zelf niet naleeft, toch? NO PAIN NO GAIN! GO HARD OR GO HOME! STAY STRONG, STAY BEAUTIFUL!, en ga zo maar door. Die laatste heb ik zelf verzonnen trouwens. En ik wil natuurlijk ook succesvol zijn in het integer zijn. Still follow me?

Nu de hamvraag zo’n beetje is beantwoord, vraag je je waarschijnlijk af hoe het dan zit met dat onderscheidend vermogen. Ik ben misschien niet de beste schrijver of de meest deskundige fitnessblogger. Maar ik kan je zo nu en dan wel voorzien van een blik in mijn leven of anekdotes met je delen tijdens mijn transformatie naar het droomlichaam dat ik ooit wil krijgen. Correctie: zal krijgen. Daarnaast kom ik niet uit een ei, maar iets verder daar vandaan. Ik ben namelijk bijna 20 jaar werkzaam in de fitnessbranche, geef sportmassages en werk aan diverse projecten op sociaal maatschappelijk vlak en in de verkeersveiligheid op het basisonderwijs. Oh ja, en ik ben een kei in improviseren.

Ook vind ik dat het in blogwereld best wat kleurrijker mag. En absoluut niets ten nadeel van mijn concullega’s met een prachtige blonde haardos en roomwitte huid, maar met mijn ‘brown suga flava’ onderscheid ik me sowieso, dacht ik zo. Het risico is alleen dat niemand het leest…

Gelukkig ben ik gezegend met een flinke portie zelfspot en kan ik goed relativeren, dus een eventuele publieke afgang zal ik denk ik wel overleven. In het kader van Carpe That Fucking Diem post ik dit artikel. Gewoon, omdat het kan. En gewoon, omdat ik ballen heb. Vrouwelijke ballen wel te verstaan. Met bruine suikersmaak.

Ehh.. lees je mijn blog volgende keer ook weer?
Groetjes Samantha